Jocelyn: “Hij is geïrriteerd omdat ik geen kamer wil delen”

Jocelyn (34) en Remco kennen elkaar al sinds de brugklas. Ze leerden elkaar kennen op het introductiekamp en het was meteen raak. “We zaten die eerste avond al uren te praten,” vertelt Jocelyn. “Het voelde alsof ik hem al jaren kende.” In het begin was er bij Jocelyn zelfs sprake van een crush. “Ik vond hem echt leuk,” zegt ze eerlijk. Maar dat veranderde snel toen Remco haar vertelde dat hij op jongens viel. “Dat was even schakelen, maar eigenlijk ook heel bijzonder. Ik was de enige die het toen wist.” Wat er daarna ontstond, was een hechte vriendschap die de jaren heeft overleefd. Zelfs toen Jocelyn later een man, kinderen en een druk gezinsleven kreeg en naar de andere kant van het land verhuisde, bleef Remco een constante factor in haar leven. Niet dagelijks contact, maar wel iemand die er altijd was. “Hij hoort gewoon bij mijn leven,” zegt ze. “Alsof hij familie is.”

Een nieuwe traditie

Omdat ze elkaar tegenwoordig minder vaak zien, besloten ze samen iets nieuws te doen. Een soort vaste traditie om de vriendschap levend te houden: elk jaar samen een lang weekend weg. Dit jaar staat Berlijn op de planning. Een paar dagen shoppen, goed eten en vooral veel praten en lachen. “Zoals vroeger,” zegt Jocelyn. “Gewoon even helemaal terug naar hoe het ooit was.” Voor Remco was er bij de plannen eigenlijk weinig discussie: ze zouden een hotelkamer delen, net als vroeger. “Dat deden we altijd zo. Het voelde logisch voor hem.” Maar voor Jocelyn ligt dat inmiddels anders.

De kamerdiscussie

Toen het onderwerp ter sprake kwam, merkte Jocelyn dat ze begon te twijfelen. “Ik heb thuis een gezin, ik deel mijn leven altijd met anderen. Ik vond het idee van een eigen kamer ineens heel aantrekkelijk.” Ze wil vooral rust. Even geen rekening houden met iemand, geen nachtelijke geluiden, gewoon slapen wanneer zij dat wil. “Ik ben voor het eerst in jaren een weekend echt zonder kinderen weg. Dat voelt al bijzonder genoeg.” Dus zei ze tegen Remco dat ze liever aparte kamers wilde. De reactie kwam harder aan dan ze had verwacht.

Verandert niks

“Hij werd meteen stil,” vertelt ze. “En daarna zei hij dat hij zich had verheugd op onze ouderwetse avonden. Maskertjes, kletsen in bed, gewoon samen zijn zoals vroeger.” Jocelyn probeerde uit te leggen dat ze die dingen nog steeds samen konden doen, alleen niet in dezelfde kamer. “We gaan toch de hele dag samen zijn? En ’s avonds ook nog uit eten en stappen. Dat verandert toch niks aan onze tijd samen?” Maar Remco leek zich er niet bij neer te leggen.

Teleurstelling of iets anders?

Volgens Jocelyn werd hij niet alleen teleurgesteld, maar ook geïrriteerd. “Hij zei dat het voelde alsof ik afstand nam. Alsof ik niet meer diezelfde band met hem wilde.” Dat raakte haar. “Want dat is natuurlijk niet zo. Hij is juist iemand die heel belangrijk voor me is.” Toch voelt ze ook iets anders: een behoefte aan ruimte die ze niet eerder zo sterk had. “Misschien ben ik gewoon gewend geraakt aan mijn eigen ritme. Of misschien is het omdat ik thuis altijd ‘aan’ sta voor iedereen.” Ze twijfelt nu vooral over zijn reactie. “Het gaat toch maar om een kamer?” zegt ze. “Of zit er bij hem meer achter?”

Oude vriendschap, nieuwe fase

Wat het ingewikkeld maakt, is dat hun vriendschap zo oud en intens is. Ze hebben elkaar door allerlei fases van het leven heen meegemaakt. Puberteit, relaties, coming-outs, verhuizingen, kinderen. “Misschien wringt het omdat we nu in een andere levensfase zitten,” zegt Jocelyn. “Hij heeft minder van dat gezinsleven waar ik in zit. En ik misschien minder van zijn wereld.” Ze merkt dat hun verwachtingen soms niet meer vanzelfsprekend gelijk lopen.

De spanning onder de oppervlakte

Wat haar vooral bezighoudt, is dat Remco haar reactie zo persoonlijk lijkt te nemen. “Het voelt alsof hij zich afgewezen voelt, terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling is.” Ze wil hun traditie niet op het spel zetten. “Ik kijk echt uit naar Berlijn met hem. Ik wil juist dat het leuk wordt, niet ongemakkelijk.” Toch blijft er iets hangen. De opmerking, de teleurstelling, de irritatie. “Het zet me aan het denken,” zegt ze. “Ben ik iets aan het veranderen in onze vriendschap zonder dat ik dat doorheb?”

Wat nu?

Ze heeft nog geen definitieve keuze gemaakt over de hotelkamer. Misschien komt er een compromis, misschien blijven ze allebei bij hun standpunt. Wat ze in elk geval niet wil, is dat deze discussie hun weekend verpest. “Hij betekent te veel voor me om hier ruzie over te maken,” zegt Jocelyn. “Maar ik wil mezelf ook niet wegcijferen.” En dus blijft ze met een ongemakkelijke vraag zitten. Hoe houd je een vriendschap die al zo lang meegaat, levend in een leven dat ondertussen compleet veranderd is?

Afbeelding: Vitaly Gariev via Unsplash