Tineke: “Sinds mijn man deelneemt aan de deeleconomie gaat niks meer makkelijk”

Toen Ernst vervroegd met pensioen ging, nam hij zich één ding heilig voor: hij zou niet achter de geraniums verdwijnen. “Hij zei letterlijk: ‘Ik ga geen ingekakte bejaarde worden’,” vertelt Tineke lachend. “En eerlijk is eerlijk, dat is hem ook gelukt.” Waar veel mensen na hun pensioen rustiger aan gaan doen, lijkt Ernst juist energie voor tien te hebben. “Hij fietst kilometers, is uren in de tuin bezig, golft, maakt prachtige foto’s en wandelt iedere dag. Hij heeft werkelijk altijd iets te doen.”

Tineke gunt hem dat van harte. “Ik vind het fijn dat hij zo actief is. Alleen had ik stiekem gehoopt dat hij ook wat actiever zou worden in het huishouden.” Dat bleek een misrekening. “Ik werk nog altijd 32 uur per week en ongemerkt is het zo gebleven dat ik kook, schoonmaak, was draai en het meeste regel. Dat vind ik soms jammer, maar het is niet eens mijn grootste ergernis.”

“Hij ontdekte de deeleconomie”

Sinds zijn pensioen heeft Ernst namelijk een nieuwe missie gevonden. “Hij is helemaal in de ban van de deeleconomie geraakt. Alles draait volgens hem om minder bezitten en meer delen.” Aanvankelijk kon Tineke zich daar prima in vinden. “Zijn verhaal klinkt heel logisch. Waarom zou iedereen in de straat een eigen boormachine hebben die misschien drie keer per jaar uit de kast komt? Dat is eigenlijk best zonde.” Ernst begon enthousiast spullen te verkopen. “Hij zei steeds: ‘Dat gebruiken we toch bijna nooit.’ En eerlijk gezegd had hij daar vaak nog gelijk in ook.” Alleen bleef het daar niet bij.

Van bladblazer tot auto

“Op een gegeven moment ging echt alles de deur uit,” vertelt Tineke. “Eerst de bladblazer, daarna de verticuteermachine. Toen de hogedrukspuit. Ik dacht nog: prima, dat kunnen we inderdaad wel lenen.” Maar vervolgens besloot Ernst ook de auto te verkopen. “Ik dacht eerst dat hij een grap maakte.” Volgens Ernst was een eigen auto onnodig. “Hij rekende voor hoeveel dagen de auto eigenlijk stilstond. Daarna liet hij zien hoeveel geld we konden besparen als we alleen nog een deelauto zouden gebruiken.”

Op papier klonk het aantrekkelijk. “In de praktijk een stuk minder.” “Even snel boodschappen doen bestaat niet meer.” Voor Ernst werkt het systeem prima. “Hij reserveert via een app een deelauto als hij ergens heen moet. Hij vindt dat hartstikke modern.” Tineke ervaart het heel anders.

Vergeet het maar

“Regelmatig staat er een deelauto in de straat, maar net zo vaak ook niet. Dan moet je eerst een heel eind lopen voordat je er een hebt gevonden.” Vooral spontane ritjes zijn ingewikkeld geworden. “Even snel naar de supermarkt voor een grote boodschap? Vergeet het maar. Vroeger stapte ik in de auto en was ik binnen tien minuten weer thuis. Nu moet ik eerst kijken of er überhaupt een auto beschikbaar is.”

Mis het gemak

Ze mist vooral het gemak. “Als ik na mijn werk moe ben, wil ik niet eerst een app openen, een auto zoeken en daarheen lopen.” Ook bij slecht weer verlangt ze terug Het zijn juist de kleine dagelijkse momenten waarop Tineke merkt hoeveel verschil een eigen auto maakt. “Als het keihard regent en ik naar mijn werk moet, denk ik vaak: wat zou het fijn zijn als er gewoon een auto op de oprit stond.”

Nu pakt ze meestal de fiets of het openbaar vervoer. “Dat lukt natuurlijk best. Maar soms heb je gewoon geen zin om kletsnat op kantoor aan te komen.” Volgens Ernst hoort dat erbij. “Hij zegt dan: ‘Je went eraan.’ Misschien is dat zo, maar ik ben er na al die tijd nog steeds niet aan gewend.”

“Iedereen mag lenen, behalve wij”

Niet alleen de auto verdween uit huis. Ook allerlei tuingereedschap is inmiddels verkocht. “De grasmaaier moeten we lenen via de buurtapp. De verticuteermachine ook. En als we een ladder nodig hebben, vragen we die ook ergens.” Ernst vindt dat heel normaal. “Hij zegt altijd: ‘Daar zijn buren toch voor?'” Tineke voelt zich daar steeds minder prettig bij. “In het begin vond niemand het erg. Maar als je telkens iets nodig hebt, wordt het anders.” Ze merkt dat sommige buurtgenoten minder enthousiast reageren. “Wij lenen regelmatig iets, terwijl anderen vooral spullen uitlenen. Dat voelt niet meer in balans.”

“Ik voel me bezwaard”

Zelf vindt Tineke het steeds lastiger om weer een berichtje in de buurtapp te zetten. “Dan denk ik: daar heb je ons weer.” Ernst ziet dat heel anders. “Hij zegt dat juist meer mensen moeten delen en minder moeten kopen.” Sterker nog, volgens Tineke wil hij nog een stap verder gaan. “Hij begon laatst over het wegdoen van de barbecue, omdat die volgens hem ook gedeeld kan worden.” Daar heeft Tineke direct een streep door gezet. “Ik zei: ‘Nee, sommige dingen wil ik gewoon zelf hebben.'”

“Het klinkt mooier dan het is”

Ze begrijpt de gedachte achter de deeleconomie nog steeds. “Minder verspillen is natuurlijk goed. En je hoeft inderdaad niet alles zelf te bezitten.” Alleen vindt ze dat Ernst daarin is doorgeschoten. “Er zit ook een praktische kant aan het leven. Soms wil je gewoon niet afhankelijk zijn van anderen.” Dat geldt volgens haar zeker voor spullen die je onverwacht nodig kunt hebben. “Als het gras ineens hard groeit, wil ik niet eerst wachten tot de grasmaaier beschikbaar is.”

Stiekem kijkt ze alweer naar auto’s

Ernst is nog altijd overtuigd dat hij de juiste keuze heeft gemaakt. “Hij is trots dat we minder spullen hebben en minder consumeren.” Tineke glimlacht. “Ik ben iets minder overtuigd.” Ze bekent dat ze de laatste tijd af en toe op internet kijkt. “Gewoon naar een klein, tweedehands autootje.” Niet voor grote reizen of luxe. “Gewoon voor de boodschappen. Of als ik een dagje weg wil zonder eerst allerlei apps te moeten raadplegen.” Of ze die auto er daadwerkelijk gaat kopen, weet ze nog niet. “Dat wordt nog een interessant gesprek.” Eén ding weet ze inmiddels wel zeker.

“Delen is een prachtig idee. Maar als je álles wilt delen, wordt het leven soms juist een stuk ingewikkelder. Een beetje praktisch blijven, daar is volgens mij ook helemaal niets mis mee.”

Afbeelding: Unsplash+