Miranda heeft twee dochters van negen en zes jaar. De jongste, Sophie, is een vrolijk en gevoelig meisje, maar er is iets waar Miranda zich steeds meer zorgen over maakt. Sophie lijkt voortdurend bang dat ze iets tekortkomt. Als haar zusje iets krijgt, wil zij het ook en als er iets lekkers op tafel staat, wil ze vooral zeker weten dat zij niet minder krijgt. “Het klinkt misschien gek, want ze komt bij ons echt niets tekort, maar toch lijkt ze voortdurend bang dat een ander meer krijgt.”
Het begon al jong
Eigenlijk merkte Miranda het al toen Sophie nog klein was. In de speeltuin wilde ze steevast precies datgene waarmee een ander kind aan het spelen was. Ook thuis kon ze slecht tegen het idee dat haar zus iets had wat zij niet had. Miranda probeerde haar uit te leggen dat er genoeg was voor iedereen, maar dat leek nauwelijks binnen te komen. “Als haar zus een nieuwe kleurplaat krijgt, wil Sophie er ook meteen eentje, en als ik zeg dat we er thuis nog genoeg hebben, vraagt ze waarom haar zus dan wel een nieuwe mag.”
Vooral bij eten
Bij verjaardagen en familiefeestjes valt het gedrag extra op. Sophie wil als eerste weten wat er op tafel komt en schept haar bord het liefst zo vol mogelijk. Ook als Miranda zegt dat er genoeg is en ze later nog iets kan pakken, blijft ze om zich heen kijken naar wat anderen hebben. “Ik heb haar weleens met vijf hapjes tegelijk op haar bord zien leggen, terwijl ze daarna nog steeds bleef kijken of haar zus misschien iets had wat zij niet had.”
Miranda schaamt zich
Vooral tijdens familiegelegenheden vindt Miranda het lastig. Ze ziet soms hoe andere mensen naar Sophie kijken wanneer ze opnieuw iets pakt of boos wordt omdat haar zus een groter stuk taart heeft gekregen. Miranda probeert dan rustig uit te leggen dat iedereen aan de beurt komt, maar haar dochter kan daar behoorlijk fel op reageren. “Soms zou ik wel door de grond willen zakken, vooral als ik zie dat familieleden elkaar aankijken omdat Sophie alweer moeilijk doet.”
Haar zus begrijpt het niet
Miranda praat er regelmatig over met haar man, maar ook binnen hun gezin kijken ze er verschillend naar. Hij vindt dat ze Sophie er niet voortdurend op moet aanspreken en denkt dat het vanzelf minder wordt als ze ouder wordt. Miranda is daar niet zo zeker van. “Ik ben bang dat we haar gedrag juist in stand houden als we steeds denken dat ze er wel overheen groeit.”
Ze krijgt echt genoeg
Wat Miranda vooral moeilijk vindt, is dat ze absoluut niet begrijpt waar het vandaan komt. Ze koopt haar kinderen bewust ongeveer evenveel en probeert ervoor te zorgen dat niemand het gevoel krijgt achtergesteld te worden. Toch lijkt Sophie voortdurend te vergelijken. “Ze heeft echt geen reden om te denken dat ze minder krijgt dan haar zus, en juist daarom begrijp ik het zo slecht.”
Haar vriendinnen zien het
Een vriendin van Miranda heeft haar er voorzichtig naar gevraagd. Ze vertelde dat ze Sophie tijdens een kinderfeestje opvallend hebberig vond reageren en vroeg of Miranda zich daar zorgen over maakte. In eerste instantie voelde Miranda zich aangevallen, maar later merkte ze dat ze eigenlijk blij was dat iemand het benoemde. “Ik denk dat ik het zelf misschien een beetje niet wilde zien, omdat het toch voelt alsof iemand iets zegt over jouw kind en daarmee indirect ook over jou.”
Het begint thuis te botsen
Ook tussen Miranda en haar man zorgt het inmiddels voor discussies. Zij wil duidelijker grenzen stellen, terwijl hij vindt dat ze er niet zo zwaar aan moet tillen. Miranda merkt dat ze daardoor steeds meer op haar woorden gaat letten. “Ik wil niet dat ieder verjaardagsfeestje eindigt in gedoe, maar ik wil ook niet steeds mijn adem inhouden zodra er iets lekkers op tafel komt.”
Toch hulp vragen?
Een vriendin heeft voorgesteld om eens met iemand te praten die verstand heeft van kinderen en gedrag. Miranda vindt dat ergens een goed idee, maar tegelijkertijd voelt het alsof ze daarmee toegeeft dat ze het zelf niet kan oplossen. “Misschien moet ik ophouden met denken dat ik het als moeder allemaal zelf moet kunnen, want ik wil vooral voorkomen dat Sophie straks overal denkt dat ze tekortkomt.”
Miranda hoopt vooral dat het een fase is waar haar dochter overheen groeit. Tegelijkertijd wil ze haar helpen om zich zekerder te voelen en minder bezig te zijn met wat anderen hebben. Ze vraagt zich af of ze haar gedrag meer moet begrenzen of juist helemaal niet te veel aandacht moet geven. “Ik wil haar leren dat ze genoeg heeft en dat ze niet altijd hoeft te kijken naar wat een ander krijgt, maar ik weet eerlijk gezegd niet goed hoe ik dat moet aanpakken.”
Photo by Julian de Wet via Pexels
