Marloes: “Moeten wij onze rechtsbijstand gaan inschakelen?”

“Ik ben helemaal niet iemand die ruzie zoekt. Sterker nog, ik doe er meestal alles aan om conflicten te vermijden. Daarom vind ik deze situatie ook zo moeilijk. Aan de ene kant voel ik dat we voor onszelf moeten opkomen. Aan de andere kant wonen deze mensen letterlijk naast ons. Je kunt ze niet blokkeren, ontvolgen of vermijden. Je komt elkaar bijna dagelijks tegen.”

Marloes woont samen met haar partner in een rustige woonwijk waar ze jarenlang met veel plezier hebben gewoond. Hun relatie met de buren is echter nooit echt warm geweest. “We zeggen elkaar gedag en dat is het wel zo’n beetje. Door de jaren heen zijn er vaker kleine irritaties geweest, maar nooit iets waarvan ik dacht: nu is de grens bereikt. Tot de afgelopen tijd.”

Gunstige timing

Het begon volgens Marloes met de bouw van een groot speelhuisje in de tuin van de buren, pal naast de gezamenlijke schutting. “Op een dag stonden er ineens bouwmaterialen in de tuin en werd er volop gewerkt. We waren totaal niet geïnformeerd. Er was geen overleg geweest en ook geen vriendelijk berichtje dat er iets zou worden gebouwd.” Juist in die periode hadden Marloes en haar partner andere zorgen aan hun hoofd. “We hadden die week te maken met een probleem in de familie. Daardoor hadden we helemaal geen energie om ons met het speelhuisje bezig te houden. Achteraf denk ik weleens dat de timing voor de buren wel heel gunstig was.”

Informatie inwinnen

Tijdens de werkzaamheden werd volgens Marloes ook gebruikgemaakt van hun terrein. “Er werd over onze grond gelopen en vanuit onze tuin werden onderdelen aan het huisje bevestigd. Dat gebeurde allemaal zonder toestemming. Normaal gesproken had ik daar direct iets van gezegd, maar op dat moment hadden we simpelweg andere dingen aan ons hoofd.” Toen de rust enigszins was teruggekeerd, besloten Marloes en haar partner toch informatie in te winnen bij een andere buurman. Hij werkt bij de gemeente en weet hoe dit soort dingen zitten. “We wilden gewoon weten wat de regels waren. Niet om iemand dwars te zitten, maar omdat we zelf niet goed wisten wat wel en niet mocht.”

Woedend

De uitkomst bleek genuanceerd. “Het speelhuisje zelf mocht volgens de regels blijven staan. Maar de manier waarop alles was gegaan, lag wel gevoeliger. Dat bevestigde eigenlijk ons gevoel dat er niet netjes was gehandeld.” Niet veel later kwamen de buren erachter dat er contact was geweest met andere buren. Dat viel niet goed. “Ze waren woedend. Volgens hen probeerden wij hen bewust in de problemen te brengen. Terwijl wij alleen informatie hadden opgevraagd.”

Weer in onze tuin

Wat volgde, maakte veel indruk op Marloes. “Er werden nare opmerkingen gemaakt. Vanaf dat moment voelde ik me niet meer prettig bij de situatie.”Een halfjaar later liep de spanning verder op. Marloes zag dat haar buurman opnieuw zonder overleg bezig was geweest langs de erfgrens. “Hij kwam letterlijk onze tuin in om  werkzaamheden aan de zijkant van het speelhuisje uit te voeren. Hierbij heeft hij ook foto’s genomen waarop onze tuin en de woonkamer zichtbaar zijn.”

Druppel

Volgens Marloes was er opnieuw geen enkele vorm van overleg geweest. “Het leek erop dat hij dacht dat er niemand thuis was. Pas toen hij merkte dat er wel iemand aanwezig was, stopte hij direct met waar hij mee bezig was.” Dat was voor haar de druppel. “Niet eens alleen vanwege dat huisje of een foto. Het gaat om het principe. Je kunt toch niet zomaar andermans terrein betreden zonder iets te vragen?”

Stappen overwegen

Samen met haar partner besloot ze opnieuw het gesprek aan te gaan. Dat liep volledig uit de hand. “We probeerden rustig uit te leggen waarom we hier moeite mee hadden. Maar vrijwel direct werden we uitgescholden. Er werden allerlei nare dingen gezegd en uiteindelijk voelde het zelfs bedreigend.” Omdat ze niet meer wisten wat ze moesten doen, namen ze contact op met hun rechtsbijstandverzekering. “Daar kregen we eigenlijk direct het advies om een zaak op te bouwen en alles goed vast te leggen. Volgens hen waren er voldoende redenen om juridische stappen te overwegen.”

Voelt niet goed

Toch twijfelt Marloes enorm. “Juridisch gezien hebben we misschien een punt, maar praktisch gezien blijven het onze buren. We wonen hier graag en hebben helemaal geen behoefte aan jarenlang gedoe of een burenoorlog.” Tegelijkertijd merkt ze dat niets doen ook steeds moeilijker wordt. “Als je iedere keer toegeeft, geef je eigenlijk het signaal af dat alles maar kan. Dat voelt ook niet goed.”

Waar ligt de grens?

Vooral één vraag houdt haar bezig. “Waar ligt de grens? Zijn wij verplicht om de buurman toegang te geven tot ons terrein als hij werkzaamheden wil uitvoeren aan zijn speelhuisje? Of mogen wij daar gewoon nee tegen zeggen?” Daarnaast wil ze duidelijk maken dat haar tuin niet vrij toegankelijk is. “Wij vinden dat als iemand iets nodig heeft, hij dat gewoon netjes moet vragen. Dat lijkt me niet meer dan normaal.”

Wat is beter?

Marloes merkt dat de situatie haar meer bezighoudt dan ze zou willen. “Je tuin hoort een plek te zijn waar je je veilig en ontspannen voelt. Op dit moment voelt het soms alsof we voortdurend op onze hoede moeten zijn.” Daarom vraagt ze zich af wat anderen zouden doen. Is het verstandig om het advies van de rechtsbijstand op te volgen en nu eindelijk een duidelijke grens te trekken? Of is het beter om verdere escalatie te voorkomen, juist omdat je nog jarenlang naast elkaar zult wonen?

Afbeelding: Unsplash+