Elske werkt al jaren als tandartsassistente in een grote praktijk in de buurt van Rotterdam. Het werk bevalt haar goed. “Het is druk, soms chaotisch, maar ik heb leuke collega’s en de dagen vliegen voorbij,” vertelt ze. Vooral het contact met collega’s maakt volgens haar een groot verschil. “Je zit de hele dag dicht op elkaar, dus als de sfeer goed is, scheelt dat enorm.”
Typische collega-praat
Sinds een paar maanden werkt er een nieuwe collega in de praktijk: Diana. En eigenlijk klikte het meteen tussen hen. “We hebben kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd, dus je hebt meteen gespreksstof,” zegt Elske. “En we kunnen allebei eindeloos kletsen.” Tijdens rustige momenten in de praktijk bespreken ze van alles. Van schoolperikelen en vakanties tot collega’s en alles wat zich afspeelt binnen de praktijk. “Dat typische collega-gepraat waar je stiekem heel erg van kunt genieten,” zegt Elske lachend.
Dagje dierentuin
Toch merkt ze dat er iets begint te schuren. “Diana praat heel veel over geld,” vertelt ze. “Of eigenlijk: over hoeveel dingen kosten.” In het begin viel het Elske niet echt op. Tot Diana na een weekend enthousiast vertelde over een dagje dierentuin met haar gezin. “Ze zei: ‘Nou, voor kaartjes, parkeren, lunch, ijsjes en nog wat uit de giftshop was ik zó 300 euro verder.’” Elske weet nog dat ze daar een beetje stil van werd. “Ik dacht alleen maar: 300 euro voor één dagje uit?”
Andere wereld
Niet veel later ging het weer over geld. Diana had nieuwe winterjassen gekocht voor haar kinderen. “Ze zei letterlijk: ‘500 euro voor twee jassen, echt niet normaal duur tegenwoordig.’” Elske lacht ongemakkelijk als ze eraan terugdenkt. “Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen.” Want waar Diana het had over “duur”, voelde het voor Elske alsof ze naar een totaal andere wereld zat te luisteren. “Wij leven echt heel anders,” legt ze uit. “Mijn man en ik verdienen prima, maar we moeten wel opletten.”
Sparen
Zelf spaart Elske supermarktacties voor dagjes uit. “Als wij naar de dierentuin gaan, nemen we zelf broodjes mee en kijken we eerst of er ergens korting is,” vertelt ze. “En 500 euro voor twee kinderjassen? Daar zou ik serieus nooit aan denken.” Sterker nog: volgens Elske zou ze voor dat bedrag bijna de hele jaargarderobe van haar kinderen kunnen kopen.
Rotgevoel
Wat haar verwart, is dat Diana zichzelf nooit letterlijk “rijk” noemt. “Ze loopt niet te pochen of zo,” zegt Elske. “Maar uit alles blijkt gewoon dat geld totaal geen zorg voor haar is.” En juist dat begint steeds meer tussen hen in te staan. “Ik merk dat ik me er rot door voel,” zegt ze eerlijk. “Niet omdat ik haar iets misgun. Maar meer omdat ik iedere keer weer geconfronteerd word met hoeveel makkelijker zij het financieel lijkt te hebben.”
Niet door
Elske merkt dat het haar onzeker maakt. “Dan denk ik ineens: doen wij het verkeerd? Waarom moeten wij altijd rekenen en plannen terwijl zij zonder nadenken honderden euro’s uitgeeft?” Tegelijkertijd weet ze ook wel dat Diana het waarschijnlijk helemaal niet verkeerd bedoelt. “Volgens mij heeft ze gewoon totaal niet door hoe haar verhalen overkomen.” Toch blijft het knagen.
Ongemakkelijk
Soms voelt Elske zich zelfs ongemakkelijk tijdens gesprekken. “Dan begint ze weer over een weekendje weg, een dure aankoop of hoeveel iets kostte, en dan voel ik mezelf echt afhaken.” Ze merkt dat ze zich daardoor steeds minder ontspannen voelt bij Diana. Terwijl de klik eerst juist zo leuk was. “Het stomme is: verder mag ik haar echt,” zegt ze. “Ze is gezellig, grappig en lief. Maar dat geld komt steeds terug.” Volgens Elske zit daar misschien ook iets diepers achter. “Ik denk dat het me raakt omdat geld bij ons thuis wél altijd een ding is.”
Bijna jaloers
Zij en haar man moeten keuzes maken. Vakanties worden gepland op basis van aanbiedingen, grote aankopen worden besproken en onverwachte kosten zorgen voor stress. “We hebben het niet slecht,” benadrukt ze. “Maar er is gewoon geen ruimte om gedachteloos geld uit te geven.” En daardoor voelt het soms pijnlijk om iemand naast je te hebben die dat blijkbaar wel kan. “Ik merk dat ik soms bijna jaloers word,” geeft ze eerlijk toe. “En dat vind ik helemaal geen leuke eigenschap van mezelf.”
Wat moet ze doen?
Nu zit ze met een dilemma. Moet ze tegen Diana zeggen dat die gesprekken over geld haar ongemakkelijk maken? Of is dat juist vreemd? “Ik kan moeilijk zeggen: wil je minder praten over wat je uitgeeft?” zegt ze. “Dat klinkt zo zuur.” Aan de andere kant merkt ze dat ze automatisch steeds meer naar andere collega’s trekt. “Bij hen voel ik me gewoon relaxter.” Toch vindt ze dat ook jammer. “Want we hadden juist zo’n leuke klik.”
Verschil in leefwereld
Soms denkt Elske dat het misschien niet eens over geld zelf gaat, maar over verschil in leefwereld. “Als iemand zegt dat 500 euro voor twee jassen ‘wel meevalt’, dan voel je gewoon dat je totaal anders leeft.” En dat verschil voelt steeds zichtbaarder. “Ik gun haar echt alles,” zegt Elske. “Maar ik wil niet elke dag herinnerd worden aan wat wij ons niet zomaar kunnen veroorloven.” Voorlopig houdt ze haar gevoel nog voor zichzelf. Maar makkelijk wordt het niet. “Het gekke is: ze doet waarschijnlijk niets verkeerd,” zegt ze zacht. “Maar toch doet het me pijn.”
Afbeelding: Unsplash+
Kenny -
Hoi Elske, het feit dat ze zoveel geld uitgeeft aan dit soort dingen betekent niet per se dat ze ook veel geld op haar rekening heeft. Het kan bijvoorbeeld ook zijn dat ze dingen op afbetaling koopt, leent of gewoon andere keuzes maakt in hoe ze met geld omgaat. Aan de andere kant is het natuurlijk ook mogelijk dat ze het wél gewoon kan betalen.
Dat jij moeite hebt met haar uitgaven zegt misschien ergens ook iets over hoe jij er zelf in staat. Je gaf al aan dat er mogelijk wat jaloezie meespeelt, en dat is heel begrijpelijk. Misschien helpt het om daar eerst voor jezelf naar te kijken, voordat je er met haar over in gesprek gaat.