Sinds de geboorte van haar dochter kijkt Sanne met andere ogen naar haar eigen jeugd. Ze dacht dat ze veel nare herinneringen achter zich had gelaten, maar nu ze zelf moeder is van twee kinderen, komen ze steeds vaker naar boven. Vooral het besef dat haar ouders haar destijds niet hebben beschermd, doet pijn. Toen ze dit eindelijk met haar moeder durfde te bespreken, liep het contact volledig vast. Inmiddels heeft Sanne haar moeder al een half jaar niet gesproken. En hoewel ze die afstand nodig heeft, vindt ze het verdrietig dat het zover heeft moeten komen.
Een broer die bespiedt
Sanne groeide op met een broer die twee jaar ouder was. Als kind vond ze het vervelend dat hij regelmatig zonder te vragen haar slaapkamer binnenkwam. Ze vertelde het thuis, maar haar ouders deden er weinig mee. Volgens hen stelde ze zich aan en hoorde dat nu eenmaal bij het hebben van een broer. Toen Sanne ongeveer veertien was, kreeg ze bovendien het gevoel dat haar broer haar bespiedde. Wat er precies speelde, wil ze niet vertellen. Wel weet ze nog hoe alleen ze zich destijds voelde. “Ik probeerde duidelijk te maken dat ik me niet prettig voelde, maar mijn ouders deden alsof er niets aan de hand was. Daardoor ging ik uiteindelijk aan mezelf twijfelen.”
Waarom luisterde niemand naar mij?
Haar broer vertrok na zijn studie naar het buitenland. Met hem heeft Sanne nauwelijks contact, terwijl haar ouders nog regelmatig met hem spreken. Jarenlang stopte ze haar herinneringen zo ver mogelijk weg. Pas toen ze in therapie ging, begon ze beter te begrijpen waarom bepaalde gebeurtenissen haar nog altijd raakten. Het ging haar niet alleen om wat er vroeger was gebeurd, maar vooral om de manier waarop haar ouders daarop hadden gereageerd. Ze had steun nodig gehad, maar voelde zich niet gehoord. “Ik verwacht niet dat mijn moeder alles precies zo herinnert als ik, maar ik had zo graag gewild dat ze erkende dat ik me als kind onveilig en in de steek gelaten heb gevoeld.”
Een gesprek dat alles veranderde
Met hulp van haar therapeut leerde Sanne haar gevoelens onder woorden te brengen. Ze besloot haar moeder te vertellen wat haar al die jaren had dwarsgezeten. Ze hoopte op een gesprek waarin haar moeder naar haar zou luisteren en misschien zou erkennen dat ze haar destijds tekort had gedaan. In plaats daarvan bagatelliseerde haar moeder de gebeurtenissen opnieuw. Volgens haar was het allemaal lang geleden en moest Sanne het verleden niet blijven oprakelen. Dat gesprek werd het begin van een grote ruzie. “Het deed misschien nog wel meer pijn dan vroeger. Ik had eindelijk de moed verzameld om eerlijk te vertellen wat me dwarszat, maar opnieuw kreeg ik het gevoel dat mijn ervaringen er niet toe deden.”
Oma ziet haar kleinkinderen niet
Sindsdien heeft Sanne het contact met haar moeder verbroken. Af en toe valt er een kaartje op de mat en voor de verjaardag van haar zoontje stuurde haar moeder een cadeautje. Sanne heeft nergens op gereageerd. Ze vindt het verdrietig, want ze had haar kinderen graag een warme band met hun oma gegund. Haar schoonzusje vindt dat ze haar kinderen die relatie niet mag ontzeggen. Sanne denkt daar anders over. Ze wil eerst zelf kunnen vertrouwen op de situatie voordat ze haar kinderen bij haar moeder laat zijn. “Ik wil mijn kinderen niet bij hun oma weghouden om haar te straffen, maar ik kan ook niet doen alsof er niets is gebeurd. Ik wil niet dat mijn kinderen in situaties terechtkomen waarin hun grenzen niet serieus worden genomen.”
Ik wil het anders doen
De geboorte van haar dochter heeft Sanne ook laten nadenken over wat voor moeder ze zelf wil zijn. In therapie bespreekt ze hoe ze haar kinderen een veilige omgeving kan bieden, waarin ze altijd met hun zorgen terechtkunnen. Ze beseft dat ze niet alles kan voorkomen, maar wil haar kinderen in ieder geval serieus nemen als ze vertellen dat iets niet goed voelt. Met haar moeder wil ze voorlopig geen contact. Dat besluit geeft rust, maar brengt ook verdriet met zich mee. Ze mist de moeder die ze graag had willen hebben en vraagt zich soms af of er ooit nog ruimte komt voor verzoening. “Ik hoop dat mijn moeder ooit begrijpt waarom ik afstand heb genomen, maar ik kan niet blijven wachten op erkenning die misschien nooit komt. Voor nu moet ik voor mezelf en mijn gezin kiezen, ook al doet dat pijn.”
Photo by Andrea Piacquadio via Pexels
Sanderien van Mul -
Tip: lees het boek ‘ongezien opgegroeid’ van Lindsay Gibson. Hierin zul je veel herkennen! Ik kon het boek alleen een hoofdstuk per dag uitlezen, zo veel werd me (pijnlijk) duidelijk dat ik er van moest bijkomen. Een onveilige jeugd is verschrikkelijk, en de reactie van de ouder die het (alsnog) bagatelliseert of negeert is al helemaal afschuwelijk. Goed dat je voor jezelf en je kinderen kiest. Laat je schoonzus maar schuiven, die begrijpt er overduidelijk niets van. Misschien dat er ooit weer iets van contact komt, maar voor nu is het beter zo. Goed gedaan! Bewaak je eigen grenzen als een leeuwin!