Voor Rachida is het inmiddels een vast onderdeel van haar ochtendroutine geworden: wachten. Haar zoontje Calvin zit in de onderbouw en gaat met plezier naar school. “Hij heeft het naar zijn zin, leert veel en komt altijd vrolijk thuis,” vertelt ze. “Dus daar ben ik echt blij mee.” Toch is er één ding dat haar ochtend elke dag weer onnodig stressvol maakt. “De juf van Calvin is bijna altijd te laat. En niet een beetje, maar echt structureel.”
Rachida probeert daar in eerste instantie begrip voor te hebben. “Ik weet heus wel dat het onderwijs onder druk staat,” zegt ze. “Er is een lerarentekort, klassen vallen soms uit en scholen moeten roeien met de riemen die ze hebben.” Ze wil dan ook niet meteen oordelen. “Ik ben allang blij dat er iemand voor de klas staat.” Maar wat haar betreft zijn er grenzen. “En die worden hier echt overschreden.”
Een chaotische start van de dag
De schooldeuren gaan om half negen open, zodat de les om 08:40 uur kan beginnen. “Dat is duidelijk,” zegt Rachida. “Daar stem je als ouder je ochtend op af.” Maar in de praktijk loopt het anders. “De juf komt vaak ergens tussen half negen en tien voor negen het plein op gerend. Dan zie je haar letterlijk haastig aankomen, snel naar binnen schieten en de klas in duiken.” Op dagen dat ze ‘bijna te laat’ is, valt het nog mee. “Dan kunnen de ouders in ieder geval door naar hun werk,” zegt Rachida. Maar regelmatig is het erger. “Dan is ze er pas om 08:45 of zelfs 08:50 uur. En dan staan wij daar met z’n allen te wachten.”
Wachten op het plein
Voor ouders betekent dat simpelweg dat ze niet weg kunnen. “Je laat je kind toch niet alleen achter zonder leerkracht,” legt Rachida uit. “Dus iedereen blijft staan tot zij er is.” Wat bedoeld is als een snelle overdracht, loopt zo uit tot een kwartier extra wachten. “En dat is gewoon niet altijd haalbaar.” Rachida merkt dat het haar werk beïnvloedt. “Ik moet op tijd op kantoor zijn. Mijn werkgever houdt echt geen rekening met het feit dat de juf te laat is.” Ze voelt de druk elke ochtend oplopen. “Je staat daar met één oog op de schooldeur en één oog op de klok.”
Meer dan alleen irritatie
Wat haar misschien nog wel meer stoort dan het wachten zelf, is het voorbeeld dat hiermee wordt gegeven. “We leren onze kinderen dat op tijd komen belangrijk is,” zegt ze. “Dat afspraken afspraken zijn.” Maar wat zien ze vervolgens? “Een juf die elke dag te laat is.” Volgens Rachida ondermijnt dat het gezag. “Als de juf het niet zo nauw neemt met tijd, waarom zouden kinderen dat dan wel doen?” Ze merkt dat het ook onderwerp van gesprek is onder ouders. “Iedereen ziet het, iedereen heeft er last van, maar niemand zegt er echt iets van.”
De reden van het te laat komen
De verklaring van de juf is inmiddels bekend. “Ze woont ver weg en heeft vaak last van files,” vertelt Rachida. “En daarnaast heeft ze zelf ook kinderen die ze ’s ochtends moet klaarmaken.” Op zich heeft Rachida daar begrip voor. “Dat is natuurlijk ook niet makkelijk.” Maar toch wringt het. “Iedereen heeft verplichtingen,” zegt ze. “Wij ook. En wij zorgen er toch ook voor dat we op tijd zijn?” Ze vraagt zich af waarom er geen oplossing wordt gezocht. “Ga eerder weg, regel opvang, bedenk iets. Maar dit kan toch niet elke dag zo blijven?”
Een machteloos gevoel
Wat het extra frustrerend maakt, is dat de school weinig lijkt te doen. “Ik heb het voorzichtig aangekaart,” vertelt Rachida. “Maar je krijgt een beetje het gevoel dat ze allang blij zijn dat er überhaupt een leerkracht is.” Door het lerarentekort lijkt er weinig ruimte om streng te zijn. “Alsof je het maar moet accepteren.” Dat geeft Rachida een machteloos gevoel. “Je wilt het beste voor je kind, maar je hebt hier geen controle over.” Ze merkt dat ze zich steeds vaker ergert. “Elke ochtend denk ik: als ze vandaag maar op tijd is.”
De sfeer op het plein
Het wachten heeft ook invloed op de sfeer onder ouders. “Je staat daar met z’n allen en je merkt dat mensen geïrriteerd raken,” zegt Rachida. “Er wordt gezucht, op horloges gekeken, soms een opmerking gemaakt.” Toch blijft het vaak bij onderlinge frustratie. “Niemand wil ‘die lastige ouder’ zijn die er een punt van maakt.” Maar ondertussen blijft de situatie hetzelfde. “En dat is juist zo frustrerend.”
Zoeken naar een oplossing
Rachida twijfelt wat ze moet doen. “Moet ik het nog een keer aankaarten? Of samen met andere ouders?” Ze wil niet overkomen als iemand die klaagt om het klagen. “Maar dit is geen incident meer, dit is structureel.” Voor haar gaat het niet alleen om die paar minuten. “Het gaat om respect voor ouders en kinderen,” legt ze uit. “En om het gevoel dat afspraken ertoe doen.”
Afbeelding: Freepik
