Toen er vorig jaar nieuwe buren naast Marloes kwamen wonen, was ze eigenlijk alleen maar enthousiast. Het ging om een jong stel van een jaar of 25 dat hun eerste huis had gekocht. In een tijd waarin veel starters moeite hebben om überhaupt een woning te vinden, vond Marloes het knap dat ze al een gezinswoning hadden weten te bemachtigen. “Ik dacht oprecht: wat leuk voor ze. Ze waren vriendelijk tijdens de kennismaking en maakten een enthousiaste indruk. Bovendien leek het me prettig om jonge, gezellige buren te hebben. Ik had absoluut niet verwacht dat ik een jaar later met tegenzin naar mijn eigen tuin zou gaan.”
Volgens Marloes leek het stel goed in de buurt te passen. Het is een rustige wijk met veel gezinnen, jonge kinderen en mensen die vroeg opstaan voor hun werk. “Ik ging er eigenlijk automatisch vanuit dat zij ongeveer hetzelfde ritme zouden hebben als de rest van de buurt. Dat bleek een verkeerde inschatting.”
Work hard, play hard
Chayenne en Philip werken allebei hard, zoveel is volgens Marloes duidelijk. “Ze vertrekken vroeg en zijn vaak pas aan het einde van de middag thuis. Daar heb ik natuurlijk alleen maar respect voor.” Maar zodra het weekend begint, verandert de sfeer volgens haar compleet. “Dan lijkt het alsof er een andere versie van hen tevoorschijn komt. Vrijdagavond gaat de muziek aan, er komen vrienden langs en er wordt vaak tot laat buiten gezeten. Op zich hoeft dat geen probleem te zijn. Iedereen mag genieten van zijn vrije tijd. Alleen gebeurt het hier vrijwel elk weekend.” In het begin probeerde Marloes zich er niet aan te storen. “Ik dacht: laat ze lekker. Ze zijn jong en enthousiast. Bovendien was het meestal rond middernacht wel rustig.” Dat veranderde toen er een jacuzzi in de tuin verscheen.
Sinds de jacuzzi is het erger geworden
Een paar maanden geleden werd er een grote jacuzzi geplaatst. Hoewel Marloes zelf ook best begrijpt waarom mensen zoiets leuk vinden, heeft de aanschaf haar woongenot flink verminderd. “Dat bad staat behoorlijk dicht bij onze erfgrens. Sinds het er staat, zitten ze er bijna dagelijks in. In de zomer snap ik dat nog, maar zelfs op doordeweekse avonden hoor ik het water borrelen en vervolgens urenlang gesprekken uit de tuin.” Omdat de tuinen niet groot zijn en geluid makkelijk draagt, hoort Marloes vrijwel alles. “Dat klinkt misschien overdreven, maar ik weet soms meer van hun relatie dan ik zou willen. Ik hoor gesprekken over werk, familie, geldzaken en ruzies. Soms hoor ik letterlijk woord voor woord wat er gezegd wordt.” En daar blijft het niet altijd bij.
Sommige dingen wil je niet horen
Volgens Marloes zijn er momenten waarop ze zich ongemakkelijk voelt in haar eigen huis. “Er zijn avonden geweest waarop ik duidelijk kon horen dat ze intiem waren. Dan zit ik in mijn woonkamer televisie te kijken en hoor ik geluiden die ik liever niet zou horen. Dat voelt gewoon heel ongemakkelijk.” Ze benadrukt dat ze niemand zijn relatie of plezier misgunt. “Als mensen verliefd zijn en van elkaar genieten, is dat natuurlijk prima. Maar ik hoef daar niet ongevraagd getuige van te zijn.” Ook haar kinderen hebben weleens opmerkingen gemaakt. “Mijn oudste vroeg laatst waarom de buren zo hard moesten lachen midden in de nacht. Toen wist ik eigenlijk niet goed wat ik moest antwoorden.”
