“Mijn zoontje is superziek en zijn vader laat mij niet binnen.” Nicolette zegt het met ongeloof in haar stem. Philip, haar zoontje, is pas een paar dagen ziek, maar volgens Nicolette is hij er echt slecht aan toe. “Hij heeft koorts, moet overgeven en slaapt bijna de hele dag. Als hij ziek is, dan is hij ook echt ziek.” Toch staat Nicolette buiten spel. Philip is deze week bij zijn vader Reinoud en die houdt haar op afstand.
Een moeilijke geschiedenis
Nicolette en Reinoud gingen tijdens haar zwangerschap met enorme ruzie uit elkaar. “Ik kwam erachter dat hij een andere vriendin had. Ik was er meteen helemaal klaar mee.” Reinoud ontkende aanvankelijk alles en wilde Nicolette terug. Dat zorgde voor maanden vol ruzies en verwijten. “Het was verschrikkelijk. We konden elkaar niet meer normaal spreken.” Pas na de geboorte van Philip kwam er duidelijkheid. Via de rechter werden afspraken gemaakt waar beiden zich aan moesten houden.
Alles keurig verdeeld
De regeling was glashelder. Philip zou de ene week bij Nicolette wonen en de andere week bij Reinoud. De vakanties werden eerlijk verdeeld en ook de kosten zouden ze samen dragen. “Er stond eigenlijk heel duidelijk: als Philip bij papa is, is papa de baas. En als hij bij mij is, ben ik de baas.” Dat vond Nicolette aanvankelijk prima. “Ik wilde vooral rust. Geen gezeur meer, geen eindeloze discussies en geen gedoe bij iedere overdracht.”
Het werkte meestal
En eerlijk is eerlijk: de regeling bleek in de praktijk behoorlijk goed te werken. Nicolette en Reinoud hedden nauwelijks contact. “We spreken elkaar eigenlijk alleen bij de overdracht of als er iets belangrijks over school of Philip is.” Dat vindt Nicolette soms zelfs prettig. “Ik hoef niet te weten wat hij doet en hij hoeft niet te weten wat ik ieder moment doe. Zolang Philip het goed heeft, is dat prima.” Maar nu merkt ze hoe kwetsbaar die afspraak eigenlijk kan zijn.
Drie weken missen
Vooral vakanties blijven lastig. “Als Philip drie weken met zijn vader weg is, mis ik hem echt verschrikkelijk.” Ze probeert contact te houden via FaceTime. “We bellen dan en ik zie hem op mijn scherm. Dat is natuurlijk hartstikke fijn, maar het is niet hetzelfde.” Nicolette lacht even verdrietig. “Ik wil hem gewoon kunnen knuffelen. Zijn haren ruiken, hem een kus geven, samen op de bank zitten. Een scherm geeft je dat gevoel natuurlijk niet.”
En toen werd hij ziek
Dat gemis werd ook deze week extra zwaar. “Reinoud stuurde dat Philip niet kon bellen omdat hij koorts had en moest overgeven. Daarna hoorde ik dat hij bijna alleen maar sliep.” Nicolette schrok enorm. “Philip is eigenlijk bijna nooit ziek. Maar als hij ziek is, dan hakt het er echt in.” Ze wilde maar één ding: naar haar zoon toe. “Ik dacht meteen: ik ga naar hem toe. Ik wil gewoon even bij mijn kind zijn. Dat lijkt me toch normaal?”
Reinoud zegt nee
Maar Reinoud dacht daar anders over. “Hij zei gewoon: het is mijn week.” Volgens Nicolette was dat letterlijk zijn reactie. “Ik snap ergens wat hij bedoelt. Echt. We hebben die afspraak niet voor niets gemaakt.” Toch voelt het voor haar totaal anders wanneer hun kind ziek is. “Je hebt het over een ziek kind. Niet over een dagje uit of een gewone vakantie. Philip ligt daar met koorts en ik zit thuis. Ik vind dat heel moeilijk.” Vooral omdat ze hem niet zelf kan controleren.
Ik wil geen ruzie
Toch wil Nicolette niet opnieuw in een enorme strijd met Reinoud belanden. “Dat is precies wat ik niet wil. We hebben hier jaren voor gevochten en eindelijk is er rust.” Ze benadrukt dat ze Reinoud niet als vader aan de kant wil zetten. “Ik zeg helemaal niet dat hij niet voor Philip kan zorgen. Natuurlijk kan hij dat. Hij is zijn vader.” Maar volgens haar gaat het nu om iets anders. “Ik wil mijn zieke kind gewoon even kunnen zien en vasthouden. Waarom kan dat niet?”
Het voelt ontzettend machteloos
Het ergste vindt Nicolette dat ze niets kan doen. “Als Philip bij mij ziek wordt, zorg ik voor hem. Dan maak ik thee, hou ik zijn temperatuur in de gaten en lig ik naast hem als hij moet slapen.” Nu moet ze vertrouwen op Reinoud. “Ik krijg berichtjes, maar ik zie het niet zelf. En misschien klinkt dat overdreven, maar als je kind ziek is, wil je gewoon weten hoe het echt met hem gaat.” Dat moedergevoel laat zich moeilijk uitschakelen.
Ook zij kent de afspraken
Toch geeft Nicolette toe dat Reinoud zich strikt genomen aan hun afspraak houdt. “Ik kan moeilijk zeggen dat hij helemaal ongelijk heeft. We hebben afgesproken dat we elkaars weken respecteren.” Maar volgens haar zijn afspraken er ook om naar de situatie te kijken. “Je kunt toch niet voor iedere mogelijke situatie een regel opschrijven? Soms gebeurt er iets en moet je samen kijken wat goed is voor je kind.” Juist daar wringt het volgens Nicolette tussen haar verstand en haar gevoel.
Wat is dan het belang van Philip?
“Dat is voor mij de vraag,” zegt Nicolette. “Wat heeft Philip hier nou aan?” Ze wil niet dat haar zoon merkt dat zijn ouders opnieuw tegenover elkaar staan. “Als hij ziek is, moet hij helemaal geen gedoe voelen. Hij moet gewoon kunnen slapen en beter worden.” Tegelijkertijd vraagt ze zich af of een kind in zo’n situatie niet juist behoefte kan hebben aan beide ouders. “Misschien wil hij zijn vader én zijn moeder. Misschien wil hij gewoon zijn mama even zien. Dat weet ik niet.”
Afbeelding: Unsplash+
Petra van Dorp -
Afspraak is afspraak. Je kunt het juridisch afdwingen om de afspraken te herzien en nieuwe regels op te nemen, maar gezien jullie verstandhouding lijkt me dat voor meer problemen zorgen dan uit de weg gaan. Vervelend en een klotegevoel, maar hier kun je niets aan veranderen. Je hebt geen reden om de zorg van de vader te wantrouwen en je kind wordt niet magisch beter omdat jij hem even knuffelt. Hijs je grotemeidenonderbroek op en ga door.