Vera wist al op jonge leeftijd dat ze later een carrière wilde opbouwen. Natuurlijk leek een gezin haar ook mooi, maar ze zag zichzelf nooit als iemand die fulltime thuis zou blijven. “Ik vond studeren geweldig en wist al snel dat ik de advocatuur in wilde. Ik ben ambitieus en haal veel voldoening uit mijn werk. Daar heb ik me ook nooit voor geschaamd.” Inmiddels is Vera 44 jaar, partner bij een advocatenkantoor, getrouwd met Nico en moeder van drie kinderen. Als ze naar haar leven kijkt, voelt het alsof haar grootste dromen zijn uitgekomen. “Ik heb een gezin waar ik ontzettend trots op ben én een carrière waar ik jarenlang keihard voor heb gewerkt. Dat is precies wat ik altijd wilde.”
Niet cadeau gekregen
Dat betekent overigens niet dat het vanzelf ging. “Mensen zien soms alleen het resultaat. Ze zien de titel partner en denken dat het allemaal makkelijk is gegaan. Maar ik heb jarenlang avonden doorgewerkt, opleidingen gevolgd en ontzettend veel uren gemaakt. Die functie krijg je niet cadeau.” Volgens Vera was ze altijd eerlijk over haar ambities. “Ik heb nooit gedaan alsof ik graag minder wilde werken. Integendeel. Ik vond mijn werk belangrijk en gelukkig ontmoette ik een partner die daar hetzelfde naar keek.”
Een bewuste keuze
Toen de kinderen kwamen, moesten Vera en Nico nadenken over hoe ze hun gezinsleven wilden inrichten. “We hebben daar ontzettend veel gesprekken over gevoerd. Wat werkt voor ons? Waar worden wij gelukkig van? Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het voor ons gezin het beste zou zijn als Nico zou stoppen met werken.” Dat was geen impulsieve beslissing. Nico had een goede baan, maar merkte dat hij veel plezier haalde uit het gezinsleven. “Hij vond het leuk om de kinderen naar school te brengen, te koken en het huishouden te regelen. Tegelijkertijd zat ik juist midden in een belangrijke fase van mijn carrière.”
Inmiddels werkt die constructie al jaren uitstekend. “Het klinkt misschien ouderwets, maar de rollen zijn gewoon omgedraaid. Nico regelt thuis vrijwel alles en ik ben degene die het inkomen verdient. Wij zijn daar allebei gelukkig mee.” Volgens Vera profiteren ook de kinderen ervan. “Ze hebben altijd een ouder beschikbaar. Dat geeft rust. En ik weet dat alles thuis goed geregeld is, waardoor ik me volledig op mijn werk kan concentreren.”
Niet iedereen begrijpt het
Hoewel Vera en Nico zelf tevreden zijn met hun keuzes, merkt ze dat hun omgeving daar soms anders naar kijkt. “Mijn moeder begrijpt het nog steeds niet helemaal. Zij vindt dat ik meer aanwezig zou moeten zijn op school en bij activiteiten. Als ik haar daarop aanspreek, zegt ze dat moeders nu eenmaal een andere rol hebben.” Dat vindt Vera opvallend. “Mijn vader was vroeger nauwelijks thuis. Hij werkte veel en was zelden op school te vinden. Niemand vond dat destijds een probleem. Sterker nog, hij werd geprezen omdat hij zo hard werkte. Maar als ik hetzelfde doe, krijg ik opmerkingen.”
Ook Nico krijgt regelmatig kritiek. “Zijn ouders vinden het ontzettend zonde dat hij zijn carrière on hold heeft gezet. Zijn vader zegt soms letterlijk dat hij zijn carrière om zeep heeft geholpen. Alsof zorgen voor je kinderen geen waardevolle keuze kan zijn.” Toch laat het stel zich daar meestal niet door beïnvloeden. “Wij weten waarom we deze keuzes hebben gemaakt. Uiteindelijk hoeven anderen daar niet mee te leven.”
