Vroeger had Lilliane nooit een uitgesproken kinderwens. Natuurlijk dacht ze weleens na over later, maar een huisje-boompje-beestje-plan had ze niet. Tot ze Wesley ontmoette. “Bij hem voelde alles ineens anders,” vertelt ze. “Voor het eerst dacht ik: met deze man wil ik een gezin.” Hun relatie ging snel. Binnen een paar maanden waren ze onafscheidelijk, niet veel later gingen ze samenwonen en ook een huwelijk liet niet lang op zich wachten. “Iedereen grapte altijd: die kinderen volgen vanzelf wel snel,” zegt Lilliane. “En eerlijk? Dat dachten wij ook.”
Groter huis
Toen de wens voor kinderen eenmaal ontstond, voelde die meteen groot. Wesley en Lilliane zagen het helemaal voor zich: een druk gezin, spelende kinderen in de tuin en lange zondagen aan de ontbijttafel. “We kochten een groter huis buiten de stad, in een kindvriendelijke wijk. Overal woonden jonge gezinnen. We dachten echt: dit is het begin van een nieuwe fase.”
Stiekem begonnen ze zelfs alvast rond te kijken naar kinderspullen. “Op Marktplaats kwamen we een bijna nieuw ledikant tegen voor vijftien euro. Wesley zei meteen: ‘Dat moeten we gewoon doen.’ Dus zijn we het gaan ophalen. We vonden het schattig dat we alvast iets voor onze toekomstige baby hadden.” Dat ledikant staat inmiddels al zes jaar in een logeerkamer. Leeg.
Verdriet dat blijft
Zwanger worden lukte niet. Eerst maakten ze zich nog niet druk. “Iedereen zegt dat het tijd nodig heeft. Dus dat hielden wij onszelf ook voor.” Maar na maanden zonder positieve test begon de onzekerheid te groeien. Uiteindelijk kwamen de ziekenhuisafspraken, onderzoeken en gesprekken. “Dan kom je ineens in een wereld terecht waarvan je hoopte dat je er nooit onderdeel van zou worden.”
Lilliane vertelt dat het hele proces haar veranderde. “Je leven draait ineens om agenda’s, ovulatietesten, ziekenhuisbezoeken en teleurstellingen. Elke maand hoop je weer. En elke maand stort er iets in als het niet lukt.” Toch probeerden zij en Wesley hun leven door te laten gaan. Ze gingen werken, zagen vrienden en maakten reizen. “We hebben echt nog een fijn leven samen,” benadrukt ze. “Maar dat gemis blijft altijd aanwezig. Mensen denken soms dat je eraan went, maar zo werkt het niet.”
Het ledikantje
Het ledikantje wegdoen lukt nog altijd niet. “Dat ding staat symbool voor alles waar we ooit van droomden,” zegt Lilliane. “Soms denk ik: ik moet het verkopen. Maar zodra ik die advertentie wil maken, breek ik.” Artsen sluiten volgens haar niet volledig uit dat het ooit nog spontaan kan gebeuren. “Je hoort natuurlijk altijd verhalen van mensen bij wie het na jaren ineens toch lukte. Maar zelf heb ik die hoop eigenlijk niet meer. Dat klinkt misschien hard, maar het beschermt me ook.”
Wesley en zij hebben daarom besloten hun aandacht op iets anders te richten. Binnenkort krijgen ze een pup. “We kijken er enorm naar uit,” vertelt ze. “Natuurlijk is een hond geen vervanging voor een kind, absoluut niet. Maar het geeft wel weer plezier. Iets om samen voor te zorgen en onze liefde aan te geven.”
“Je moet gewoon ontspannen”
Waar Lilliane het meest moeite mee heeft, zijn niet eens de kinderwagens op straat of de zwangerschapsaankondigingen van vriendinnen. Het zijn de opmerkingen van haar schoonmoeder. “Mijn schoonmoeder blijft maar zeggen dat ik moet ontspannen. Volgens haar word ik vanzelf zwanger als ik het loslaat.” Lilliane zucht. “Alsof ik dit zelf veroorzaakt heb door stress.”
Volgens haar hoort ze die opmerking inmiddels al jaren. “Iedere keer als het onderwerp kinderen ter sprake komt, zegt ze het weer. ‘Je denkt er teveel aan.’ Of: ‘Toen mijn vriendin stopte met proberen, was ze ineens zwanger.’” Dat soort opmerkingen raken haar diep. “Mensen bedoelen het misschien niet slecht, maar het voelt alsof ons verdriet wordt gebagatelliseerd. Alsof wij gewoon iets verkeerd doen.”
Wesley grijpt in
Wesley heeft zijn moeder inmiddels meerdere keren gevraagd ermee op te houden. “Hij zegt echt wel dat ze moet stoppen,” vertelt Lilliane. “Maar een paar weken later begint het opnieuw.” Volgens Lilliane begrijpt haar schoonmoeder niet hoe pijnlijk haar woorden zijn. “Ze denkt waarschijnlijk dat ze hoop geeft. Maar voor mij voelt het juist alsof ik faal.”
Zeker omdat ontspanning volgens haar helemaal niets oplost. “Natuurlijk helpt stress niet mee in het leven, maar vruchtbaarheidsproblemen verdwijnen niet ineens door een weekendje sauna. Was het maar zo simpel.” Wat haar extra frustreert, is dat veel mensen hetzelfde zeggen. “Het is zo’n standaard dooddoener geworden: laat het los. Maar hoe laat je iets los dat je zó graag wilt?”
Leven tussen hoop en acceptatie
Inmiddels probeert Lilliane een balans te vinden tussen verdriet en acceptatie. “Ik denk niet dat ik ooit volledig vrede zal hebben met het feit dat we misschien geen kinderen krijgen. Maar ik wil ook niet dat het mijn hele leven blijft beheersen.” Ze merkt dat ze anders naar de toekomst is gaan kijken. “Vroeger dacht ik altijd in fases: eerst trouwen, dan kinderen. Maar het leven loopt niet altijd volgens plan.”
Afbeelding: Unsplash+
