Nienke: “Hij blijft uren hangen nadat iedereen al naar huis is”

Vijf jaar geleden kregen Nienke en Rutger hun eerste kindje. Inmiddels zijn ze ouders van drie kinderen. De oudste zit op de basisschool, de middelste mag na de zomervakantie ook naar school en de jongste gaat nog naar de crèche. Drie kinderen in vijf jaar tijd: het is druk, chaotisch en soms behoorlijk vermoeiend, maar bovenal ontzettend gezellig. “We hebben het eigenlijk heel leuk samen,” vertelt Nienke. “Ons leven draait nu vooral om werk, kinderen, sportclubjes, speelafspraakjes en proberen het huishouden een beetje op orde te houden. Het is niet altijd makkelijk, maar we zijn er gelukkig mee.”

Andere levensfase

Iemand die volgens Nienke minder goed begrijpt hoe het leven van een jong gezin eruitziet, is Richard, de jeugdvriend van Rutger. “Richard en Rutger kennen elkaar al sinds de middelbare school. Ze hebben samen van alles meegemaakt en zijn altijd bevriend gebleven. Richard is alleenstaand, woont met zijn hond en werkt momenteel niet. Daardoor heeft hij een heel ander ritme dan wij.”

Volgens Nienke is Richard een aardige man die altijd welkom is. “Hij bedoelt het echt goed. Als hij bij ons langskomt, voelt dat voor hem als een uitje. Hij vindt het gezellig om bij ons te zijn en wij vinden het ook leuk om hem te zien.” Toch begint die gezelligheid steeds vaker een bron van frustratie te worden.

Vroeger maakte dat niets uit

Toen Nienke en Rutger nog geen kinderen hadden, vonden ze het heerlijk om samen met Richard lange avonden door te brengen. “We konden uren praten. Vaak zaten we tot diep in de nacht aan tafel. Een drankje erbij, goede gesprekken en veel lachen. Richard kan fantastisch vertellen. Hij heeft altijd bijzondere verhalen en grappige observaties. Ik genoot daar vroeger echt van.” Maar hun leven ziet er inmiddels totaal anders uit. “Wij staan elke ochtend vroeg op. Onze kinderen zijn vaak al voor zes uur wakker. Daarnaast werken we allebei. Tegen de tijd dat het tien uur ’s avonds is, zijn Rutger en ik meestal helemaal op.”

De laatste die vertrekt

Vooral tijdens verjaardagen en feestjes loopt Nienke tegen hetzelfde probleem aan. “Richard is altijd de laatste die weggaat. Echt altijd. Iedereen is al uren naar huis en hij zit nog gezellig te praten.” In het begin vond Nienke dat niet erg. Inmiddels begint het haar tegen te staan. “Laatst hadden we een verjaardag. Rond half elf was iedereen weg. Wij hadden de keuken al grotendeels opgeruimd en de kinderen lagen natuurlijk al lang te slapen. Maar Richard bleef zitten. Om elf uur zat hij er nog. Om half twaalf ook.” Ondertussen voelden Nienke en Rutger hun energie langzaam verdwijnen. “We zaten letterlijk te knikkebollen. Ik merkte dat ik moeite had om mijn ogen open te houden. Maar Richard zat nog midden in een verhaal en leek totaal niet door te hebben dat wij kapot waren.”

Subtiele signalen werken niet

Wat het extra lastig maakt, is dat Richard subtiele hints niet lijkt op te pikken. “We zeggen dingen als: ‘Het is alweer laat’ of ‘Morgen gaat de wekker vroeg.’ Soms begin ik zelfs demonstratief de vaatwasser in te ruimen of de woonkamer op te ruimen. Maar het kwartje valt gewoon niet.” Volgens Nienke reageert Richard meestal enthousiast op zulke opmerkingen. “Dan zegt hij bijvoorbeeld: ‘Time flies when you’re having fun!’ En vervolgens begint hij aan een nieuw verhaal.” Rutger heeft er ook moeite mee om er iets van te zeggen. “Hij wil zijn vriend niet kwetsen. Ze kennen elkaar al zo lang. Bovendien bedoelt Richard het niet verkeerd. Hij voelt zich gewoon thuis bij ons.”

Steeds meer irritatie

Toch merkt Nienke dat haar geduld op begint te raken. “Ik vind het vervelend dat ik me daar schuldig over voel, want Richard is echt geen slecht mens. Maar als je een druk gezin hebt, is slaap goud waard.” Waar ze vroeger genoot van zijn verhalen, merkt ze nu dat ze soms vooral naar de klok zit te kijken. “Dat vind ik eigenlijk heel jammer. Ik wil niet dat ik me ga ergeren aan iemand die we graag zien.” Ook de dagen erna voelen ze het. “Als je pas rond middernacht in bed ligt en een peuter besluit om kwart over vijf wakker te worden, dan merk je dat echt. Dan loop ik de volgende dag moe en prikkelbaar rond.”

Gewoon eerlijk zijn?

Nienke vraagt zich af of ze het probleem groter maakt dan het is. “Misschien moeten we gewoon eerlijk zeggen dat we om tien uur naar bed willen. Maar dat voelt zo hard. Alsof we hem wegsturen.” Tegelijkertijd vraagt ze zich af of Richard überhaupt beseft wat er speelt. “Hij heeft geen kinderen en geen baan met vaste werktijden. Misschien kan hij zich gewoon niet voorstellen hoe moe je kunt zijn na een dag werken, drie kinderen verzorgen en een huishouden draaiende houden.” Ze denkt dat hij waarschijnlijk helemaal niet bewust over hun grenzen heen gaat. “Volgens mij heeft hij echt niet door dat wij soms bijna in slaap vallen terwijl hij nog vrolijk verder praat.”

Wat zouden jullie doen?

Nienke en Rutger zitten daardoor met een dilemma. Ze willen hun goede vriend niet kwetsen en vinden het belangrijk dat hij zich welkom voelt in hun huis. Tegelijkertijd verlangen ze na een lange dag steeds vaker naar rust en een vroege nacht. “Het liefst wil ik dat Richard gewoon zelf aanvoelt wanneer het tijd is om naar huis te gaan. Maar na al die jaren denk ik niet dat dat nog gaat gebeuren.”

Moeten Nienke en Rutger duidelijker hun grens aangeven? Is het redelijk om tegen een goede vriend te zeggen dat ze na een bepaalde tijd naar bed gaan? Of hoort een vriend zelf te begrijpen wanneer zijn gastheer en gastvrouw uitgeput raken?

Foto door Tima Miroshnichenko