School !

Uit de NRC een fascinerend berichtje: Op vlaamse scholen worden de kinderen nauwgezet gewend zich aan regels te houden. Zo moeten ze ‘flink in de rij gaan staan’. Dat wil zeggen: Twee aan twee naast elkaar, hand in hand of de armen over elkaar en stil zijn. Juf: “Ik tel tot tien …” Is de rij gevormd, dan lopen de kinderen achter elkaar naar de klas, trekken hun jas uit en gaan aan hun tafeltje zitten. Per dag kunnen ze plaatjes verdienen als zij goed hun best doen. En ze  krijgen straf als er gepraat wordt. Van ieder kind wordt dagelijks een gedragskaart gemaakt die voor de ouders wordt meegegeven. Pap of mam moeten die kaart iedere dag aftekenen. Kinderen worden stipt gebracht en gehaald. Te laat, dan krijgen de ouders een waarschuwing.  Ja, daar in Vlaanderen pakken ze door!

Je mag dus best zeggen: Een strenge aanpak voor het hele gezin. Vinden die kinderen en ouders dat nou wel ‘plezant’? De kinderen, nee, die hoor je er niet over. “Het màg toch niet, praten in de rij?” zeggen ze verbaasd. Meestal vinden zij hun strenge juf of meester ook gewoon heel lief. En de ouders mokken ook niet.

Iedereen vindt deze aanpak dus prima. De kinderen gedragen zich en juffen en meesters draaien hun lesprogramma. Daarnaast leren de kinderen blijkbaar een stevige portie Rust, Reinheid en Regelmaat. Die drie R’s zijn uit de ouwe doos, maar menig ouder zal erkennen dat die R’s toch wel prettig zijn en hun nut hebben. Alleen, dat gaat niet vanzelf. Je moet er zelf ook wel wat voor doen om dat waar te maken in je gezin. De TV aan en even rust voor jezelf is ook heel fijn, nietwaar?

Ik ervaarde dezelfde R’s vroeger eigenlijk ook wel als doodnormaal en stond er niet eens bij stil. Totdat op de middelbare school een klasgenoot kwam aanzetten met concertkaartjes voor Emerson, Lake & Palmer in Ahoy. Toen ik dat thuis meldde en vertelde dat het ’s avonds om elf uur begon, sprak mijn vader de historische woorden: “Geweldig leuk voor je, als je maar om half twaalf thuis bent.”  Er viel niets aan te doen, behalve het ouderlijk gezag openlijk te tarten en om een uur of vier thuis te komen. Ik heb het niet aangedurfd, verkocht mijn kaartje op het schoolplein maar gek genoeg begreep iedereen het wel. Omdat ik nou zo’n watje was of niet, geen idee. Wellicht had menigeen thuis hetzelfde probleem.

Na het nachtbraken in latere jaren, komen die R’s inmiddels weer af en toe voorbij. Het doet eigenlijk wel goed, om niet steeds tegen m’n eigenlijke behoeftes te knokken. Toegeven aan gewoon wat geklets aan tafel en aan je slaap na een drukke dag, is echt niet verkeerd. En de reinheid?  De douche is nog steeds lekker,  maar ’s avonds even terugdenken aan een paar momenten waar je die dag dankbaar voor kunt zijn geweest, dat doet ècht goed. Op een gegeven moment raak je de tel kwijt. “Ik tel tot tien …” krijgt dan ook een heel andere betekenis.
Toch fijn, dat mijn vrouw niet die strenge vlaamse juf is. Lief? Ja, dat is ze gelukkig wel!

Paul Eykenduyn
coach
http://www.eykenduyncoaching.nl

Paul coacht mensen en teams in leven en werk.
Daarnaast geeft hij cursussen Mindful Leven en Werken.

 


Reageer ook