Patty: “Hij koopt altijd precies de bloemen waar ik een hekel aan heb”

Patty (58) heeft al vijftien jaar een latrelatie met Marc (61). Zij woont in Rotterdam, hij in West-Friesland. Ze zien elkaar meestal een paar keer per week en maken dan bewust tijd voor elkaar. “Een avondje uit eten, samen koken, een weekendje weg: ze vinden het belangrijk om iets leuks te doen als ze samen zijn. En dat bevalt uitstekend.” Toch is er één klein probleem waar Patty al vijftien jaar mee rondloopt. Iedere keer als Marc bij haar aankomt, neemt hij een bos lelies voor haar mee. En Patty? Die vindt lelies verschrikkelijk.

‘Ik weet dat het ontzettend ondankbaar klinkt,’ zegt Patty. ‘Maar ik vind ze lelijk, ze stinken en ze doen me denken aan de uitvaart van mijn oma. Als ik ze zie, word ik er gewoon niet blij van. En dat is toch eigenlijk precies wat bloemen zouden moeten doen?’

Beviel prima

Dat Patty en Marc niet samenwonen, is nooit echt een probleem geweest. Toen ze elkaar leerden kennen, hadden ze allebei kinderen uit een eerdere relatie. Patty had haar leven in Rotterdam opgebouwd, Marc woonde in West-Friesland. De kinderen, school, werk en alle verplichtingen maakten het ingewikkeld om de boel samen te voegen. En eerlijk gezegd hadden ze daar ook niet zo’n behoefte aan. ‘We waren allebei op een leeftijd waarop je weet wat je wel en niet wilt. We hadden geen behoefte om nog eens een heel huishouden opnieuw in te richten, met alle discussies die daarbij horen. We hadden allebei ons eigen leven en dat beviel prima.’

Fijn als ik hem mis

Inmiddels zijn de kinderen allemaal het huis uit en zouden ze gemakkelijker kunnen gaan samenwonen. De afstand is soms onhandig en het zou financieel misschien zelfs aantrekkelijker zijn. Maar Patty moet er niet aan denken. ‘Ik ben ontzettend op mijn rust gesteld. Ik vind het heerlijk om alleen thuis te zijn, mijn eigen dingen te doen en met niemand rekening te hoeven houden. Ik kan me voorstellen dat andere mensen het gezellig vinden om iedere avond samen op de bank te zitten, maar ik word daar niet gelukkig van. Ik vind het juist fijn dat ik Marc mis als hij er niet is.’

Kiezen om samen te zijn

Ook de momenten samen zijn daardoor bijzonder gebleven. Ze gaan uit eten, plannen weekendjes weg en maken tijd voor elkaar. Er is aandacht, er is intimiteit en ze hebben zelden ruzie. En als een van beiden een keer geen zin heeft in de ander, is dat ook geen drama. Dan blijven ze gewoon een avondje in hun eigen huis. ‘Ik denk dat we daardoor juist zo’n goede relatie hebben. We hoeven niet alles met elkaar te delen. We kiezen ervoor om samen te zijn, en dat voelt anders dan wanneer je vanzelfsprekend iedere dag bij elkaar bent. Natuurlijk hebben we ook weleens irritaties, maar die lopen niet uit op eindeloze discussies. Je gaat gewoon naar huis en de volgende keer is het weer gezellig.’

Alsof ze er blij mee is

Perfect geregeld, zou je denken. En dat vindt Patty zelf eigenlijk ook. Op één ding na dus. Want vanaf het begin neemt Marc bloemen voor haar mee. En niet zomaar bloemen: lelies. Grote bossen, vaak met een paar takken groen ertussen. Marc is er trots op. Hij komt binnen, geeft haar een kus en overhandigt de bloemen met een brede glimlach. ‘Kijk eens wat ik voor je heb meegenomen!’ En iedere keer doet Patty alsof ze er blij mee is. ‘Ik zeg dan: “Wat lief, dank je wel!” En dat meen ik ook, want ik vind het echt lief dat hij aan me denkt. Maar zodra hij weg is, geef ik de bloemen vaak aan mijn buurvrouw. Soms zet ik ze nog even neer, maar als die geur me te veel wordt, gaan ze alsnog de prullenbak in. Ik voel me daar schuldig over, want hij heeft er geld aan uitgegeven en hij doet het met de beste bedoelingen.’

Bang dat hij zich gekwetst voelt

Waarom zegt ze dan niet gewoon dat ze niet van lelies houdt? Dat is precies wat haar vriendinnen haar al jaren vragen. Patty heeft er alleen nooit de moed voor gehad. ‘Ik ben bang dat hij zich gekwetst voelt. Hij denkt dat hij me iets geeft waar ik blij van word. Als ik nu ineens zeg dat ik die bloemen al vijftien jaar vreselijk vind, klinkt dat alsof ik al die tijd tegen hem heb gelogen. En dat heb ik natuurlijk ook een beetje.’

Zo consequent

Bovendien is Marc zo trouw in zijn bloemenritueel dat Patty zich afvraagt of hij misschien juist dénkt dat lelies haar lievelingsbloemen zijn. Misschien heeft ze ooit enthousiast gereageerd op een bos, ergens in het begin van hun relatie, en is hij dat nooit vergeten. Ze weet het niet eens meer. ‘Ik dacht altijd: op een dag houdt hij er vanzelf mee op. Dan vergeet hij het een keer, of hij komt met rozen aanzetten. Maar nee hoor. Vijftien jaar later staan die lelies nog steeds in mijn woonkamer. Het is bijna knap hoe consequent hij is.’

Heerlijk dat hij met iets aankomt

Ze heeft er zelfs weleens over gedacht om de bloemen terloops te laten staan zonder er iets over te zeggen. Maar dat voelt ook niet eerlijk. En dus staat Patty iedere keer weer met een glimlach die bos aan te nemen, terwijl ze vanbinnen denkt: alsjeblieft, niet weer die lelies. Nu de kinderen uit huis zijn en hun relatie in rustiger vaarwater zit, vraagt Patty zich af of het niet eens tijd wordt om eerlijk te zijn. Ze wil Marc niet het gevoel geven dat zijn attenties niet worden gewaardeerd. Integendeel: ze vindt het heerlijk dat hij na al die jaren nog steeds met iets aankomt. Alleen hoeft dat van haar dus echt geen bos lelies te zijn. ‘Ik zou het liefst willen dat hij gewoon weet dat ik het gebaar geweldig vind, maar dat hij me voortaan iets anders geeft. Een bos tulpen, bijvoorbeeld. Of gewoon een plantje. Ik ben niet moeilijk. Maar die lelies, daar word ik echt niet gelukkig van.’

Afbeelding: Jeanie de Klerk via Unsplash