Cynthia: “Ze blijven maar snoepen en drinken waar ik bij ben”

Cynthia had nooit gedacht dat iets simpels als een middagje bijkletsen met vriendinnen zo ingewikkeld kon worden. Wat ooit begon als een gezellige traditie, voelt de laatste tijd steeds vaker als een strijd met zichzelf. “Ik ga erheen voor de gezelligheid, maar kom vaak thuis met een rotgevoel.” Vier jaar geleden leerde ze drie andere vrouwen kennen tijdens zwangerschapsgym. Ze zaten allemaal in dezelfde fase van hun leven en er ontstond al snel een hechte band. Inmiddels zijn er meerdere kinderen bijgekomen en is het contact gebleven. “We hebben samen echt alles gedeeld, van gebroken nachten tot eerste stapjes.”

Iedereen zijn eigen pad

In de loop der jaren zijn de verschillen tussen hen duidelijker geworden. Twee van haar vriendinnen lijken hun leven perfect op orde te hebben: ze sporten veel, zijn weer op hun oude gewicht en combineren dat met een drukke baan en gezin. “Bij hen lijkt alles gewoon in balans.” De derde vriendin, José, heeft het juist helemaal losgelaten. Ze is flink aangekomen na haar zwangerschappen, maar lijkt daar geen enkel probleem mee te hebben. Met vier kinderen en een druk gezin ligt haar focus duidelijk ergens anders. “Ze straalt uit dat het haar niets kan schelen, en soms ben ik daar jaloers op.” Cynthia zelf zit daar precies tussenin.

Altijd bezig met gewicht

Na haar twee zwangerschappen is ze zo’n twaalf kilo zwaarder gebleven dan voorheen. En hoewel dat misschien niet extreem klinkt, voelt het voor haar als een groot verschil. “Ik herken mezelf gewoon niet meer helemaal.” Ze heeft al van alles geprobeerd. Diëten, gezonder eten, meer bewegen. Soms lukt het om een paar kilo kwijt te raken, maar er komt altijd weer een moment waarop het misgaat. Een vakantie, de feestdagen of gewoon een zwakke week. “Dan zit alles er zo weer aan.” Op dit moment volgt ze een dieet waarbij ze koolhydraten zoveel mogelijk probeert te vermijden. Het gaat best goed, zolang ze zelf de controle houdt.

Gezelligheid met een keerzijde

Eens per maand komt het groepje nog bij elkaar. Om de beurt organiseren ze een middag of avond. Als het bij Cynthia thuis is, zorgt ze bewust voor gezonde snacks. Denk aan groentes, hummus, noten en lichte hapjes. “Ik probeer het dan voor mezelf ook makkelijker te maken.” Maar bij de anderen is dat anders. Daar staan vaak taartjes, borrelhapjes en drankjes op tafel. Gezellig bedoeld, maar voor Cynthia een enorme verleiding. “Ik weet gewoon dat ik daar moeilijk vanaf kan blijven.” Het wringt, want ze wil niemand iets opleggen. Maar het maakt het voor haar wel ingewikkeld.

Een poging tot verandering

Een tijdje geleden besloot ze het toch voorzichtig aan te kaarten. Ze gaf aan dat ze het lastig vond en vroeg of er misschien wat meer rekening mee gehouden kon worden. “Ik wilde het niet zwaar maken, gewoon een beetje begrip.” De reactie was luchtig. Er werd wat om gelachen en het onderwerp ging al snel weer over iets anders. Voor Cynthia voelde het alsof haar vraag niet echt serieus werd genomen. En bij de volgende afspraak veranderde er niets.

De tompouce die alles zegt

Bij de laatste bijeenkomst stonden er weer allerlei lekkernijen op tafel. Onder andere tompoucen — precies iets waar Cynthia dol op is. Ze twijfelde nog even, maar pakte er uiteindelijk toch één. “Ik dacht: ach, één keer kan wel.” En eerlijk is eerlijk: ze genoot ervan. Op dat moment voelde het gezellig, ontspannen en helemaal niet als een probleem. Maar thuis sloeg dat gevoel om.

Schuldgevoel achteraf

Toen ze later die avond op de bank zat, kwam het besef. Ze voelde zich teleurgesteld in zichzelf. Alsof ze weer had gefaald. “Het is niet eens die ene tompouce, maar het gevoel dat ik geen controle heb.” Het bleef door haar hoofd spoken. Waarom lukt het haar niet om gewoon nee te zeggen? En waarom voelt ze zich zo alleen in dit proces?

Wat nu?

Sindsdien zit Cynthia met een dilemma. Moet ze het opnieuw bespreekbaar maken? Misschien dit keer duidelijker, bijvoorbeeld in de groepsapp? Of maakt ze het dan groter dan nodig is? Ze denkt er ook aan om gewoon minder vaak te gaan. Of misschien alleen nog af te spreken buiten, waar eten minder centraal staat. “Maar ik wil die vriendschap ook niet kwijt.” Het zijn vrouwen die belangrijk voor haar zijn. Die haar kennen, met wie ze veel heeft gedeeld. Juist daarom doet het haar dat ze zich hierin niet gesteund voelt.

Balans zoeken

Cynthia weet dat de verantwoordelijkheid uiteindelijk bij haar zelf ligt. Zij maakt de keuzes, zij neemt dat hapje. Maar ze had gehoopt op iets meer begrip vanuit haar vriendinnen. Voor nu probeert ze een middenweg te vinden. Genieten van de momenten samen, maar ook beter voor zichzelf zorgen. Zonder dat het één het ander uitsluit. “Ik wil gewoon dat het gezellig blijft, zonder dat ik mezelf daarna zo naar voel.” Of ze het nog een keer aankaart, weet ze nog niet. Maar één ding is duidelijk: dit blijft niet zomaar vanzelf verdwijnen.

Foto door www.kaboompics.com via Pexels