“Ik gun het iedereen van harte, maar eerlijk gezegd doet het ook pijn. Iedere keer als iemand in de familie begint over de vakantie, voel ik een steek in mijn buik. Niet omdat ik het mijn ouders, broers of hun kinderen niet gun, maar omdat ik zo graag mee had gewild. Het idee was juist om deze reis met z’n allen te maken. Nu ben ik degene die thuisblijft.”
Meteen enthousiast
Vorig jaar zomer ontstond het plan tijdens een gezellige barbecue in de tuin van haar ouders. Haar vader en moeder vertelden dat ze binnenkort veertig jaar getrouwd zouden zijn en dat ze daar graag iets bijzonders van wilden maken. “Mijn ouders zijn echte familiemensen. Ze genieten het meest als alle kinderen en kleinkinderen bij elkaar zijn. Al jaren hadden ze het erover dat het geweldig zou zijn om eens met de hele familie op vakantie te gaan. Toen kwam Turkije ter sprake en iedereen werd meteen enthousiast.”
Prima oplossing
Hoewel haar ouders het idee opperden, was al snel duidelijk dat zij zo’n grote reis niet voor de hele groep konden bekostigen. “Mijn ouders hebben het niet slecht, maar ook zeker niet breed. Daarom hebben mijn broers en ik voorgesteld dat iedereen zijn eigen vakantie zou betalen. Dat leek voor iedereen een prima oplossing. We zouden ruim van tevoren boeken en hadden nog maanden om ervoor te sparen. Niemand zag toen problemen aankomen.” De bestemming werd gekozen, de datum geprikt en afgesproken werd dat iedereen in januari zou boeken voor het eerste weekend van juli. “Het voelde allemaal heel vanzelfsprekend. Ik had toen een baan, woonde samen en financieel ging het prima. Natuurlijk is een vakantie met kinderen nooit goedkoop, maar ik had er alle vertrouwen in dat het zou lukken. Sterker nog, ik keek er enorm naar uit.”
Grote veranderingen
Maar tussen die zomerse barbecue en januari veranderde haar leven volledig. “Eerst verloor ik mijn baan door een reorganisatie. Dat was een enorme schok. Ineens viel een groot deel van mijn inkomen weg. Ik probeerde positief te blijven en dacht dat ik snel weer iets nieuws zou vinden. Maar nog voordat ik alles op een rijtje had, liep ook mijn relatie stuk.” De relatiebreuk kwam voor Annemarie extra hard aan. “Natuurlijk waren er weleens spanningen, maar ik had nooit verwacht dat we daadwerkelijk uit elkaar zouden gaan. Ineens stond ik er alleen voor. Niet alleen emotioneel, maar ook financieel. Waar we eerst samen de huur, boodschappen en vaste lasten betaalden, kwam alles nu op mijn schouders terecht. Dat hakt er behoorlijk in.”
Eerlijk zijn
Toen januari dichterbij kwam, wist Annemarie eigenlijk al hoe laat het was. “Ik heb de bedragen tientallen keren doorgerekend. Misschien nog een beetje van mijn spaarrekening halen, misschien ergens anders op besparen. Maar hoe ik ook rekende, het lukte gewoon niet. Ik moest eerlijk zijn tegenover mezelf. Een vakantie naar Turkije zat er niet in.” Dat moment vond ze misschien nog wel het moeilijkst. “Iedereen in de familie stuurde berichten in de groepsapp over hotels, vluchttijden en zwembaden. Ondertussen wist ik dat ik waarschijnlijk de enige zou zijn die niet zou boeken. Ik voelde me daar ontzettend verdrietig over. Niet omdat iemand iets verkeerd deed, maar omdat mijn situatie zo anders was geworden dan een paar maanden daarvoor.”
