Sanne: “Mijn man plant steeds dingen zonder het met mij te overleggen”

Toen Sanne en Timo elkaar leerden kennen, voelde hun relatie als één groot avontuur. “Het was echt lang leve de lol,” vertelt Sanne. “We werkten allebei hard, maar in onze vrije tijd deden we precies waar we zin in hadden.” Die vrijheid deelden ze grotendeels samen. “We gingen samen wielrennen, volgden zeillessen, spraken af met vrienden en gingen vaak spontaan uit eten. Alles ging vanzelf.” Dertien jaar later ziet hun leven er heel anders uit. Ze hebben twee kinderen, drukke banen en een huishouden dat moet draaien. “De spontaniteit is er nog wel een beetje, maar het moet allemaal veel meer gepland worden,” zegt Sanne. “En juist daar begint het te wringen.”

Nog steeds alsof hij alleen leeft

Wat volgens Sanne nauwelijks veranderd is, is de manier waarop Timo zijn agenda indeelt. “Hij plant zijn dagen nog steeds alsof hij alleen is,” zegt ze. “Alsof er geen rekening gehouden hoeft te worden met een gezin.” Dat leidt regelmatig tot frustratie. “Hij maakt afspraken zonder overleg. Gewoon omdat het hem op dat moment goed uitkomt.” Voor Timo voelt dat logisch. “Hij noemt het spontaan,” zegt Sanne. “Maar voor mij voelt het totaal niet zo.” Ze geeft een voorbeeld. “Laatst had hij ineens een etentje ingepland met een belangrijke zakenrelatie. En dan bedoel ik niet: over twee weken. Nee, het was de volgende avond.” Tot haar verrassing werd ook van haar verwacht dat ze meeging. “Hij zei: ‘Het is wel goed als jij er ook bij bent.’ Maar ik had nog niks geregeld.”

In duizend bochten wringen

Dat soort situaties zorgen voor stress. “Dan moet ik ineens oppas regelen, mijn eigen planning omgooien en zorgen dat alles thuis geregeld is,” vertelt Sanne. “En dat terwijl hij het al gewoon heeft vastgelegd.” Ze merkt dat het steeds vaker gebeurt. “Het is niet één keer. Het is een patroon.” Ook in het weekend loopt ze ertegenaan. “Dan spreekt hij op vrijdagavond met een vriend af om zaterdagochtend 18 holes te gaan golfen. Dat betekent dat ik er alleen voor sta met de kinderen.” Op zich vindt ze het niet erg dat hij dingen voor zichzelf doet. “Iedereen heeft zijn eigen tijd nodig, dat snap ik echt wel,” zegt ze. “Maar het gaat om het overleg. Om samen kijken wat uitkomt.”

Reacties uit de omgeving

Het gedrag van Timo blijft niet onopgemerkt. “Zelfs vrienden zeggen er iets van,” vertelt Sanne. “Laatst zei een vriend tegen hem: ‘Als ik dit zou doen bij mijn vrouw, dan zou ik op de bank slapen.’” Timo moest erom lachen. “Hij zei dat die vriend gewoon een moeilijke vrouw had,” vertelt Sanne. “Maar ergens dacht ik: hij heeft wel een punt.” Dat maakt het voor haar extra ingewikkeld. “Het is niet dat ik de enige ben die dit zo ziet. Maar toch lijkt het niet echt bij hem binnen te komen.”

Tussen begrip en irritatie

Sanne probeert het ook van de positieve kant te bekijken. “Timo is sociaal, betrokken en ondernemend,” zegt ze. “Dat vond ik vroeger juist aantrekkelijk.” Maar nu ze een gezin hebben, voelt dat anders. “Diezelfde eigenschappen zorgen nu voor spanning.” Ze merkt dat haar irritatie groeit. “Ik voel me soms gewoon niet meegenomen in zijn leven,” zegt ze eerlijk. “Alsof mijn agenda minder belangrijk is.” Tegelijkertijd wil ze niet alleen maar klagen. “Ik hou van hem. Hij is een goede vader en we hebben samen iets moois opgebouwd.” Maar dit punt blijft terugkomen. “Het is zo’n kleine gewoonte, maar met grote gevolgen.”

Gesprekken die weinig veranderen

Sanne heeft het onderwerp al vaker aangekaart. “Ik heb echt wel gezegd dat ik dit lastig vind,” vertelt ze. “Dat ik graag wil dat we dingen samen afstemmen.” Timo lijkt het op dat moment te begrijpen. “Dan zegt hij: ‘Ja, je hebt gelijk.’” Maar in de praktijk verandert er weinig. “Na een paar weken gebeurt het gewoon weer,” zegt Sanne. “Alsof het er zo in zit dat hij er niet bij stilstaat.” Dat maakt haar moedeloos. “Je wilt niet blijven herhalen wat je nodig hebt. Op een gegeven moment wil je dat iemand het gewoon begrijpt.”

De balans kwijt

Voor Sanne draait het uiteindelijk om gelijkwaardigheid. “We hebben samen een gezin,” zegt ze. “Dus beslissingen die invloed hebben op onze tijd, maak je samen.” Ze voelt dat de balans soms zoek is. “Ik ben degene die schakelt, regelt en oplost. Terwijl hij gewoon doorgaat.” Dat wringt. “Niet omdat hij verkeerde dingen doet, maar omdat hij het alleen doet.” Toch ziet ze ook dat het niet zwart-wit is. “Hij bedoelt het niet slecht,” zegt ze. “Maar dat maakt het soms juist lastiger om er boos over te zijn.”

Afbeelding: Freepik