Toen Roosmarijn met haar man en kinderen naar hun huis in een rustige woonwijk verhuisde, voelde dat als een droom die uitkwam. “Ik ben opgegroeid in het centrum van Rotterdam, midden tussen het verkeer, de drukte en de herrie,” vertelt ze. “Ik verlangde altijd naar een buurt waar kinderen veilig op straat kunnen spelen, waar buren elkaar kennen en waar het gemoedelijk is.” Die droom kwam uit. In haar straat spelen de kinderen samen buiten, buren groeten elkaar vriendelijk en er heerst een fijne sfeer. “Het is precies zoals ik het vroeger voor me zag,” zegt Roosmarijn. “Alleen is er één ding waar ik me steeds meer aan begin te ergeren: onze buurman Onno.”
Een totaal ander ritme
Onno woont naast Roosmarijn met zijn drie kinderen van 12, 15 en 21 jaar oud. Hij werkt avonddiensten en leeft daardoor op een heel ander schema dan haar gezin. “Bij ons gaat de wekker elke ochtend om half zeven en ’s nachts wordt de jongste nog vaak wakker,” legt Roosmarijn uit. “Mijn man en ik moeten werken en de kinderen moeten op tijd naar school. Daardoor gaan wij ’s avonds vroeg naar boven.” Hun vaste ritueel is heilig geworden. “Rond half negen is het beneden donker. Dan liggen wij vaak al boven in bed nog even te lezen of samen een serie te kijken. Dat is ons moment van rust.” Maar voor Onno begint de avond dan vaak pas echt.
Altijd nét te laat
“Hij belt regelmatig ’s avonds laat nog aan,” zegt Roosmarijn. “Voor een pakketje, om iets op te halen of om tuingereedschap te lenen of terug te brengen. En dan heeft hij er totaal geen moeite mee om om negen uur ’s avonds nog op de stoep te staan.” Voor Onno voelt dat logisch. “Hij zegt altijd dat dat voor hem handiger is vanwege zijn werk. En ik snap dat best, maar voor ons werkt dat gewoon niet.” Wat Roosmarijn vooral stoort, is dat hij haar grenzen blijft negeren. “Ik heb al meerdere keren gezegd dat wij vroeg naar bed gaan,” vertelt ze. “Ik heb hem echt uitgelegd dat wij na half negen niet meer beneden zijn. Maar hij lijkt daar niks mee te doen.”
Het app-voorstel
Om de situatie op te lossen, kwam Roosmarijn met een compromis. “Ik stelde voor dat hij voortaan even appt als hij later iets wil ophalen. Dan kan ik laten weten of we nog wakker zijn of niet.” Dat leek haar een redelijke oplossing. “Ik dacht: zo hoeft hij niet voor niets aan te bellen en hoeven wij niet steeds uit bed.” Maar in de praktijk veranderde er weinig. “Hij negeert dat gewoon,” zegt ze gefrustreerd. “Hij appt zelden, en als hij dat al doet, belt hij alsnog aan wanneer het hem uitkomt.”
De druppel
Laatst gebeurde het opnieuw. Er was een pakketje voor Onno bij Roosmarijn bezorgd. “Ik heb hem meteen geappt: ‘We hebben hier een pakje voor je, maar we zijn rond half negen naar boven. Anders komt het morgen wel.’” Voor Roosmarijn leek dat duidelijk genoeg. “Ik dacht echt: hiermee is het helder.” Maar om kwart voor negen ging alsnog de deurbel. “En ja hoor, daar stond Onno weer,” zegt ze. “Ik had mijn pyjama aan, skin care gedaan en lag net in bed. Ik was zó geïrriteerd.” Ze besloot niet open te doen, maar bleef er nog lang wakker van. “Het gaat me niet eens om dat ene pakketje. Het gaat om het gevoel dat hij gewoon schijt heeft aan ons ritme.”
Onbegrip in eigen huis
Wat het extra lastig maakt, is dat haar man het probleem niet zo groot vindt. “Hij zegt dat ik me niet zo moet aanstellen,” vertelt Roosmarijn. “Volgens hem hoort dit bij buren zijn.” En eerlijk is eerlijk: Onno is op andere momenten ook behulpzaam. “Hij neemt vaak pakketjes voor ons aan en elke zomer spuit hij ook onze voortuin schoon met zijn hogedrukspuit. Het is niet zo dat hij een vervelende buurman is.” Toch vindt Roosmarijn dat geen excuus. “Behulpzaam zijn betekent toch niet dat je andermans grenzen mag negeren?”
De irritatie groeit
Steeds vaker merkt Roosmarijn dat haar geduld opraakt. “Ik ben echt op het punt dat ik geen pakketjes meer voor hem wil aannemen,” zegt ze. “En ook niets meer wil uitlenen.” Maar tegelijkertijd voelt dat kinderachtig. “Dat is eigenlijk niet hoe ik wil zijn. Ik wil geen burenruzie.” Toch merkt ze dat haar irritatie doorwerkt in kleine dingen. “Als ik zijn auto zie aankomen, denk ik meteen: als hij vanavond maar niet aanbelt.”
Grenzen stellen
Volgens Roosmarijn draait het uiteindelijk om respect. “Het gaat mij niet om dat pakketje of die schep,” legt ze uit. “Het gaat erom dat je rekening houdt met elkaar.” Ze begrijpt best dat Onno een ander ritme heeft. “Maar dat betekent toch niet dat hij mag bepalen wanneer het ons uitkomt?” Ze overweegt nu om nog één keer een duidelijk gesprek aan te gaan. “Misschien moet ik gewoon explicieter zijn en zeggen: na half negen doen wij echt niet meer open.”
Afbeelding: Freepik
Petra van Dorp -
Allemachtig, wat een zeikverhaal weer. Je man vindt het probleem niet zo groot en vindt zelfs dat je je aanstelt. Dan is de perfecte oplossing toch bij de hand? Laat je man met de buurman dealen. Waarom ga jij uit bed, en je man niet? Voortaan als de buurman aanbelt draai jij je lekker om en stuur je je man naar beneden. Klaar!