Carole (45) had vroeger vriendinnen in overvloed. “Op de middelbare school had ik een enorme vriendinnengroep,” vertelt ze. “We gingen op vrijdagmiddag samen shoppen, zaten uren in elkaars slaapkamers make-up uit te proberen en maakten ons op zaterdagavond gezamenlijk klaar voor een schoolfeest, hockeyfeest of avondje uit.” Het waren gezellige jaren, maar Carole beseft nu dat veel van die vriendschappen ook oppervlakkig waren. “Veel meiden hoorden er gewoon bij omdat ze onderdeel waren van dezelfde groep. Het was leuk, maar niet per se heel diepgaand.”
Toen Carole ging studeren, veranderde dat vanzelf. “Bijna alle meiden uit mijn oude vriendinnengroep gingen bij een studentenvereniging. Dat trok mij totaal niet. Ik had juist zin om opnieuw te beginnen.” Die frisse start beviel haar goed. Ze bouwde tijdens haar studie een kleiner, hechter netwerk op. “Ik hield uiteindelijk drie hele goede vriendinnen over. Met hen ben ik nog steeds close. We zien elkaar niet dagelijks, maar als er iets is, zijn we er meteen voor elkaar.” Daarmee is Carole tevreden. Alleen denkt haar man Laslo daar anders over.
Een man met een overvolle agenda
Laslo is namelijk het tegenovergestelde van Carole. Waar zij genoeg heeft aan een klein kringetje, leeft hij op van grote groepen mensen om zich heen. “Hij heeft ontzettend veel vrienden,” zegt Carole. “Elk jaar gaat hij een week skiën met een vaste vriendengroep. Daarnaast eet hij regelmatig met vrienden, speelt hij padel, gaat hij golfen en spreekt hij af voor borrels.” Carole gunt hem die uitjes, maar soms loopt haar irritatie op. “We hebben samen vier kinderen tussen de vijf en elf jaar. Het is thuis druk genoeg. En als Laslo dan weer een avond weg is, voelt het soms alsof alles op mij neerkomt.” Volgens Laslo ziet Carole dat verkeerd. “Hij zegt dat hij helemaal niet te veel weg is. Zijn argument is altijd: ‘Jij zou ook wat meer vriendinnen moeten maken. Dan zou je misschien niet zo zeuren over mijn vrienden.’”
Een gevoelige snaar
Die opmerking raakt Carole meer dan ze wil toegeven. “Ergens heeft hij natuurlijk een punt,” zegt ze eerlijk. “Ik ben soms jaloers op hoeveel leuke dingen hij doet. Hij heeft altijd wel een etentje, sportafspraak of weekendje gepland staan. Soms denk ik: dat zou ik ook wel willen.” Maar tegelijkertijd voelt het niet natuurlijk voor haar om op zoek te gaan naar meer vriendinnen. “Ik ben gewoon niet iemand die behoefte heeft aan een enorme vriendengroep. Ik heb mijn drie goede vriendinnen, en dat voelt voor mij genoeg.” Toch begint ze zich af te vragen of haar man misschien iets ziet wat zij zelf niet wil erkennen.
Jaloers, maar niet eenzaam
Carole benadrukt dat ze zich niet eenzaam voelt. “Dat is het gekke. Ik mis niet per se meer vriendinnen. Ik heb een druk leven met werk, kinderen en gezin. Mijn agenda is echt niet leeg.” Toch steekt het soms dat Laslo zo’n rijk sociaal leven heeft buiten het gezin. “Hij heeft iets wat ik niet heb: die vanzelfsprekende vrijheid om zomaar weg te gaan,” legt ze uit. “Bij hem lijkt dat geen gedoe. Hij appt wat vrienden, trekt zijn sportkleding aan en vertrekt. Bij mij voelt dat ingewikkelder.” Niet alleen praktisch, maar ook emotioneel. “Als ik al een keer iets afspreek met een vriendin, voelt het bijna alsof ik dat moet organiseren weken van tevoren. Bij hem gaat het allemaal spontaan.”
Verschillende behoeften
Volgens Carole zit de kern van het probleem misschien vooral in hun verschillende karakters. “Laslo haalt energie uit groepen mensen. Hij vindt het heerlijk om onder de mensen te zijn. Ik laad juist op van rust en van een paar echte, diepe gesprekken.” Dat verschil zorgt soms voor onbegrip. “Voor hem is veel vrienden hebben bijna een teken van succes of levensgeluk. Voor mij is dat helemaal niet zo. Ik hoef niet elk weekend vol te plannen om tevreden te zijn.” Toch merkt ze dat Laslo haar soms ziet als iemand die zichzelf tekortdoet. “Hij zegt dan: ‘Je moet meer leuke dingen voor jezelf doen.’ En dat bedoelt hij lief, maar het voelt ook alsof hij mijn manier van leven afkeurt.”
Druk van buitenaf
Wat Carole lastig vindt, is dat ze zich door zijn opmerkingen soms gaat afvragen of er iets mis is met haar. “Alsof het niet normaal is dat ik genoeg heb aan weinig mensen,” zegt ze. “Maar waarom zou dat verkeerd zijn?” Ze merkt dat de druk om ‘meer sociaal’ te zijn niet alleen van Laslo komt. “Ook op social media lijkt het alsof iedereen voortdurend met vriendinnen op pad is: weekendjes weg, brunches, festivals. Soms denk ik: moet ik dat ook willen?” Maar diep vanbinnen weet ze het antwoord al. “Nee, eigenlijk niet.”
Het echte gesprek
Onlangs heeft Carole haar gevoelens uitgesproken tegenover Laslo. “Ik heb hem gezegd dat ik best begrijp dat hij zijn vrienden nodig heeft, maar dat zijn opmerking over mijn vriendinnen me kwetst. Dat het voelt alsof hij mijn leven vergelijkt met het zijne.” Dat gesprek luchtte op. “Hij zei dat hij me niet wilde kwetsen. Hij bedoelde vooral dat hij me ook meer plezier gunt buiten het gezin.” En daarin kan Carole zich wel vinden. “Misschien hoef ik geen méér vriendinnen, maar wel meer tijd voor mezelf. Dat is iets anders.”
Afbeelding: Freepik
