Toen Florentine en Tom een half jaar geleden naast Kira kwamen wonen, was ze eigenlijk alleen maar blij. “Het zijn ontzettend leuke mensen,” vertelt ze. “Jong, vriendelijk en altijd in voor een praatje. Ik dacht echt: wat fijn dat er zulke gezellige buren naast me zijn gekomen.” Dat ze vier kinderen hadden, vond ze geen probleem. “Ik houd juist van levendigheid in een straat. Kinderen horen erbij.”
Al snel ontdekte Kira dat het gezin nét iets drukker was dan ze zich had voorgesteld. “Ze hebben een meisje van vijf, een jongetje van drie en een tweeling die toen nog maar een paar maanden oud was.” Vooral die laatste verrassing maakte indruk. “Ze hadden zelf ook nooit gedacht dat ze ineens vier kinderen zouden hebben. Ik leefde echt met ze mee.”
“Het geluid stopt eigenlijk nooit”
De eerste weken nam Kira de geluiden voor lief. “Een baby huilt nu eenmaal. Daar ga ik echt niet moeilijk over doen.” Maar naarmate de maanden verstreken, begon het haar steeds meer op te breken. “De tweeling huilt veel in de nacht. Dan is de ene eindelijk stil en begint de ander.” Tegen de tijd dat de baby’s rustig zijn, worden de oudste kinderen alweer wakker. “Vanaf een uur of zes hoor ik voetjes over de vloer rennen, speelgoed dat verschuift en kinderstemmetjes.” Volgens Kira is het niet eens extreem lawaai. “Het zijn eigenlijk heel normale gezinsgeluiden. Alleen hoor ik ze allemaal.”
Midden in de overgang
Dat heeft alles te maken met haar eigen gezondheid. “Ik zit midden in de overgang en slaap al maanden ontzettend slecht.” Waar ze vroeger overal doorheen sliep, wordt ze nu van ieder geluid wakker. “Soms schrik ik zelfs wakker als iemand een deur zachtjes dichtdoet.” Ze heeft inmiddels van alles geprobeerd. “Oordopjes, witte ruis, een ventilator, slaappillen via de huisarts. Echt alles.” Niets blijkt voldoende te helpen. “Ik blijf gewoon elk geluid horen.”
Bewondering voor haar buren
Juist omdat Florentine en Tom zo hun best doen, vindt Kira haar gevoelens lastig. “Ik kan echt niet zeggen dat zij iets verkeerd doen.” Ze ziet hoe moe haar buurvrouw is. “Laatst kwam ik haar tegen terwijl ze een baby in een draagzak had, de ander in de kinderwagen lag en de peuter huilend naast haar liep.” Toch maakte Florentine nog tijd voor een praatje. “Ik dacht alleen maar: hoe houdt ze dit vol?”
Ze bieden steeds hun excuses aan
De buren weten dat de huizen gehorig zijn en voelen zich daar zichtbaar ongemakkelijk over. “Bijna iedere keer als we elkaar zien, zeggen ze: ‘Sorry dat de baby’s vannacht weer zo huilden.'” Kira probeert hen gerust te stellen. “Ik zeg altijd dat ze zich niet hoeven te verontschuldigen. Alsof zij ervoor kiezen dat hun baby’s wakker worden.” Toch merkt ze dat de slapeloosheid haar steeds emotioneler maakt.
Van elk geluid schrik ik wakker
Waar anderen na een huilbui weer verder slapen, lukt dat Kira nauwelijks. “Ik lig soms een uur wakker nadat ik één keer ben opgeschrikt.” Overdag merkt ze daar de gevolgen van. “Ik vergeet afspraken, ben prikkelbaar en heb nergens energie voor.” Soms valt ze ’s middags op de bank in slaap, om vervolgens ’s nachts opnieuw uren wakker te liggen. “Het voelt alsof ik in een vicieuze cirkel terecht ben gekomen.”
De emmer liep over
Na maanden zonder fatsoenlijke nachtrust gebeurde iets waar Kira zich nog steeds rot over voelt. Ze kwam haar buurvrouw tegen in de voortuin. “Florentine vroeg heel lief hoe het met me ging.” Normaal zou Kira hebben gezegd dat alles prima was, maar deze keer lukte dat niet. “Ik begon ineens te huilen, want trok het gewoon niet meer”
Tussen de tranen door vertelde Kira hoe uitgeput ze was. “Ik zei dat ik echt niet meer wist hoe ik nog een nacht moest volhouden.” Ze hoorde zichzelf steeds harder praten. “Ik zei ook dat ik gek werd van alle geluiden.” Nog voordat ze uitgesproken was, kreeg ze spijt. “Florentine keek me zó geschrokken aan.”
Een heel bijzonder gebaar
Een paar dagen later werd er aangebeld. Tom en Florentine stonden voor de deur met een envelop. “Ze zeiden dat ze zich zo rot voelden om mijn verhaal.” In de envelop zat een cadeaubon voor een weekend in een hotel. “Ik kon het bijna niet aannemen.” Volgens haar buren had ze even rust verdiend. “Ze zeiden letterlijk: ‘Misschien kun je eindelijk eens goed slapen.'”
Eindelijk weer uitgerust
Kira besloot toch te gaan. “Ik heb twee nachten achter elkaar doorgeslapen.” Dat was maanden niet gebeurd. “Ik werd wakker en voelde me voor het eerst weer een beetje mezelf.” Toch maakte het haar ook verdrietig. “Want ik wist dat ik daarna gewoon weer naar huis moest.”
Schuldgevoel
Sinds dat weekend voelt Kira zich nog schuldiger. “Ze doen werkelijk alles wat ze kunnen.” Ze weet dat Florentine en Tom de baby’s niet stil kunnen zetten. “Het zijn liefdevolle ouders. Dat zie je aan alles.” Juist daarom durft ze het onderwerp nauwelijks nog aan te snijden. “Maar ik houd dit niet vol.”
Toch merkt Kira dat haar grens bereikt is. “Ik zie iedere avond op tegen het moment dat ik naar bed ga.” Ze weet dat de kinderen ouder worden en dat de situatie vanzelf zal verbeteren. “Dat zegt iedereen ook.” Alleen duurt iedere nacht op dit moment eindeloos. “Als je zelf niet slaapt, voelt één nacht als een week.”
“Ik wil helemaal niet klagen”
Het liefst zou Kira zichzelf wat minder gevoelig maken. “Ik gun dat gezin alle geluk van de wereld.” Ze hoopt vooral dat niemand haar ziet als een zeurende buurvrouw. “Want daar gaat het helemaal niet om.” Ze gunt haar buren hun jonge gezin én zichzelf weer een normale nachtrust. “Ik weet alleen eerlijk gezegd niet meer hoe die twee nog samen kunnen gaan.”
Afbeelding: Unsplash+
Willemijn -
Dan zit er niets anders op dan te verhuizen. Als niets helpt en je kunt het niet uitzingen tot de kinderen wat ouder worden, dan zul je je zelf uit de situatie moeten verwijderen. Lullig maar waar.