Mandy ‘mijn kinderen missen hun vader enorm, maar hij geeft niet thuis’

De dag dat Mandy’s ex met zijn koffers de deur uitliep, staat op haar netvlies gebrand. Ze was zo opgelucht dat Simon vertrok. Rust, eindelijk rust. Waar Mandy toen niet bij stilstond, is dat haar kinderen hun vader enorm missen. “En Simon laat het afweten.”

Toen Mandy zeven jaar geleden wakker werd en een sprintje moest trekken naar de wc om over te geven, wist ze gelijk wat er aan de hand was. “Ik was zwanger. De weken ervoor voelde ik me moe en niet lekker en ik werd niet ongesteld. Vond ik niet zo gek want Simon en ik hadden toen continu ruzie. De sfeer was dreigend en onaangenaam. Maar die dag, dat ik overgaf wist ik het gelijk.” Ze rookte haar laatste sigaret en dacht de hele dag na. “Als ik Simon niets zou zeggen en ik zou van hem afgaan, dan zou ik weliswaar een alleenstaande moeder zijn, maar wel een blije.”

Are you sure?

Ze kon het niet over haar hart verkrijgen en vertelde Simon de volgende dag dat hij vader zou worden. “Zijn reactie was schokkend. Hij vroeg zich af of ik wel zeker wist dat het kind van hem was. Nog steeds begrijp ik niet waarom ik toen niet vertrok.” Mandy bleef en de zwangerschap bracht haar weer wat dichter bij Simon. Als Hugo wordt geboren, is Simon in de zevende hemel. “Twee jaar later werd Anne geboren en was ons gezin compleet. Tussen Simon en mij ging het ook redelijk. De liefde was bekoeld maar als ouders deden we het best goed.”

Ik zie ze wel weer

Het bleef niet goed gaan. Simon werd depressief en reageerde zich regelmatig af op de kinderen. “Of hij zat uren op de bank zwijgend voor zich uit te staren of hij snauwde de kinderen af. Toen hij last kreeg van woedeaanvallen heb ik hem gevraagd elders te gaan wonen. De kinderen waren doodsbang voor hem.” Hoewel Mandy niet aan scheiden dacht, kreeg ze op een dag de papieren van Simons advocaat. “Ik belde Simon en vroeg waar hij in godsnaam mee bezig was. Hij was akelig kalm en zei dat hij de volgende dag zijn laatste spullen kwam halen. En  dat deed hij. De kinderen waren op school maar hij wilde niet op ze wachten. Hij zei dat ‘ie ze wel weer zou zien.”

Nieuwe vriendin

De eerste weken na de scheiding houdt Simon zich aan de omgangsregeling en zijn Hugo en Anne om het weekend bij hem. Maar als hun vader een nieuwe vriendin krijgt, ligt zijn focus op haar. “Steeds vaker verzon hij smoezen om de kinderen niet op te komen halen. Op Facebook zag ik dan dat hij met zijn nieuwe vriendin een lang weekend weg was. De kinderen begrepen daar niets van. Ze misten hun vader. En dat snapte ik ook, wat ik ook van hem vond, het was wel hun vader. Simon liet zijn kinderen in de steek en mijn hart brak om ze zo verdrietig te zien.”

Papa ik mis je zo

Mandy besluit te gaan praten met Simon om uit te leggen wat zijn gedrag doet met de kinderen. “Als ik hem zou vertellen dat de kinderen verdrietig waren en hem graag wilden zien, dan zou hij ze toch wel weer ophalen, dacht ik. Nou niet dus. Simon zei dat hij ruimte nodig had en dat de kinderen daarin niet passen. Zijn mening veranderde hij ook niet toen ik hem de tekening van Anne gaf. ‘Papa, kom je me snel weer halen, ik mis je zo’ had ze er met hanenpoten boven gezet. Hij legde de tekening zwijgend aan de kant.”

