Hannah, de 9-jarige dochter van Geraldine, is volgens haar moeder een echte lieverd. “Ze doet altijd zo haar best,” vertelt Geraldine. “Op school, thuis, met vriendinnen… ik ben echt trots op haar.” Toch zit er achter dat trotse gevoel ook een pijnlijke ondertoon. Want het leven van Hannah is niet altijd makkelijk. Haar ouders zijn gescheiden en haar vader is een paar jaar geleden naar Thailand verhuisd voor zijn nieuwe relatie. “Dat was heel moeilijk voor Hannah,” zegt Geraldine. “Hij heeft daar een nieuw leven opgebouwd met zijn vriendin en ziet Hannah nu nog maar af en toe.” Ze hebben wel wekelijks contact via videobellen, maar dat is volgens Geraldine niet hetzelfde. “Ze mist hem echt. Dat voel je in alles.”
Een sterk meisje met een groot hart
Ondanks die situatie doet Hannah het opvallend goed. “Ze gaat netjes naar school, ze is lief voor iedereen en ze klaagt eigenlijk nooit,” vertelt Geraldine. “Ze is echt zo’n kind dat je het liefst overal tegen wil beschermen.” Juist daarom wil Geraldine haar dochter graag verwennen. “Ik zou haar het liefst alles geven wat ze wil. Gewoon omdat ze het verdient. Maar dat kan niet altijd.” Financieel is dat niet haalbaar. “We moeten keuzes maken,” legt ze uit. “En dat betekent dat Hannah leert dat niet alles zomaar kan.”
Zakgeld en sparen
Hannah krijgt elke week 2 euro zakgeld. “Daar moet ze het mee doen,” zegt Geraldine. “Dat klinkt misschien weinig, maar het is bewust zo.” Als Hannah iets wil kopen, moet ze sparen. “Speelgoed en cadeautjes krijgt ze alleen met haar verjaardag, Sinterklaas of met kerst. En als ze tussendoor iets wil, moet ze het echt zelf bij elkaar sparen.” Dat gaat meestal goed, maar het vraagt geduld. “Soms spaart ze maanden voor iets wat ze heel graag wil. En als ze dan eindelijk genoeg heeft, is ze zó trots.” Geraldine probeert haar dochter zo te leren dat geld niet vanzelfsprekend is. “Ik wil dat ze leert wachten, kiezen en nadenken. Dat is belangrijk voor later.”
Het contrast met haar beste vriendin
Wat het soms lastig maakt, is de situatie van Hannah’s beste vriendin Evi. “Evi komt uit een gezin waar het financieel heel goed gaat,” vertelt Geraldine. “Haar ouders hebben een eigen bedrijf en er is duidelijk geen tekort aan geld.” Volgens Hannah krijgt Evi veel dingen zomaar. “Make-up, speelgoed, kleding… als ze iets wil, heeft ze het vaak gewoon.” Voor Hannah is dat moeilijk te begrijpen. “Ze komt weleens thuis en zegt: ‘Mama, Evi heeft dit ook gewoon gekregen.’ En dan zie je dat ze zich afvraagt waarom het bij haar anders is.”
Lastige gesprekken thuis
Geraldine merkt dat die verschillen steeds vaker onderwerp van gesprek zijn. “Dan zegt Hannah: ‘Waarom mag ik dat niet?’ En dat is best lastig om uit te leggen.” Ze probeert eerlijk te zijn. “Ik zeg dan dat iedereen een andere situatie heeft en dat wij keuzes moeten maken met ons geld.” Maar dat is niet altijd genoeg. “Ze vindt het soms gewoon niet eerlijk,” geeft Geraldine toe. “En ergens begrijp ik dat ook wel. Als je 9 bent, kijk je vooral naar wat je vriendinnetje wel heeft.”
Schuldgevoel als moeder
Wat het voor Geraldine extra zwaar maakt, is haar eigen gevoel. “Ik voel me daar soms schuldig over,” zegt ze eerlijk. “Ik wil mijn kind gewoon blij maken. Niet laten voelen dat ze iets mist.” Vooral als ze ziet hoe Hannah naar Evi kijkt, doet dat iets met haar. “Dan denk ik: doe ik het wel goed? Had ik haar meer moeten geven?” Maar tegelijkertijd weet ze ook dat dat niet de realiteit is. “We hebben het niet slecht, maar we hebben ook geen ruimte om alles zomaar te kopen.”
Leren omgaan met verschillen
Toch probeert Geraldine het positief te draaien. “Ik leg Hannah uit dat geld niet alles bepaalt, en dat sparen ook iets waardevols is.” Ze probeert er iets van te maken. “Als ze iets echt graag wil, maken we een spaardoel. Dan zie je dat ze er trots op is als ze het uiteindelijk zelf kan kopen.” Dat geeft haar hoop. “Ik wil dat ze leert dat je niet alles hoeft te hebben om gelukkig te zijn.”
Trots, maar ook zorgen
Ondanks alles is Geraldine vooral trots op haar dochter. “Ze is sterk, lief en heel geduldig voor haar leeftijd,” zegt ze. “Dat vind ik misschien nog wel het mooiste.” Maar de zorgen blijven soms knagen. “Ik hoop gewoon dat ze zich nooit minder voelt dan een ander kind omdat wij minder te besteden hebben.” Voor nu probeert ze vooral balans te vinden. “Tussen haar gelukkig maken en haar leren dat niet alles vanzelf gaat.” En misschien is dat wel precies wat Hannah later het meest zal meenemen. “Dat je soms moet sparen, wachten en kiezen. Ook als je vriendinnetje alles meteen krijgt.”
Afbeelding: Freepik
Petra van Dorp -
@Renate, denk jij serieus dat een kerel die met een (waarschijnlijk veel jongere) Thaise vriendin een ‘nieuw leven’ (lees: tweede leg) heeft opgebouwd in haar geboorteland en het blijkbaar wel voldoende vindt om één keer per week te videobellen met zijn bloedeigen dochter, ook maar een cent alimentatie betaalt? Het LBIO kan hier niets mee, want Thailand werkt niet mee aan de inning. Pappie heeft het prima uitgezocht met zijn nieuwe vriendinnetje. Het zal me niets verbazen als dat wekelijkse videobellen in de toekomst maandelijks wordt, halfjaarlijks, jaarlijks… triest maar waar.