Ella: “We hebben tijdens onze fietsreis afscheid van elkaar genomen”

Al jaren trekt Ella er in haar eentje op uit met de fiets. Ze maakte al prachtige tochten naar Barcelona, Rome, Venetië en zelfs door Schotland. Voor haar is het de ideale manier om haar hoofd leeg te maken. “Op de fiets kom ik helemaal tot rust.” Toen haar vriendin Carla voorstelde om een keer samen op fietsvakantie te gaan, twijfelde Ella dan ook. Ze geniet juist van de vrijheid van alleen reizen.

Ik heb haar vooraf gewaarschuwd

Carla was door Ella’s verhalen enthousiast geworden en was zelf ook steeds vaker gaan fietsen. Haar grote droom was om een keer samen met Ella op pad te gaan. Uiteindelijk liet Ella zich overhalen en besloten ze in een week naar Parijs te fietsen. “Ik heb wel meteen gezegd dat het pittig zou worden.” Ella legde uit dat ze gewend is om dagelijks zo’n honderd kilometer af te leggen. Dat tempo wilde ze graag aanhouden. Ze maakte ook duidelijk dat ze liever alleen zou gaan als Carla dat niet zag zitten. Carla verzekerde haar dat het geen probleem zou zijn.

Een veelbelovende start

De eerste dag verliep precies zoals Ella had gehoopt. Ze genoten van de route, maakten onderweg foto’s en sloten de dag af in een gezellig hotel. “Ik dacht echt: dit wordt een mooie week.” Die avond bleef het alleen iets té gezellig. Carla genoot zichtbaar van een paar glazen wijn en bleef nog lang zitten. Ella ging op tijd naar bed, omdat ze de volgende ochtend weer vroeg wilde vertrekken.

We liepen meteen achter

De volgende ochtend verscheen Carla pas veel later aan het ontbijt dan afgesproken. Ze voelde zich niet fit en had duidelijk last van de avond ervoor. “We stapten uiteindelijk ruim een uur later op de fiets.” Ella probeerde zich er niet aan te ergeren. Iedereen kan een keer een mindere dag hebben, hield ze zichzelf voor. Maar toen de volgende ochtend precies hetzelfde gebeurde, begon de irritatie toch toe te slaan. Ze waren nog niet eens halverwege de reis.

Dit gaat niet werken

Tijdens het ontbijt besloot Ella eerlijk te zijn. “Ik zie het niet zitten om zo verder te fietsen.” Ze vertelde Carla dat ze zich stoorde aan het telkens te laat vertrekken en dat ze het gevoel had dat hun verwachtingen van de reis te veel uiteenliepen. Carla reageerde boos. Volgens haar was Ella veel te fanatiek en viel er met haar geen ontspannen vakantie te beleven. Ze pakte haar telefoon en belde haar man, die haar later die dag zou komen ophalen.

Ik ben toch verder gefietst

Ella stond voor een moeilijke keuze. Wachten totdat Carla werd opgehaald of haar eigen route vervolgen? “Ik heb uiteindelijk gedaan waarvoor ik gekomen was.” Ze stapte op de fiets en vervolgde alleen haar tocht richting Parijs. Toch voelde het niet goed. De prachtige omgeving leidde haar af, maar het gesprek tijdens het ontbijt bleef door haar hoofd spoken.

Haar berichtje maakte het nog lastiger

Later die dag ontving Ella een appje van Carla. Ze schreef dat ze het heel pijnlijk vond dat Ella niet was gebleven totdat haar man arriveerde. Ze had uren alleen in het hotel gezeten en voelde zich in de steek gelaten. “Dat kwam echt binnen.” Ella had er op dat moment helemaal niet zo naar gekeken. In haar beleving was Carla veilig in het hotel en wist ze dat haar man onderweg was. Maar door het bericht begon ze toch aan zichzelf te twijfelen.

Had ik anders moeten handelen?

De fietstocht naar Parijs maakte Ella uiteindelijk alleen af. Ze genoot van de vrijheid, het ritme van de dagen en het gevoel dat ze weer helemaal haar eigen plan kon trekken. Toch bleef één vraag knagen. “Had ik moeten wachten totdat haar man er was?”

Ze vindt nog steeds dat ze eerlijk is geweest over haar verwachtingen en dat ze daar vooraf duidelijk over is geweest. Tegelijkertijd vraagt ze zich af of ze op het beslissende moment meer rekening had moeten houden met haar vriendin. Eén ding weet ze inmiddels wel zeker: “Hoe mooi ik het ook vind om mijn ervaringen te delen, mijn volgende fietsreis maak ik weer alleen.”

Foto door Grant via Pexels