Wat ben je toch ‘n zak

Wat vertel je kinderen als hun vader ze even niet meer hoeft te zien? Dat hij tijd nodig heeft om met zijn nieuwe vriendin door te brengen? Dat hij die vrouw belangrijker vindt? “Zeg het maar, ik weet het niet. Ik vind het zo vreselijk voor ze. Ze blijven maar vragen waarom papa ze niet ophaalt, waarom ze niet naar zijn huis mogen. En ik kan alleen maar denken: ‘wat een zak ben je toch ook’. Ik wil niet dat mijn kinderen pijn hebben, dat ze verdrietig zijn. Ik wil gewoon een goede omgangsregeling en dat Simon er voor ze is als ze hem nodig hebben. Mijn moederhart huilt.”

Wat raad jij Mandy aan? Wat zou ze kunnen doen om de relatie tussen haar ex en haar kinderen te verbeteren? Praat mee in de comments onder dit artikel.

Foto door Tatiana Fet via Pexels

9 reacties

Barry -

Laat hem barsten,en laat hem alimentatie betalen totdat de kinderen volwassen zijn

Marijke Decuyper -

He Mandy.
Ik heb juist hetzelfde meegemaakt. Ik had 3 kinderen. In begin was het volgens papier. Toen hij bij zijn vriendin ging wonen die zelf 2 kinderen had wou niet dat zijn 3 ook nog eens op bezoek kwamen. 1 maal had hij naar mijn oudste dochter gestuurd van vergeet niet papa ziet jullie doodgraag maar ik mag van Nancy jullie niet komen halen. Waar gaat dit naartoe. Ik maakte nog steeds de kinderen klaar en toen zei de ene zoon,mama hij zal weer niet komen zeker. Zo jaren aan 1 stuk. Toen werd hij ziek en had keelkanker,Toen hij op het sterfbed lag was zijn wens om zijn kinderen te zien. Toen is zijn vriendin dit komen vragen,ik dacht mens,is u schuld en nu kom je zo af. Mijn oudste dochter is geweest en de 3de zoon. De 2de zoon wou niet. Hij zei,hij geeft nooit meer achter ons geweest en nu zal ik moeten gaan bij hem,neen mama. En ik zei,als je niet wil moet je niet. Hij is de volgende dag gestorven en zijn vriendin had blijkbaar schuldgevoel en geeft zich 2maand erna van het leven beroofd. Vond ik op zich… daar hoort jij mens. Dar is wat je mijn kinderen aangedaan had.

Marleen -

Wat was er een hoop ellende vookomen, wanneer Hugo nooit geboren was en je TOEN was weggegaan…..

Jammer toch -

Wees eerlijk en feitelijk. Geen persoonlijke emoties doorschemeren.
Vertel exact dezelfde smoes als vader.
Pappa zegt dat hij naar Barcelona is het weekend.
Geef kinderen gaandeweg tijd om hier mee te dealen.
Reageren ze boos of verdrietig? Erken dat. Ik begrijp dat je boos bent, wil je een knuffel. Wat kan ik voor je doen dat je weer minder verdrietig bent.
Willen ze zelf met pappa bellen om verklaringen, laat ze.
Succes.