Heel lief
Haar ouders en broers probeerden direct mee te denken. “Ze wilden heel graag dat wij meegingen. Mijn ouders boden aan om iets bij te leggen en mijn broers wilden dat ook doen. Uiteindelijk stelden ze voor om allemaal tweehonderd euro in een gezamenlijke pot te stoppen. Dat vond ik ontzettend lief. Alleen was het probleem daarmee niet opgelost. Zelfs met die hulp bleef er een flink bedrag over dat ik simpelweg niet kon missen.” Het moeilijkste vindt Annemarie misschien nog wel dat ze weet dat haar familie het goed bedoelt. “Niemand doet moeilijk. Niemand vindt het vervelend dat ik niet mee kan. Integendeel zelfs. Ze vinden het allemaal verschrikkelijk voor me. Juist daardoor voel ik me soms nog verdrietiger. Ik weet hoeveel ze graag willen dat ik erbij ben en hoe graag ik dat zelf ook zou willen.”
Ander plan
Over twee weken vertrekt de familie naar Turkije. “Mijn moeder stuurt enthousiast foto’s van het resort door en mijn nichtjes tellen de dagen af. Natuurlijk reageer ik enthousiast, want ik wil hun plezier niet verpesten. Maar als ik eerlijk ben, moet ik soms even slikken als ik die berichten lees. Dan besef ik weer dat mijn kinderen en ik er niet bij zullen zijn.” Gelukkig betekent dat niet dat de zomer volledig in het water valt. Een goede vriendin van Annemarie heeft aangeboden om samen met de kinderen naar haar chalet op een Nederlandse camping te gaan. “Dat is ontzettend lief. De kinderen hebben er inmiddels ook zin in. Er is een zwembad, een speeltuin en genoeg andere kinderen om mee te spelen. Ik weet zeker dat we het gezellig gaan hebben.”
Trots
Toch blijft er een gevoel van teleurstelling hangen. “Deze vakantie ging nooit alleen over zon of luxe. Het ging om samen zijn. Mijn ouders vieren hun veertigjarig huwelijk maar één keer. Ik had daar zo graag onderdeel van willen zijn. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen. Ik vind het verdrietig dat zij die herinnering straks moeten missen.” Aan de andere kant probeert Annemarie zichzelf eraan te herinneren hoe snel het leven kan veranderen. “Een jaar geleden zag mijn toekomst er totaal anders uit. Nu ben ik vooral bezig met opnieuw opbouwen. Dat kost tijd. Misschien moet ik trots zijn dat ik ondanks alles mijn hoofd boven water houd. Dat lukt niet altijd, maar ik doe mijn best.”
Vast balen
Toch weet ze nu al dat het pijn gaat doen wanneer de eerste vakantiefoto’s binnenkomen. “Ik zie mezelf al zitten op de camping in Nederland terwijl de rest van de familie aan het zwembad in Turkije ligt. Dan zal ik vast even balen. Maar ik hoop ook dat ik dan kan denken: er komen nog meer vakanties. En hopelijk kan ik de volgende keer gewoon weer mee.” Wat zouden jullie doen als je in de schoenen van Annemarie stond? Zou je alsnog proberen het geld bij elkaar te krijgen om mee te gaan? Of vinden jullie dat ze de juiste keuze maakt door haar financiële grenzen te bewaken, hoe pijnlijk dat ook is?
Afbeelding: Unsplash+
Joris -
Een reis boeken voor je ‘m kan betalen is niet echt handig te noemen. Doet niets af aan het gegeven dat het ronduit beroerd is om je baan en relatie te verliezen, laat staan zo kort op elkaar. Ik leef met je mee. Maar waar is je buffer? Nog wel een dak boven je hoofd?
“Niemand vindt het vervelend dat ik niet mee kan”. Huh? Dat botst nogal met de zin erna. Is de AI weer aan het hallucineren geweest?
Je ouders hadden je de reissom gewoon moeten geven. Uit zichzelf, zonder dat je broers ervan zouden weten. Die snappen toch ook wel dat het voor jou op dit moment even niet te doen is. Hoe kunnen ze de ‘familievakantie’ ter ere van hun lustrum nou door laten gaan zonder jullie erbij? Wat een armoede.
Verder vraag ik me af hoe goed die neefjes en nichtjes kunnen aftellen, aangezien het eerste week van juli nergens zomervakantie is en ze dus kennelijk onder de 5 zijn (leerplicht).