Vier jaar geleden kreeg Henrike (36) een WhatsAppje van een onbekend nummer. ‘Leuk je ontmoet te hebben. Koffietje doen?’ stond er. Ze dacht dat de afzender zich vergiste en wilde het gesprek eigenlijk meteen afsluiten. Maar toen de onbekende man teleurgesteld reageerde, besloot ze hem toch een berichtje terug te sturen. Inmiddels appt Henrike al vier jaar met Marcel (74), die in Limburg woont. Ze hebben elkaar nog nooit ontmoet, zelfs nog nooit gebeld. Toch is er in de loop der jaren een bijzondere vriendschap ontstaan.
Een berichtje op het juiste moment
‘Ik weet nog precies hoe het begon. Ik zat op dat moment niet zo lekker in mijn vel. Er speelde van alles in mijn leven en ik had het best zwaar. Toen kwam dat berichtje binnen: “Leuk je ontmoet te hebben. Koffietje doen?” Ik herkende het nummer niet en dacht meteen dat iemand de verkeerde persoon had geappt.’
Henrike stuurde terug dat de man waarschijnlijk een verkeerd nummer had. Een paar uur later kreeg ze een reactie. Het was geen uitgebreid bericht, maar één emoji: een bedroefd gezichtje. ‘Ik vond dat ergens zielig. Daarom besloot ik nog een berichtje te sturen. Ik schreef: “Sorry. Ik hoop dat je vindt wie je zoekt.” Ik dacht dat het daarmee klaar zou zijn, maar toen reageerde hij opnieuw.’
De man, die Marcel bleek te heten, vertelde dat hij dacht een leuke vrouw te hebben ontmoet. Hij vermoedde dat ze hem expres een verkeerd telefoonnummer had gegeven. ‘Hij was teleurgesteld en ik kon me daar wel iets bij voorstellen. Ik ben zelf ook weleens door iemand laten zitten na een date. Dat voelt gewoon niet fijn.’ Henrike leefde met hem mee en vertelde over haar eigen ervaring. Ze had geen idee dat dat korte gesprek het begin zou worden van een contact dat vier jaar later nog altijd bestaat.
Van onbekende naar vaste appvriend
‘We bleven elkaar berichtjes sturen. Eerst ging het vooral over wat er was gebeurd en hoe vervelend het voor hem was gelopen. Maar op een gegeven moment gingen we ook over andere dingen praten. Hoe onze dagen waren, wat we meemaakten en waar we mee bezig waren.’ Zo ontstond er langzaam een soort moderne penvriendschap. Geen brieven op papier, maar berichten op hun telefoon. Ze spreken elkaar regelmatig en zijn inmiddels vertrouwd geraakt met elkaars leven.
Wat Henrike vooral prettig vindt, is dat het contact heel vanzelfsprekend voelt. ‘We hoeven elkaar niet iedere dag uitgebreid te spreken. Soms sturen we wat vaker berichtjes en soms zit er wat meer tijd tussen. Het is gewoon fijn om te weten dat er iemand is met wie je kunt praten.’
Marcel woont in Limburg, terwijl Henrike helemaal in de Kop van Noord-Holland woont. Een flinke afstand, maar doordat ze elkaar uitsluitend via WhatsApp kennen, heeft die afstand nooit echt een rol gespeeld. ‘Het bijzondere is dat we elkaar inmiddels best goed kennen, terwijl we elkaar nog nooit in het echt hebben gezien. Ik weet natuurlijk niet precies hoe hij is als je tegenover hem zit. En hij weet dat ook niet van mij. Toch voelt het contact vertrouwd.’
38 jaar leeftijdsverschil
Er is nog iets wat hun vriendschap bijzonder maakt: Henrike is 36 jaar en Marcel is 74. Ze schelen dus maar liefst 38 jaar. Toen Henrike haar vriendinnen voor het eerst over haar nieuwe appcontact vertelde, vonden ze dat behoorlijk vreemd. ‘Ze begrepen niet zo goed waarom ik met een man van die leeftijd zou appen. Ze vroegen zich af wat hij van me wilde en waarom ik daar tijd in stak. Ik snapte hun vragen wel. Als je het zo vertelt, klinkt het misschien ook een beetje ongewoon.’
Ook haar partner moest in het begin wennen aan het idee. Een vrouw die regelmatig berichtjes uitwisselt met een man die ze nog nooit heeft ontmoet en die bijna veertig jaar ouder is: het is niet iets wat iedereen dagelijks meemaakt. ‘In het begin vond mijn partner het ook vreemd. Maar er is nooit iets geheimzinnigs aan geweest. Hij weet dat ik met Marcel app en waarover we ongeveer praten. Inmiddels vindt hij het niet meer bijzonder. Het is gewoon een contact dat al jaren bestaat.’ Voor Henrike is Marcel geen man met wie ze een romantische toekomst voor zich ziet. Ze is inmiddels getrouwd en Marcel heeft een vriendin. Hun contact is vooral vriendschappelijk en draait om de gesprekken die ze met elkaar hebben.
Nog nooit gebeld
Misschien wel het opvallendste is dat Henrike en Marcel elkaar niet alleen nooit hebben ontmoet, maar ook nog nooit telefonisch hebben gesproken. ‘We hebben altijd geappt. Dat is er gewoon zo ingerold. Natuurlijk vraag ik me weleens af hoe zijn stem klinkt of hoe het zou zijn om echt tegenover hem te zitten. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat we per se moesten bellen om ons contact verder te brengen.’
Toch blijft het bijzonder dat iemand met wie je al vier jaar contact hebt, voor een deel onbekend blijft. Je kunt berichtjes sturen, verhalen delen en elkaar een hart onder de riem steken, maar je mist ook een heleboel dingen die bij persoonlijk contact horen. ‘Ik denk dat je iemand via berichten op een andere manier leert kennen. Je leest wat iemand schrijft en leert zijn manier van reageren kennen. Maar je ziet geen gezichtsuitdrukkingen en hoort geen stem. Je weet dus nooit helemaal hoe iemand iets bedoelt.’
Henrike vindt dat niet per se een nadeel. Juist het laagdrempelige karakter van hun contact maakt het voor haar fijn. Ze kan een berichtje sturen wanneer ze daar behoefte aan heeft, zonder dat er meteen een afspraak of telefoongesprek aan vastzit.
Komt die ontmoeting er ooit?
Of Henrike en Marcel elkaar ooit in het echt zullen ontmoeten, weet ze niet. Het is nooit echt een concreet plan geworden. Misschien komt het er ooit van, misschien blijft het bij de berichten die ze elkaar sturen. ‘Soms denk ik dat het best leuk zou zijn om eens koffie te drinken. Dat was tenslotte precies waar het allemaal mee begon. Maar ik voel geen druk om dat nu te doen. Het contact is goed zoals het is.’
Vier jaar geleden had Henrike nooit kunnen bedenken dat een verkeerd WhatsAppbericht zou uitgroeien tot zo’n langdurige vriendschap. Ze zat in een moeilijke periode en wilde eigenlijk alleen maar duidelijk maken dat de afzender de verkeerde persoon had benaderd. Toch besloot ze even verder te vragen. ‘Ik had dat verdrietige gezichtje ook kunnen negeren. Dan was het daarbij gebleven. Maar ik vond het zielig dat hij dacht dat iemand hem expres had afgewezen. Ik wilde gewoon aardig zijn.’
Afbeelding: Unsplash+