Jolanda -

Ik heb in een vergelijkbare situatie gezeten. Ook ik wilde juist heel graag dat ook vader een rol bleef spelen in het leven van de kinderen. maar ” IT takes two to tango”. Je kunt in je eentje nog zo hard willen dat de kinderen ook een goede relatie met de andere ouder opbouwen, als de ander dat niet wil, kun je het niet afdwingen. Daar staat tegenover dat ik jarenlang bang ben geweest dat hij op een dag terug zou komen in het leven van de kinderen en zou aangeven dat hij nooit contact mocht hebben van mij. Iets dat pertinent onjuist is. Sterker nog, ik heb de kinderen altijd gezegd dat, als zij contact willen hebben met papa, we dat gaan regelen. Helaas is het iedere keer dat, met name de oudste, interesse had in contact, het voor haar eindigde in een desillusie. Op dit moment is ze oud genoeg en heeft ze een eigen telefoon. Ze stuurt hem af en toe een appje en krijgt dan ook antwoord. Maar op dit moment geeft ze ook aan dat ze het jammer vindt dat het altijd eerst van haar uit moet komen. Als ze daar moeite mee heeft ben ik er voor haar. Daarnaast heeft met name de oudste zichzelf lang de schuld gegeven van het uit elkaar gaan van haar vader en mij. Ik heb haar daarin steeds de waarheid verteld op een manier die bij haar leeftijd past, gebaseerd op feitelijke gebeurtenissen en zonder de vader als boeman neer te zetten. De jongste heeft inmiddels heel duidelijk aangegeven geen behoefte te hebben aan contact ( ondanks dat blijf ik het af en toe checken en verandert haar behoefte, dan acteer ik daarop). Maar goed, zij was 6 maanden toen papa weg ging en hij heeft haar ook altijd (nog) minder aandacht gegeven dan de oudste. Ik ben inmiddels gelukkig met de wetenschap dat mijn oudste dochter weet dat het zeker niet aan haar lag dat papa is weggegaan ( ondanks dat ik hem jarenlang gevraagd heb om dit ook aan haar te vertellen, gaf hij steeds aan dat hij niet wist of het niet aan haar lag). Zij was immers 2 1/2 toen duidelijk was dat hij vreemd ging en 3 toen hij wegging. Mijn angst dat de kinderen op een dag zullen denken dat ik hen bij hun vader heb weggehouden is inmiddels weggeëbd. Mijn inziens vooral omdat ik steeds naar hun behoefte geluisterd heb en heb laten zien dat ik het contact steeds heb proberen op te starten/ doorstarten.
Dit is mijn pad hierin. Ik kan je geen sluitend advies geven. Hoop echter dat je uit mijn verhaal wellicht iets kunt halen waarmee je vooruit kunt. Ik wens je in ieder geval veel wijsheid en rust om vanuit de liefde voor je kinderen een afgewogen pad te kunnen uitzetten.

Rieneke -

Ik zou denk ik niet de waarheid als nog een extra klap naar mijn kinderen toe kunnen zeggen.Ik zou het een beetje in het midden laten en niet te uitgebreid vertellen. Gelukkig zit ik niet in zo’n situatie want het zou mij door merg en been gaan. Ik denk dat ik een leuke oom van ze,neef of een goede vriend zou vragen of hij een beetje zo af en toe een vaderrol in het leven van de kinderen kan spelen. Hopend dat ze na verloop van tijd niet meer naar hem vragen maar wel naar oom of neef ….. Als ze er toch naar vragen zou ik ze uitleggen dat papa ziek is in zijn hoofd waardoor hij niets aan prikkels van buitenaf kan verdragen waardoor hij vaak boos was en rust nodig had voor zijn hoofd en daarom niet meer bij jullie woont. Dat papa waarschijnlijk nog steeds ziek is in zijn hoofd en rust nodig heeft en genoeg heeft aan zichzelf en zijn leven zoals hij die nu leeft. Dat je van overtuigd bent dat zij nog steeds zijn lieverds zijn en va ze houd maar door zijn ziekte nu gelukkig is op de manier van hoe hij nu leeft en jij ook.

Marc -

Beste Kim wat je zegt klinkt logisch maar is het zeer zeker niet! Ik zal het uitleggen en ben benieuwd naar je reactie.

