Na het stuklopen van haar relatie zat Vivian er helemaal doorheen. De scheiding is nog niet officieel uitgesproken, maar de werkelijkheid is inmiddels wel duidelijk. Vriendinnen vonden dat ze er nodig eens tussenuit moest. “Iedereen zei dat een vakantie me goed zou doen.” Zelf begon ze daar uiteindelijk ook in te geloven.
Niemand kon mee
Vivian vroeg verschillende vriendinnen of ze zin hadden om een paar dagen met haar weg te gaan. De één had de vakantie met haar gezin al geboekt, de ander kon geen vrij krijgen van haar werk. “Ik snapte het allemaal wel, maar toch voelde het als een teleurstelling.” Uiteindelijk besloot ze alleen een hotel aan een prachtig Italiaans meer te boeken. Het hotel zag er schitterend uit, het eten was heerlijk en de omgeving was precies zoals ze had gehoopt.
Eigenlijk heb ik het naar mijn zin
Overdag vermaakte Vivian zich prima. Ze sliep uit, nam uitgebreid de tijd voor het ontbijt, las een boek aan het zwembad en maakte wandelingen langs het meer. “Als ik eerlijk ben, geniet ik echt van de rust.” Toch was er iets waardoor ze zich steeds ongemakkelijker begon te voelen.
Een tafel voor twee?
Iedere keer als ze een restaurant binnenliep, kreeg ze dezelfde vraag. Een tafel voor twee? Dan moest ze weer uitleggen dat ze alleen was. “Op dat moment zakte de moed me soms in de schoenen.” Misschien beeldde ze het zich in, maar ze had het gevoel dat mensen haar met medelijden aankeken. Ook viel het haar op dat stellen makkelijker contact maakten met andere stellen dan met iemand die alleen aan een tafeltje zat.
Alsof niemand met mij mee wilde
Hoe langer de vakantie duurde, hoe sterker dat gevoel werd. Vivian begon zich zelfs af te vragen wat andere mensen van haar dachten. “Alsof iedereen kon zien dat niemand met mij op vakantie wilde.” Ze wist zelf ook wel dat dat waarschijnlijk niet waar was. Toch kreeg ze die gedachte maar moeilijk uit haar hoofd.
Een onverwacht gesprek
Op een middag raakte Vivian aan het zwembad aan de praat met Xandra, een vrouw die eveneens alleen op vakantie was. Vivian vertelde eerlijk dat ze zich regelmatig ongemakkelijk voelde. “Ik schaam me er soms gewoon voor.” Xandra keek haar verbaasd aan. Zelf ervoer ze dat totaal anders. Ze had thuis een man en kinderen en zag deze vakantie juist als een paar dagen luxe voor zichzelf. Even niemand die iets van haar verwachtte.
Waarom geen singlereis?
Tijdens hun gesprek vroeg Xandra waarom Vivian eigenlijk geen singlereis had geboekt. “Toen besefte ik dat ik mezelf daar nog helemaal niet toe kon zetten.” De scheiding is nog niet afgerond en diep van binnen hoopt Vivian nog steeds dat haar man terugkomt. Ze voelt zich nog geen single, ook al leeft ze inmiddels wel alleen.
Geniet van dit moment
Xandra gaf haar een advies dat Vivian niet snel zal vergeten. Ze moedigde haar aan om juist te genieten van de vrijheid. Een boek mee naar een terras, een goed glas wijn bestellen en vooral niet nadenken over wat anderen misschien zouden denken. “Ze zei dat ik nergens reden voor had om me te schamen.” Vivian vond het een lief gesprek en nam zich voor om het advies ter harte te nemen.
Toch blijft het knagen
De laatste dagen van haar vakantie probeerde Vivian wat meer ontspannen te genieten. Dat lukte soms ook. Maar helemaal verdwenen was het ongemakkelijke gevoel niet. “Ik hoop dat ik ooit net zo onbekommerd alleen op reis kan als Xandra.” Thuis wacht geen partner op haar en juist dat besef maakt het soms confronterend. Tegelijkertijd is ze ook trots dat ze deze stap heeft gezet. Misschien was deze vakantie niet alleen een reis naar Italië, maar ook een klein begin van een nieuw hoofdstuk. Alleen vraagt ze zich nog steeds af: zijn er meer mensen die zich zo voelen als ze alleen op vakantie gaan? Of maakt ze het zichzelf moeilijker dan nodig is?
Foto door BT Group via Pexels
Petra van Dorp -
Ik word niet goed van mensen die alleen maar ‘gelukkig’ zijn als ze een partner hebben. Er wacht ook niemand thuis op mij en weet je wat? Ik vind het HEERLIJK. Ik bepaal zelf wat ik doe, wat ik eet, hoe laat ik naar bed ga, niets of niemand heeft commentaar, zeurt aan mijn hoofd of klampt zich constant aan me vast. Je schamen omdat je alleen op vakantie bent, dat is toch wel next level pathetic, hoor. En waarom zou je moeten uitleggen dat je alleen bent als in een restaurant gevraagd wordt naar een tafel voor twee? Dan zeg je gewoon ’tafel voor een, alstublieft’. Klaar. Je doet verschrikkelijk moeilijk. Ga jezelf eens als individu zien in plaats van verlengstuk van je echtgenoot. Een relatie is een aanvulling van je leven, niet een invulling. Je zou nog eens ontdekken dat je zelf een ruggengraat hebt en zelfstandig op reis kan gaan en een leuk leven kan hebben, stel je eens voor..!