Tamara (44) kan het zich nog goed herinneren: de eerste keer dat ze met haar gezin op de camping in Noord-Italië stond. “We hadden zo’n grote tent mee, alles rook naar nieuw doek en zonnebrandcrème. De kinderen waren nog klein en renden de hele dag rond de tent. Ik zat met een boek in mijn hand en dacht alleen maar: dit is geluk.”

Zorgeloze vakanties

In de jaren daarna werd kamperen een vast ritueel. “Het werd eigenlijk alleen maar leuker. De kinderen maakten vriendjes op de camping, zaten de hele dag bij het zwembad en kwamen alleen terug om iets te eten of te slapen. Wij zaten dan met een glas wijn voor de tent. Het was simpel, maar perfect.” Ook haar partner Aard kijkt met warme gevoelens terug op die jaren. “Hij is sowieso heel relaxed. Hij zegt altijd: het gaat toch om samen zijn, niet om luxe. En daar heeft hij natuurlijk gelijk in.”

Verandering in de lucht

Maar de afgelopen jaren is er iets veranderd. “Je merkt gewoon dat ze ouder worden,” zegt Tamara. “Eerst vinden ze alles nog leuk, maar nu begint het te verschuiven. Andere interesses, andere vrienden, en vooral: andere ideeën over vakantie.” Mitch en Jim, inmiddels 16 en 14 jaar, hebben hun mening inmiddels duidelijk gevormd. “Ze zeggen gewoon: we willen niet meer mee naar de camping. Punt.”

Geen camping meer

Volgens Tamara is daar geen discussie over mogelijk. “Ze vinden het saai. Ze willen niet meer met zand in hun tent of met een wc-rol onder hun arm naar het toiletgebouw. Ze zeggen: als we mee moeten, dan liever een hotel. En dan het liefst een all inclusive.” Soms gaan ze nog een stap verder. “Dan zeggen ze zelfs: we blijven wel thuis. Dat vind ik echt bizar om te horen. Ik kon me dat op die leeftijd echt niet voorstellen.”

Alleen de jongste wil nog

De jongste van het gezin, Kee van 11, kijkt nog wel uit naar de vakantie. “Zij vindt het nog heerlijk. Lekker zwemmen, ijsjes halen, vriendjes maken. Voor haar is het nog echt een avontuur. Maar je merkt ook: ze kijkt wel naar haar broers. En die vinden het allemaal maar kinderachtig.” Dat maakt het voor Tamara extra lastig. “Je zit ineens met een gezin dat twee kanten op wil. De ene helft wil luxe en onbeperkt eten en drinken, de andere helft wil gewoon blijven zoals het altijd was.”

Verschillende wensen

De discussie over de vakantie begint steeds vaker thuis. “Mitch en Jim hebben het echt al helemaal uitgedacht. Ze sturen zelfs links door van hotels in Griekenland. Ze hebben het dan over Kreta, zwembaden met glijbanen, buffetten… ze weten precies wat ze willen.” Aard staat daar anders in. “Hij zegt: misschien moeten we onze horizon wat verbreden. Gewoon eens een keer vliegen in plaats van rijden. Naar een hotel gaan waar de jongens zich ook kunnen vermaken. Hij denkt heel praktisch.”

Twijfel bij Tamara

Voor Tamara ligt dat gevoeliger. “Ik ben echt een campingsmens. Ik hou van het buitenleven, de eenvoud, het samen zitten voor de tent. Voor mij is dat vakantie. Een hotel voelt voor mij al snel massaal en onpersoonlijk.” Toch merkt ze dat ze begint te twijfelen. “Je wil ook dat je kinderen het leuk hebben. En ik snap ergens wel dat ze op die leeftijd iets anders willen dan een camping in Italië.”

Wie beslist er eigenlijk?

De grote vraag hangt inmiddels boven het gezin: wie bepaalt hoe de vakantie eruitziet? “In eerste instantie dacht ik: wij zijn de ouders, dus wij beslissen. Maar zo simpel is het niet meer. Je wil ook geen vakantie waar iedereen chagrijnig is.” Aard probeert te bemiddelen. “Hij zegt: misschien kunnen we het afwisselen. Eén jaar camping, één jaar hotel. Maar zelfs dat is lastig, want dan heb je altijd iemand die niet blij is.”

Soms blijft iemand thuis

Er is zelfs een optie die steeds vaker genoemd wordt: “Dat Mitch en Jim gewoon thuis blijven. Met wat toezicht, een beetje vrijheid. Maar dat voelt ook weer zo definitief. Alsof je ineens geen gezin meer op vakantie bent.” Tamara vindt dat moeilijk te accepteren. “Het idee dat je zonder je kinderen op vakantie gaat… dat voelt gewoon niet goed.”

Verlies van een traditie

Voor Tamara voelt het ook als het einde van iets. “Die campingvakanties zijn zo’n groot deel van ons gezin geweest. Dat wil je eigenlijk niet loslaten. Het is bijna alsof je een hoofdstuk afsluit waar je nog niet klaar voor bent.” Ze merkt dat ze daar emotioneel van wordt. “Misschien klinkt het overdreven, maar ik word gewoon een beetje verdrietig van het idee dat dat nooit meer terugkomt zoals het was.”

Afbeelding: Freepik