De kinderen verdienen de waarheid. Klopt!
Maar dat de verantwoordelijkheid bij vader ligt inzake omgang en dat “het goed blijft” daar laat je een behoorlijk aantal steken vallen.
Als vader en moeder kies je voor kinderen. Je “neemt” ze dus niet. Aan de keuze voor kinderen kleven nou eenmaal voor en nadelen. Ook al kunnen vader en moeder niet door een deur, dan NOG hebben ze de morele plicht er SAMEN voor de kinderen te zijn!
In mijn geval werd(zoals zo vaak) er de keus gemaakt voor het geld. Hierdoor werd ik financieel kapot gemaakt. Hoe kun je dan van en naar je kinderen? Hoe kun je dan een kadootje kopen? Hoe kun je dan zorgen dat “het goed gaat”? En….alsof dat nog niet genoeg was werd er gelogen. Waarom komt papa niet?
Omdat hij druk is met werken….ik weet het niet…..
Waarom niet de waarheid zeggen? Maar dat was nog lang niet alles.
Ik kreeg een brief van de rechtbank. Uiteraard heb ik deze in mij archief zorgvuldig bewaard! Ik mocht de voormalige echtelijke woning niet meer betreden. Tja….een woning is onroerend goed (handig als je rechten hebt gestudeerd) onroerend goed is de grond en al wat daarmee onlosmakelijk is verbonden. Uitzondering is een Boeing 747 die vanwege zijn kostprijs als onroerend goed wordt gezien. Goed, dat wil dus zeggen dat ik niet voorbij het tuinhek aan zowel de voor als achterzijde van de woning mag gaan. Ik leef volgens de letteren der wet en dus zal ik dat niet doen. Immers, ik zou huisvredebreuk plegen dan tot genoegen van iemand die van veel geld houdt NOG eens veel geld moeten neerleggen. Nee, die lol gun ik zo iemand niet. Maar ja……hoe moet ik als vader het dan ” goed” houden met de kids? Ik ga echt niet (dit schreef ik die nazaten letterlijk) op een koude winterdag op een witte plastic tuinstoel op de openbare weg voor het hus gekleed in een winterjas met wollen muts op in de kou zitten kijken hoe dat kind “gezellig” binnen een stuk taart maar binnen loopt te harken…..

Kim, je bedoelingen zijn goed maar omgang is een zaak die de ouders SAMEN moeten regelen en daar hoort het financiële deel dus zeker ook bij……

Marc -

Het is belangrijk dat je (zoals mij dat helaas wel is gebeurd door mijn ex) je kids NOOIT gaat voorliegen. Zeg gewoon de waarheid. Doe je dat niet, dan zul je daar ooit (terrecht) op worden afgerekend. Ik begrijp dat de waarheid voor een kind niet makkelijk is en zeker niet prettig. Toen mijn (excuseer) nazaten me via een mail (verder komen ze niet) een en ander vroegen heb ik de waarheid gezegd….met daarbij de opmerking: ik weet dat er iemand liegt. Wie dat is mag je zelf zeggen. Maar lees eerst even de stukken van de rechtbank want ik heb elke brief bewaard…….. Ik heb verder geen kontakt met ze. Prima. Het gaat toch enkel maar over geld. Ik lijk niet meer te zijn dan een portemonnee vader. En daardoor heb ik toch de harde keus moeten maken om voor disciplinaire maatregelen te kiezen. Nee nimmer zal ik verbaal of fysiek geweld gebruiken. Maar alles accwpteren en o er me heen laten komen? Nee.
Inmiddels heb ik een fijn en goed leven met mijn huidige vrouw. All jaren. Het klikte gelijk met haar kids en inmiddels is er een nieuwe generatie bijgekomen. Geweldig! Mijn focus ligt op wat ik nu heb. Wat ik niet heb mis ik niet meer. Die deur heb ik (hoe moeilijk het ook is) gesloten.Definitief….

Ik realiseer me heel goed dat alles zo anders had kunnen zij als de kinderen eerlijke antwoorden hadden gehad. Eerlijkheid duurt het langst en……ook al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaalt hem wel…..met alle gevolgen van dien…..

Kim -

Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn maar naar mijn mening verdienen die kinderen ook de waarheid en ligt de verantwoordelijkheid bij hem dat hij het goed houdt tussen de kinderen en hem. Ik zou hun precies vertellen wat hij mij had verteld aan hun zodat hij het zelf kan uitleggen als hij terug komt.

Reageer ook