Meerdere keren het gesprek aangegaan
In tegenstelling tot wat haar buren denken, heeft Marloes niet direct geklaagd. “Ik ben juist iemand die liever eerst in gesprek gaat. Dus toen het steeds vaker voorkwam, ben ik netjes naar hen toe gegaan.” Dat gesprek verliep aanvankelijk vriendelijk. “Ik heb uitgelegd dat geluid erg ver draagt en dat wij er soms wakker van liggen. Daarbij heb ik ook gezegd dat ik begrijp dat ze van hun tuin willen genieten.” Samen maakten ze een aantal afspraken. “Doordeweeks zouden ze proberen om na acht uur ’s avonds wat rustiger te zijn. In het weekend leek tien uur mij een redelijke grens. Ik verwacht echt niet dat iedereen om negen uur naar bed gaat, maar ergens moet er toch rekening worden gehouden met elkaar.” Op dat moment leek iedereen het daarmee eens.
Afspraken die niet worden nagekomen
Het probleem is volgens Marloes dat de afspraken nauwelijks worden nageleefd. “Misschien ging het een week goed, maar daarna vervielen ze weer in hun oude patroon.” Vooral tijdens warme avonden loopt het volgens haar uit de hand. “Dan zitten ze met vrienden in de jacuzzi, gaat er een speaker aan en hoor je urenlang gelach, gesprekken en soms zelfs gezang.” Vorig weekend was voor Marloes de spreekwoordelijke druppel. “Ik werd rond half twee wakker van geschreeuw in de tuin. Toen ik uit het raam keek, zag ik dat er meerdere mensen in de jacuzzi zaten. Uiteindelijk gingen ze pas rond drie uur naar binnen.” De volgende ochtend was ze moe, geïrriteerd en vooral teleurgesteld. “Niet eens vanwege het lawaai alleen, maar omdat we hier al gesprekken over hebben gevoerd.”
Ze denken dat ik jaloers ben
Wat Marloes misschien nog het meeste dwarszit, is iets wat ze diezelfde nacht hoorde. “Ze waren luid aan het praten en op een gegeven moment viel mijn naam.” Omdat de geluiden zo duidelijk hoorbaar waren, kon ze het gesprek volgen. “Ze noemden me een zeurpiet. Volgens hen zou ik jaloers zijn omdat zij een jacuzzi hebben en ik niet.” Dat raakte haar meer dan ze had verwacht. “Tuurlijk zou ik best een jacuzzi willen hebben. Wie niet? Maar dat is helemaal niet het punt. Ik gun iedereen mooie spullen en plezier in zijn tuin. Ik wil alleen ook normaal kunnen slapen.” Volgens Marloes wordt haar bezwaar daardoor volledig verkeerd uitgelegd. “Het gaat niet om de jacuzzi. Het gaat om het geluid. Als ze iedere avond luidruchtig zouden kaarten aan een tuintafel, had ik precies hetzelfde probleem.”
Wat moet ze nog doen?
Inmiddels weet Marloes niet meer goed wat haar volgende stap moet zijn. “Je kunt mensen niet verbieden om gebruik te maken van hun tuin. Het is hun huis en hun jacuzzi. Dat begrijp ik heel goed.” Tegelijkertijd vindt ze dat rekening houden met buren een normale vorm van fatsoen is. “Als meerdere gesprekken niets opleveren, wat blijft er dan over? Nog een gesprek? De wijkagent? De gemeente? Dat voelt allemaal zo overdreven.” Toch merkt ze dat haar geduld langzaam opraakt. “Ik wil helemaal geen burenruzie. Sterker nog, ik zou het liefst gewoon weer prettig naast elkaar wonen. Maar als ik ieder weekend wakker lig en zelfs midden in de nacht gesprekken over mezelf kan volgen, dan klopt er volgens mij iets niet.”
Wat zouden jullie doen als je in de schoenen van Marloes stond? Heeft zij onrealistische verwachtingen van haar buren? Of vinden jullie ook dat er grenzen zijn aan hoeveel geluid je vanuit een tuin en jacuzzi kunt veroorzaken?
Afbeelding: Unsplash+