Het grootste probleem heet school
Waar Vera zich wél enorm aan ergert, is de manier waarop school met hun gezin omgaat. “Vanaf dag één hebben we duidelijk aangegeven dat Nico het eerste aanspreekpunt is. Dat staat in alle formulieren, in de administratie en volgens mij zelfs meerdere keren in hun systeem.” De reden daarvoor is simpel. Nico is degene die beschikbaar is. “Hij brengt de kinderen naar school, haalt ze op, gaat mee op excursies en is vrijwel altijd bereikbaar. Ik zit vaak in vergaderingen, zittingen of gesprekken met cliënten.”
Toch lijkt die informatie telkens weer vergeten te worden. “Als er iets is, bellen ze mij.” Vera kan inmiddels bijna voorspellen hoe zo’n gesprek verloopt. “Dan gaat mijn telefoon tijdens een bespreking. Ik neem op omdat ik denk dat er iets ernstigs aan de hand is. Vervolgens hoor ik: ‘Hoi Vera, met de juf van Phileine. Ze voelt zich niet lekker. Kun jij haar ophalen?'”
Altijd hetzelfde verhaal
Haar reactie is iedere keer hetzelfde. “Dan vraag ik of Nico al is gebeld.” Het antwoord is volgens Vera vrijwel altijd nee. “‘Nee, nog niet. Kun jij komen of hem anders even bellen?’ krijg ik dan te horen.” Dat maakt haar woedend. “Waarom moet ik hem bellen? Hij is toch degene die als contactpersoon staat geregistreerd? Bel hem dan gewoon zelf.”
Volgens Vera zou ze er niet zo’n probleem van maken als het incidenteel gebeurde. “Fouten maakt iedereen. Als dit één keer per jaar gebeurde, zou ik er niet eens over nadenken.” Maar het gebeurt voortdurend. “Bij ziekte bellen ze mij. Bij vragen mailen ze mij. Bij praktische zaken krijg ik de berichten. Het lijkt alsof mensen automatisch aannemen dat de moeder degene is die alles regelt.” Zelfs wanneer Nico aanwezig is op schoolactiviteiten, merkt Vera dat. “Dan staat hij daar als enige ouder en alsnog wordt later die dag de mail naar mij gestuurd. Het is bijna komisch als het niet zo frustrerend zou zijn.”
Ook bij andere ouders
De irritatie beperkt zich niet tot schoolmedewerkers. “Bij kinderfeestjes gebeurt precies hetzelfde. Dan krijg ik ineens een uitnodiging in een groepsapp met allemaal moeders.” Terwijl Nico degene is die alles regelt. “Hij koopt het cadeautje, brengt de kinderen, haalt ze op en onderhoudt vaak contact met andere ouders. Toch voegen mensen automatisch mij toe aan zo’n groep.”
Soms kent Vera de betreffende ouders niet eens. “Dan krijg ik berichten over wie er mee kan rijden en welke cadeausuggesties er zijn, terwijl Nico degene is die dat allemaal organiseert.” Volgens haar laat dat zien hoe diep bepaalde verwachtingen nog steeds zitten. “Mensen doen het waarschijnlijk niet bewust, maar ze gaan er automatisch vanuit dat moeder degene is die alles rondom de kinderen regelt.”
Alsof een vader een hulpouder is
Wat Vera het meest stoort, is dat Nico vaak wordt behandeld alsof hij slechts een assistent is. “Alsof hij een soort reserveouder is die alleen wordt ingeschakeld als moeder niet beschikbaar is. Terwijl hij juist degene is die alles rondom de kinderen regelt.” Ze merkt dat mensen daar onbewust van uitgaan. “Zelfs als ik expliciet zeg dat Nico het aanspreekpunt is, lijkt die informatie niet echt binnen te komen. Dan wordt er vriendelijk geknikt en vervolgens bellen ze een week later toch weer mij.”
Volgens Vera zou niemand dit vreemd vinden als de rollen andersom waren. “Als een vader partner bij een advocatenkantoor was en moeder thuis voor de kinderen zorgde, zou werkelijk niemand haar overslaan om hem te bellen. Daar ben ik van overtuigd.” Juist dat dubbele gevoel maakt haar zo boos. “We doen alsof we heel modern denken, maar zodra het om kinderen gaat, vallen veel mensen toch terug in oude patronen.”
Afbeelding: Unsplash+
