Na een huwelijk van 25 jaar met Wim had Irene niet gedacht dat ze nog eens opnieuw verliefd zou worden. Toch gebeurde het. Inmiddels vormt ze alweer een paar jaar een stel met Harold en samen genieten ze van lange wandelingen, stedentrips en vakanties. “Ik dacht echt dat we samen oud zouden worden.” Maar tijdens hun vakantie in Zuid-Duitsland gebeurde er iets waardoor Irene anders naar hun relatie is gaan kijken.
Jarig, maar niet thuis
Deze vakantie viel precies samen met Irene’s 62e verjaardag. Voor het eerst vierde ze haar verjaardag niet met haar drie kinderen, vijf kleinkinderen en haar 85-jarige moeder. “Ik vond dat vooraf al best jammer.” Gelukkig hadden haar kinderen beloofd dat ze allemaal even zouden bellen. Dat maakte het gemis iets kleiner. Irene keek er zelfs naar uit om de blije gezichtjes van haar kleinkinderen via FaceTime te zien.
De eerste irritatie
Al vroeg in de ochtend ging haar telefoon. Haar oudste dochter wilde haar als eerste feliciteren. Irene liep glimlachend naar het balkon van hun hotelkamer. “Dat was zo’n fijn begin van mijn verjaardag.” Toen ze terugkwam, merkte ze dat Harold er zichtbaar geïrriteerd door was. Hij zei dat ze toch samen op vakantie waren en dat ze haar telefoon best wat vaker kon laten liggen. Irene besloot er verder niets achter te zoeken.
De hele dag felicitaties
Later belde een andere dochter. Daarna wilden ook een paar kleinkinderen oma feliciteren. Het waren geen lange gesprekken. Een vrolijk gezicht, een zelfgemaakte tekening voor de camera en een luid “Lang zal ze leven”. “Daar word ik zó gelukkig van.” Tegen de avond belde ook haar moeder. Op 85-jarige leeftijd lukt het haar nog steeds om te facetimen met hulp van een buurvrouw. Irene vond het bijzonder dat haar moeder die moeite had genomen.
“Moet dat nou de hele dag?”
Bij ieder belletje leek Harold zich meer te ergeren. Hij zuchtte hoorbaar, liep weg of keek demonstratief op zijn horloge. Uiteindelijk kon hij zich niet meer inhouden. “Hij zei dat hij gek werd van dat voortdurende gepiep.” Volgens Harold draaide de hele vakantiedag ineens om telefoontjes. Hij vond dat Irene meer aandacht voor hem moest hebben. Irene schrok van zijn reactie. De gesprekken duurden bij elkaar misschien nog geen halfuur.
Ik voelde me schuldig
Wat haar misschien nog wel het meest raakte, was dat ze zich tijdens ieder volgend telefoontje schuldig begon te voelen. Ze nam sneller op, maakte de gesprekken korter en keek steeds even naar Harold. “Alsof ik iets verkeerd deed.” Terwijl haar kinderen enthousiast vertelden over hun dag en de kleinkinderen trots hun knutselwerkjes lieten zien, kon Irene haar gedachten er niet helemaal bij houden. Ze voelde de spanning naast zich op de hotelstoel.
Is dit jaloezie?
Irene begrijpt dat je tijdens een vakantie ook tijd voor elkaar wilt hebben. Maar ze kan niet begrijpen waarom Harold zich zo druk maakte over een paar felicitaties op haar verjaardag. “Het zijn mijn kinderen en mijn kleinkinderen.” Ze vraagt zich af of hij misschien jaloers is op de band die ze met haar familie heeft. Of vindt hij simpelweg dat een vakantie echt alleen om hen samen moet draaien? Ze weet het niet, want Harold wil er inmiddels nauwelijks nog over praten.
Ik twijfel aan onze toekomst
Sinds die verjaardag kijkt Irene anders naar haar relatie. Niet omdat Harold een keer geïrriteerd was, maar omdat hij geen begrip leek te hebben voor hoe belangrijk haar kinderen, kleinkinderen en moeder voor haar zijn. “Mijn familie hoort bij mij.”
Ze vraagt zich af of ze overdreven reageert of dat dit juist iets zegt over hun relatie. Had Harold haar die paar telefoontjes gewoon moeten gunnen? Of had Irene haar telefoon vaker uit moeten zetten? Hoe langer ze erover nadenkt, hoe meer ze beseft dat het eigenlijk helemaal niet om FaceTime gaat, maar om de vraag hoeveel ruimte partners elkaar geven voor de mensen die al een leven lang belangrijk zijn.
Foto door Kampus Production via Pexels
Petra van Dorp -
Hij ergert zich aan al die telefoontjes van je bloedeigen familie, je hoogbejaarde moeder notabene, op je eigen verjaardag? Wat is dit voor kleuter? Moet alle aandacht naar het ‘volwassen’ kindje gaan? Mijn god, wat een sneuneus. ‘Had Harold haar die telefoontjes gewoon moeten gunnen’? Werkelijk? GUNNEN? Alsof de grote meneer bij Gods gratie zijn vrouwtje contact toestaat met haar eigen familie? En wat deed deze sneuneus voor jouw verjaardag? Ik hoor niets over een cadeau of een leuke belevenis van zijn kant. Trap deze gast onmiddellijk uit je leven. Je woont toch niet samen met hem, hopelijk? En wat deed hij trouwens met je vorige verjaardagen, als je hem ‘alweer een paar jaar kent’? Reageerde hij toen ook al zo? Weg ermee!