“Ik weet dat sommige mensen denken dat ik overdrijf. Dat ik een soort gezondheidsgoeroe ben die haar kind niets gunt. Maar als zij een week in mijn schoenen zouden staan, zouden ze begrijpen waarom ik hier zo streng in ben. Het gaat mij niet om principes of opvoedkundige trends. Het gaat erom dat mijn zoon zich goed voelt. En dat lukt alleen als we heel bewust omgaan met wat hij eet en drinkt.”
Lieve jongen
Milly’s zoon Andrew is zeven jaar oud. Een vrolijke, slimme en sociale jongen die graag buiten speelt en dol is op dieren. Toch is opvoeden voor Milly en haar man niet altijd makkelijk geweest. “Andrew is een ontzettend lief kind, maar hij reageert heel sterk op prikkels. Als het te druk wordt in zijn hoofd, kan hij volledig overprikkeld raken. Dan lijkt het alsof hij ontploft. Dat is niet prettig voor hemzelf, voor zijn leerkrachten en eerlijk gezegd ook niet voor ons.” Toen Andrew jonger was, maakte Milly zich regelmatig zorgen. “Er waren momenten waarop ik dacht dat regulier onderwijs misschien niet haalbaar zou zijn. Hij had moeite met drukte, kon onverwacht boos worden en leek soms volledig vast te lopen.”
Goede leefregels
Samen met school ging het gezin op zoek naar oplossingen. “We hebben ontzettend veel geprobeerd. Uiteindelijk bleek dat structuur voor Andrew het allerbelangrijkst is. Op school werkt hij regelmatig met een noise cancelling koptelefoon, thuis hebben we een strak ritme, hij beweegt veel en gaat iedere avond op tijd naar bed.” Ook voeding bleek volgens Milly een belangrijke factor. “We merkten dat bepaalde voedingsmiddelen een enorme invloed hadden op zijn gedrag en energieniveau. Vooral veel suiker en snelle koolhydraten zorgen ervoor dat hij enorm piekt. Op dat moment lijkt hij heel energiek, maar daarna volgt vaak een flinke terugslag.” Daarom kiest het gezin bewust voor gezonde voeding. “Andrew krijgt gewoon lekker eten, maar we letten wel op wat hij binnenkrijgt. Geen dagelijkse snoepjes, geen zoete drankjes en geen ijsjes tussendoor. Natuurlijk krijgt hij dat soms wel. We zijn geen extremisten. Maar als we het doen, plannen we het bewust.”
Hyper
Volgens Milly zien veel mensen alleen het eerste effect van suiker. “Dan zien ze een vrolijk kind dat enthousiast rondrent en veel energie heeft. Wat ze niet zien, is wat er daarna gebeurt.” Na zo’n piek krijgt Andrew vaak hoofdpijn, raakt hij vermoeid en wordt hij snel emotioneel. “Dan kan hij ineens huilen om iets kleins of heel boos worden om dingen die normaal geen probleem zijn. Zijn hele systeem raakt uit balans.” Juist daarom vindt Milly het frustrerend dat andere ouders haar verzoeken regelmatig negeren. “Als Andrew gaat spelen bij een vriendje, geef ik vooraf altijd aan dat hij liever geen snoep, koek of frisdrank krijgt. Niet omdat ik moeilijk wil doen, maar omdat ik weet wat de gevolgen zijn.” Toch gaat het volgens haar vaak mis.
Speelafspraakjes
“Dan haal ik hem op en hoor ik dat hij koekjes heeft gekregen, een zakje snoep heeft gegeten en ook nog een pakje sap heeft gedronken.” Sommige ouders lachen daar zelfs een beetje om. “Ze zeggen dan: ach, één keertje moet kunnen. Of: hij heeft er zo van genoten.” Wat Milly vervolgens ook vaak hoort, is dat Andrew die middag wel erg druk was geweest. “Dat vind ik misschien nog wel het frustrerendst. Dan zeggen ze dat hij moeilijk luisterde, ontzettend druk was of ruzie maakte met andere kinderen. Terwijl ik vooraf precies had uitgelegd waarom bepaalde dingen voor hem niet handig zijn.” Volgens Milly denken sommige ouders dat ze overdrijft. “Ik vermoed dat ze denken dat ik een health freak ben die overal een probleem van maakt. Totdat ze zelf een middag met Andrew meemaken nadat hij veel suiker heeft gegeten.”
