Samen met haar man maakt Marit een wandelvakantie waar ze al maanden naar had uitgekeken. Iedere dag lopen ze zo’n 25 kilometer, van hotel naar hotel, dwars door een prachtige omgeving. Hun bagage dragen ze zelf en onderweg komen ze nauwelijks dorpjes of restaurants tegen. “Het is precies de vakantie waar we van houden.” Toch gebeurde er vorige week iets waar Marit zich nog steeds voor schaamt.
Een praktische oplossing
Na een stevig ontbijt stopten Marit en haar man al een paar dagen wat extra eten in hun rugzak. Een paar broodjes, een banaan, soms een gekookt ei of een bakje yoghurt. Niet omdat ze zuinig wilden zijn, maar omdat er onderweg vaak weinig te koop was. “We wilden gewoon genoeg eten en drinken bij ons hebben.” Volgens Marit lag er tijdens het ontbijtbuffet altijd meer dan genoeg. Ze had dan ook niet het idee dat ze iemand tekortdeed. Bovendien boden sommige hotels wel lunchpakketten aan, maar daar zat vaak van alles in waar ze niets mee deden.
Het voelde toch een beetje spannend
Toch wist Marit ergens ook wel dat het officieel niet de bedoeling was. Daarom stopte ze de broodjes niet pontificaal in haar rugzak, maar deed ze dat een beetje onopvallend. “Ik voelde me er eerlijk gezegd altijd een beetje ongemakkelijk bij.” Ze dacht dat niemand er echt op lette. Tot vorige week.
Betrapt op heterdaad
Terwijl Marit een paar broodjes in haar rugzak stopte, zag een jonge medewerkster van het hotel precies wat er gebeurde. Ze zei op dat moment niets, maar een paar minuten later kwam de hotelmanager naar haar toe. “Ik voelde mijn gezicht meteen warm worden.”
De manager vertelde dat zijn collega had gezien dat Marit eten meenam van het buffet. Daarna sprak hij haar streng toe. Als iedere gast dat zou doen, zouden de mensen die later kwamen misschien misgrijpen. Zijn woorden klonken luid genoeg om ook andere gasten mee te laten luisteren.
Ik wist niet waar ik moest kijken
Ontkennen had geen enkele zin. Marit bood direct haar excuses aan en stelde voor om de kosten van het eten te betalen. “Ik wilde het gewoon netjes oplossen.” De manager vond dat niet nodig, maar maakte wel duidelijk dat het niet nog een keer mocht gebeuren. Voor Marit voelde het alsof de hele ontbijtzaal naar haar keek. Ze schaamde zich enorm en had de rest van de dag een knoop in haar maag.
Ben ik nou echt de enige?
Inmiddels kan Marit er iets luchtiger op terugkijken, maar het blijft knagen. “Volgens mij nemen heel veel mensen weleens iets mee van een ontbijtbuffet.” Een stuk fruit voor later, een broodje voor onderweg of een koekje voor bij de koffie; ze heeft het vaker gezien. Toch begrijpt ze ook de kant van het hotel. Het buffet is bedoeld voor het ontbijt en niet om rugzakken mee te vullen. “Misschien had ik gewoon vooraf moeten vragen of het mocht.”
Ik voel me nog steeds een beetje schuldig
De wandelvakantie was verder fantastisch en Marit denkt met veel plezier terug aan de mooie routes en gezellige hotels. Maar juist dat ene moment blijft haar bij. “Ik voelde me zó voor schut staan.” Achteraf vraagt ze zich af of ze echt iets heel geks deed of dat veel vakantiegangers zichzelf hierin zullen herkennen. Voor Marit is één ding in ieder geval zeker: de volgende keer vraagt ze eerst even of ze iets voor onderweg mag meenemen. Dat voelt misschien iets minder spannend, maar vooral een stuk prettiger.
Foto door Tim Mossholder via Pexels
Nathalie -
This was a really enjoyable read! 😊 I always enjoy reading travel stories like this because they remind us that not every trip goes perfectly, and that’s often what makes the best memories. I liked how everything was described truthfully, without trying to make the situation seem perfect. Thank you for sharing such a real experience – it was a pleasure to read and it definitely brought a smile to my face.