Gerbert, de man van Talia, wordt door bijna iedereen omschreven als een grote vriendelijke reus. Letterlijk ook wel een beetje, want met zijn twee meter lengte, lange baard en zware wandelschoenen maakt hij nogal een indruk wanneer je hem voor het eerst ziet. “Als hij ergens binnenkomt, kijken mensen altijd even op,” vertelt Talia lachend. “Maar zodra hij begint te praten, is iedereen meteen gerustgesteld.”
Volgens haar is Gerbert juist ontzettend zachtaardig. Hij houdt van de natuur, maakt lange wandelingen door bossen en duinen en kan eindeloos enthousiast vertellen over vogels, planten en dieren. “Hij is echt zo iemand die een gewonde egel langs de weg oppakt en uren bezig is om dat beestje te helpen.” Toch zorgt één van zijn grootste hobby’s regelmatig voor ongemakkelijke situaties. Vooral nu hun dochter Emilie ouder wordt.
Opgezette dieren
Gerbert heeft namelijk een bijzondere passie: taxidermie. Sinds hij klein was, is hij gefascineerd door dieren en de natuur. In de loop der jaren leerde hij zichzelf hoe hij overleden dieren kan opzetten. “Voor hem is het echt een ambacht,” legt Talia uit. “Hij ziet het als een manier om dieren te bewaren en respect te geven.” Hun huis staat dan ook vol met opgezette dieren. Konijnen, fretten, vogels, een vos, een das… overal staan of hangen bijzondere stukken. “Wij vinden het prachtig,” zegt Talia. “De meeste dieren heeft hij helemaal zelf geprepareerd.” Voor het gezin voelt het inmiddels heel normaal. Emilie groeide ermee op en kijkt er nauwelijks meer van op. “Voor haar zijn die dieren gewoon onderdeel van het huis.” Maar buiten hun gezin wordt er heel anders naar gekeken.
Kinderen durven niet terug te komen
Nu Emilie acht jaar is, merkt Talia steeds vaker dat andere kinderen hun huis spannend of zelfs eng vinden. “Er zijn best veel kinderen die één keer komen spelen en daarna nooit meer terugkomen.” Sommige kinderen schrikken zichtbaar wanneer ze de woonkamer binnenlopen. Anderen stellen eindeloos vragen over de dieren. “Dat snap ik ergens ook nog wel,” zegt Talia. “Het is natuurlijk niet een standaard interieur.” Maar wat haar pijn doet, is dat sommige kinderen daarna helemaal niet meer durven te komen. “Emilie vraagt dan: ‘Waarom wil ze niet meer spelen?’ Dat vind ik moeilijk.”
Reacties van ouders
Volgens Talia spelen niet alleen de kinderen een rol, maar vooral ook de reacties van ouders. “Je merkt gewoon dat sommige ouders het heel vreemd vinden.” Er zijn ouders die grapjes maken over hun huis, maar ook ouders die duidelijk afstand houden. “Ik heb zelfs een keer gehoord dat een moeder zei dat ze haar kind ‘niet tussen dode dieren’ wilde laten spelen.” Dat kwam hard aan. “Want zo zien wij het helemaal niet.” Volgens Talia wordt er vaak direct geoordeeld zonder dat mensen echt begrijpen wat taxidermie inhoudt. “Gerbert jaagt niet of zo. Hij werkt alleen met dieren die al overleden zijn.” Veel dieren krijgt hij via natuurbeheerders of mensen die een dier hebben gevonden. En dan vindt hij zelf ook veel.”
Emilie voelt zich anders
Wat Talia misschien nog wel het moeilijkst vindt, is dat Emilie steeds meer merkt dat hun gezin anders is dan anderen. “Laatst zei ze: ‘Andere kinderen vinden ons huis eng.’” Dat brak haar hart. Want hoewel Emilie thuis gewend is aan de opgezette dieren, begint ze nu toch bewuster te worden van hoe anderen ernaar kijken. “Ze schaamt zich niet echt, maar ze voelt wel dat mensen ons vreemd vinden.” Volgens Talia ontstaat er daardoor langzaam een soort afstand tussen Emilie en andere kinderen uit de klas.
“Zo eng is het toch niet?”
Zelf begrijpt Talia eerlijk gezegd niet goed waarom mensen er zo heftig op reageren. “Het zijn gewoon dieren,” zegt ze. “Je ziet toch ook opgezette dieren in natuurmusea?” Sterker nog: zij vindt het juist leerzaam voor kinderen. “Kinderen kunnen hier van dichtbij zien hoe dieren eruitzien.” Gerbert vertelt vaak enthousiast over de natuur en laat kinderen bijvoorbeeld schedels, veren of dieren zien die ze normaal nooit van dichtbij bekijken. “Veel kinderen vinden het eerst spannend, maar daarna juist ontzettend interessant.” Toch lijkt die nieuwsgierigheid vaak niet sterk genoeg om de spanning weg te nemen.
Ze voelen zich veroordeeld
Talia merkt dat het gezin soms wordt bekeken alsof ze vreemd of ongezond bezig zijn. “Alsof wij rare mensen zijn.” En dat doet haar meer dan ze had verwacht. “We zijn gewoon een warm gezin. Hier wordt gelachen, geknutseld, gebakken… alleen staan er toevallig opgezette dieren in huis.” Ze vindt het lastig dat sommige ouders hun kinderen blijkbaar zonder veel uitleg laten afhaken. “Ik zou juist proberen mijn kind open-minded te leren zijn.”
Moeten ze dingen weghalen?
Soms vraagt Talia zich af of ze bepaalde dieren tijdelijk moeten opbergen wanneer er vriendjes of vriendinnetjes komen spelen. Maar dat voelt voor haar ook verkeerd. “Waarom zouden wij ons huis moeten aanpassen omdat anderen het ongemakkelijk vinden?” Gerbert wil dat al helemaal niet. “Hij zegt: dit is wie wij zijn.” Toch merkt Talia dat ze begint te twijfelen. Vooral voor Emilie. “Je wilt gewoon dat je kind vriendinnen mee naar huis kan nemen zonder gedoe.”
Anders zijn blijft lastig
Volgens Talia draait het uiteindelijk niet alleen om taxidermie. “Mensen vinden alles wat afwijkt van ‘normaal’ blijkbaar ingewikkeld.” En dat vindt ze jammer. “Want Gerbert is echt één van de liefste mensen die ik ken.” Ze hoopt dat andere ouders daar ooit ook doorheen kunnen kijken. “Misschien hoeven mensen het niet mooi te vinden,” zegt ze. “Maar een beetje minder oordeel zou fijn zijn.” Vooral voor Emilie. “Want een kind van acht wil gewoon dat vriendinnetjes gezellig blijven spelen. Niet dat ze haar huis eng vinden.”
Afbeelding: Unsplash+
Joris -
Alles wat afwijkt van de meerderheid, is natuurlijk bijzonder. Of je dat nu vreemd of bijzonder of ‘anders’ noemt verandert daar niets aan.