Mia: “Zo vervelend als mijn man laat merken dat ik teveel eet”

Als je nota bene zelf ook al wéét dat je een paar kilo meer weegt dan je eigenlijk zou willen, is het verstandig wat af te vallen. Elk pondje gaat door het mondje. Eten wordt niet lekkerder als je er meer van neemt… Het is een gebrek aan ruggengraat. Normaal overwegen mensen hier vanalles, maar jij niet, je lijkt het te vertikken. Liever te dik in de kist dan een tweede bord macaroni gemist…?

Sla hem met dezelfde stok terug. Bijvoorbeeld: ‘Jeetje, je haargrens trekt wel steeds meer terug hè, vind je dat niet vervelend?’ Net zolang blijven herhalen tot hij er een punthoofd van krijgt.

Hoi Petra,

Bedankt voor je duidelijke en kritische reactie. Eigenlijk kloppen beide berichten niet, hè?
Deze persoon houdt veel van haar man, maar heeft moeite met het stellen van grenzen.
Door het probleem op de juiste manier aan te pakken (niet op mijn manier dus), maar wel een goed gesprek aan te gaan en grenzen te durven stellen, gaat hij misschien wel inzien dat hij haar pijn doet.
Een echtscheiding is wel meteen het uiterste. Dat doe je niet zomaar omdat iemand een opmerking maakt over je uiterlijk. Je vraagt je wel af waarom haar man het nodig vindt om zulke nare opmerkingen naar zijn vrouw te maken.
Inderdaad, mijn eerdere reactie zou een felle tegenactie kunnen uitlokken, met ruzie als gevolg. Dat lost het probleem niet op en zou de situatie waarschijnlijk alleen maar tegenwerken.

Wat zou kunnen helpen is relatietherapie, om te onderzoeken waarom hij dit doet en waarom hij niet ophoudt als zij er iets van zegt.
Ook zij heeft therapie nodig om haar grenzen beter te leren stellen en wat assertiever te worden.
Mochten ze er samen helaas echt niet uitkomen, dan is een echtscheiding altijd nog een optie.
Laten we hopen dat het niet zover hoeft te komen.

Passief-agressief ’terugpakken’ is nooit het juiste antwoord. Dat zal een lekker huwelijk zijn, zeg. Dit is een fundamenteel probleem dat aangepakt moet worden, niet blijven hangen in ‘ja maar, jij krijgt een kale kop’ of ‘je bent zelf ook aangekomen’. Deze man laat duidelijk toxisch gedraag zien (hij kijkt zelfs naar andere vrouwen en maakt opmerkingen over hun gewicht) en ‘begrijpt niet’ wat er zo erg is aan zijn opmerkingen want ‘ik heb toch vrijheid van meningsuiting en ik mag toch alles zeggen?’. Zelfs in het bijzijn van zijn kinderen die nu al doorhebben dat dit niet normaal gedrag is. Werk aan de winkel inderdaad, maar wel op een constructieve manier in plaats van te kleine spijkerbroekjes kopen. Hoe kom je erop?

Je hoeft jouw huwelijk niet op te geven maar ik zou wel haarfijn uitleggen dat als het zo door gaat dat hij of op de bank of bij een vriend mag slapen. Als jij er zo mee zit mag je dat zeker aangeven. Zoek anders waar hij onzeker van word. Als hij over jou gewicht heeft, zeg jij ach ik wilde het niet zeggen maar je word kaal of grijs. Of koop een te kleine spijkerbroek en zeg goh ben je aangekomen? Pak hem terug meid! En dat hij dit zegt hoeft eerst niet te betekenen dat het jullie uit elkaar moeten. Maar er is werk aan de winkel.

Oh, hier word ik loeipissig van, net zoals van dat wijf… die ‘oma’ in dat andere verhaal die zo nodig commentaar moet hebben op het lichaam en uiterlijk van haar kleindochter. En wat me nog het meest woest maakt, is het zinnetje ‘Ik mag toch zeggen wat ik denk?’. Zeg jij maar eens recht in het gezicht van die lul van een echtgenoot van je dat hij zijn grote bek moet houden of dat hij dan maar een ander, strak en slanke vrouw moet opzoeken. Alle kosten voor de echtscheiding, alimentatie en alles wat erbij komt kijken zijn uiteraard voor zijn rekening. Als zelfs je kinderen (!!!) al in de gaten hebben wat voor toxische en kwetsende opmerkingen hun bloedeigen vader over hun bloedeigen moeder maakt, dan heb je een groot probleem hoor! En als antwoord op je vraag: “hoeveel moet je van dit soort opmerkingen accepteren van iemand die zegt dat hij van je houdt?” is het ‘NIET’. Geen enkele hoeveelheid. En jij denkt dat hij van je houdt, als hij zijn kop iedere keer omdraait naar slankere vrouwen en constant commentaar heeft op je gewicht? Open je ogen! Hij weet verdomd goed dat hij je kwetst, maar het kan hem geen ruk schelen. Want geen zelfinzicht tonen, geen begrip tonen, geen greintje moeite doen om ‘er iets aan te doen’, god allemachtig, het is toch geen kleuter van vier? Dit is toxisch en ondermijnend gedrag maar ja, je houdt zoveel van hem omdat jullie samen zoveel hebben meegemaakt. Is dat dan goed genoeg om zijn huidige gedrag te slikken? Je begint nu al een eetprobleem te ontwikkelen en wat denk je dat dat met je kinderen doet, zeker als je dochters hebt? Wil je hen met anorexia opzadelen omdat papalief telkens aan tafel ‘Nou nou, zou je dat wel doen?’ zegt omdat ze een keertje extra opscheppen? Ik zei het ook bij het andere verhaal: bodyshamen. is. niet. okay. Nooit! Hou op met janken, trek je grote damesonderbroek aan en zeg ronduit tegen je vent dat als hij nog één keer zo’n opmerking maakt, hij kan oprotten. En dan niet gaan mekkeren dat hij zo lief en aardig is, want dat is hij niet!