Maria wil niet mantelzorgen voor haar ouders

Vijfenzeventig en tachtig zijn de ouders van Maria nu. Haar moeder, de oudste van de twee, takelt af en haar vader is een wrak. Ze mankeren van alles maar accepteren geen hulp. “Hun huis vervuilt, ze kunnen het nauwelijks aan, maar willen geen hulp van vreemden. Ze verwachten, of liever gezegd vinden het doodnormaal dat ik inspring. Ik wil dat niet, ik kan het ook niet in mijn eentje opbrengen.”

Maria heeft nog twee oudere zussen. “Zij wonen in een andere stad. Ik woon bij mijn ouders in de buurt. Ik heb een latrelatie en geen kinderen dus mijn ouders vinden het vanzelfsprekend dat ik van alles voor ze doe. Ik heb tenslotte tijd zat, zo redeneren zij.”

Waarom scheiden?

Een paar jaar terug deed ze meer. Haar band met haar vader en moeder was hecht. Toen ze in scheiding lag, voelde ze zich alleen en in de steek gelaten. “Ze begrepen niet waarom ik van Hans wilde scheiden. Het was zo’n aardige en goede man voor mij. Ja, en voor hen. Om de haverklap belde mijn moeder of Hans kon helpen. Van het ophangen tot een schilderijtje tot de gootsteen ontstoppen. En mijn ex ging. Altijd en zonder morren.”

Nieuwe liefde

Haar nieuwe vriend Barry, woont aan de andere kant van het land. Ze zien elkaar in het weekend. De ene week gaat Maria naar hem, de andere rijdt Barry naar haar. “We hebben het leuk samen, brengen gezellige weekenden door en doordeweeks hebben we ons eigen leven. Dat gaat hartstikke goed.” Haar moeder vraagt steeds wanneer Barry bij haar intrekt. “Ze begrijpt er niets van. Het is niet volgens het plaatje, dus per definitie deugt het niet. Gek word ik ervan. Ik heb meer afstand van ze genomen maar nu ze krakkemikkiger worden, doen ze steeds vaker een beroep op mij.”

Geen zin om te zorgen

Maria voelt de druk, maar kan het niet opbrengen om voor haar ouders te zorgen. “En daarvoor schaam ik me dan weer. Zij zijn altijd goed voor mij en mijn zussen geweest en nu heb ik het idee dat ik ze laat vallen. Als ik het met mijn zusjes overleg, zeggen zij steevast: ‘Peet, ze kopen maar zorg in, ze hebben geld zat’ Dat is ook zo. Maar ze willen geen vreemden in huis en al helemaal geen schoonmakers. Die deugen niet. Nooit.”

Knagend schuldgevoel

De moeder van Maria weet de zwakke plek van haar dochter feilloos te raken. “Ze praat me een schuldgevoel aan. Zegt dat de kinderen van haar beste en inmiddels ook bejaarde vriendin, voor haar vliegen. Altijd klaar staan. Het zweet breekt me dan uit. Ben ik dan zo’n ontaarde dochter? Ik wil mijn eigen leven leiden en als er echt iets aan de hand is, ga ik naar ze toe en help ze. Maar zolang ze zo eigenwijs zijn om geen professionele hulp aan te nemen, heb ik geen zin om continu voor ze klaar te staan. Ik weet dat vooral mijn moeder over mij klaagt bij anderen en dat maakt me boos en verdrietig.

Mijn vader snapt mij geloof ik wel, maar durft zijn vrouw niet tegen te spreken. Dan zwijgt ze weer dagenlang.” Hoewel ze het lastig vindt, heeft Maria besloten voor zichzelf te kiezen. “Soms neem ik de telefoon gewoon niet op en negeer ik ze. Helemaal als ik bij Barry ben. Ik zet mijn telefoon dan uit. Maar altijd knaagt er iets en voel ik me slecht.”

Herken jij je in het verhaal van Maria? Hoe los jij het op met je ouders? Sta je dag en nacht voor ze klaar of help je als je tijd en zin hebt? Wij zijn heel benieuwd. Praat met ons mee in de comments onder dit artikel.


1 reactie

Joris -

Ik begrijp gaat volledig. Als mijn ouders hulp van professionals zouden gaan weigeren, zal ik dat ook niet gaan compenseren.

Reageer ook