Precies verkeerd moment
Wat andere ouders volgens Milly vaak niet zien, is dat de echte gevolgen pas later komen. “Op het moment dat ik hem ophaal, begint hij meestal in te storten. Dan is hij moe, heeft hoofdpijn en is compleet uitgeput.” Daardoor verloopt de rest van de dag vaak moeizaam. “Het avondeten wordt een strijd, het huiswerk gaat lastig en het naar bed brengen kost veel meer energie. Soms is hij verdrietig, soms boos. Het hele avondritueel raakt verstoord.” Voor Milly voelt dat extra wrang. “De leuke kant van de suikerrush zien andere mensen. De gevolgen krijgen wij thuis.”
Anders over denken
Haar man kijkt er iets anders naar. “Die vindt dat Andrew uiteindelijk ook moet leren omgaan met situaties waarin er wel snoep aanwezig is. Op verjaardagen, feestjes en later op school of sportclubs kun je niet alles controleren.” Milly begrijpt dat argument ergens wel. “Natuurlijk weet ik dat ik hem niet voor altijd kan beschermen tegen suiker. Dat is ook niet mijn doel.” Toch vindt ze dat er een verschil is tussen af en toe iets lekkers krijgen en structureel negeren wat goed werkt voor haar zoon. “Als je weet dat iets invloed heeft op een kind, waarom zou je daar dan geen rekening mee houden?”
Traktaties
Ook op school loopt Milly regelmatig tegen dezelfde frustratie aan. “Bij traktaties gaat het soms ook mis. Dan komt Andrew thuis met snoepzakken of meerdere zoete traktaties op één dag.” Ze begrijpt dat scholen niet voor ieder kind aparte regels kunnen maken. “Maar soms zou ik willen dat er iets meer begrip was voor kinderen die anders reageren op bepaalde voeding.” Volgens Milly gaat het uiteindelijk niet om verbieden. “Andrew hoeft niet in een glazen kooi te leven. Ik wil alleen dat mensen begrijpen waarom wij bepaalde keuzes maken.” Ze merkt dat veel ouders haar standpunt pas begrijpen wanneer ze de gevolgen zelf hebben gezien. “Dan zeggen ze ineens: nu snap ik wat je bedoelde.” Toch vindt ze het lastig om steeds opnieuw uitleg te moeten geven. “Ik wil niet bekendstaan als die lastige moeder van het schoolplein. Maar ik wil ook opkomen voor wat mijn kind nodig heeft.”
Duidelijker worden
Steeds vaker vraagt Milly zich af of ze voortaan nog duidelijker moet zijn. “Misschien moet ik gewoon zeggen dat Andrew echt geen snoep mag tijdens speelafspraakjes. Punt. Zonder lange uitleg.” Aan de andere kant wil ze de relatie met andere ouders goed houden. “Je bent afhankelijk van elkaar. Kinderen spelen samen, je ziet elkaar op het schoolplein en je wilt geen spanning creëren.” Toch merkt ze dat haar geduld langzaam opraakt. “Ik heb het gevoel dat ik steeds dezelfde gesprekken voer. En ondertussen is Andrew degene die de gevolgen draagt.”
Daarom vraagt Milly zich af hoe andere ouders hiermee omgaan. Heeft zij gelijk dat andere volwassenen meer rekening zouden moeten houden met wat voor haar zoon werkt? Of vindt men dat Andrew juist moet leren omgaan met situaties waarin niet iedereen zich aan zijn voedingsregels houdt?
Nog meer Schoolplein-ergernissen lezen? Kijk dan hier
Afbeelding: Unsplash+
