Toen Sandrine en haar man hun vakantie naar Curaçao boekten, kon ze niet wachten om twee weken helemaal tot rust te komen. Na een zwaar jaar vol ziekenhuisbezoeken en onzekerheid verlangde ze naar zon, een goed boek en even nergens aan hoeven denken. Dat haar vakantie uiteindelijk vooral in het teken zou staan van schuldgevoel en ongemakkelijke confrontaties, had ze nooit kunnen bedenken.
Even een uurtje voor mezelf
“Mijn man moest iedere ochtend een paar uurtjes werken. Dat wisten we van tevoren en dat vond ik helemaal niet erg,” vertelt Sandrine. “Sterker nog, ik keek ernaar uit om dan met een boek bij het zwembad te liggen.” Op de eerste ochtend schoof er al snel een vrouw van ongeveer haar leeftijd aan. Ze stelde zich voor als Ans en begon een praatje. Sandrine is van nature sociaal en vond het eigenlijk best gezellig. Ze praatten over Curaçao, het weer en wat ze die vakantie allemaal wilden doen. “Ik dacht: wat leuk, even een praatje maken. Daarna gaat ieder weer zijn eigen weg.” Maar dat liep anders.
Elke ochtend hetzelfde
De volgende ochtend zag Sandrine Ans alweer aankomen. Ze schoof zonder te vragen haar ligbed dichterbij en begon direct te vertellen. Dit keer niet over vakantie, maar over haar leven. “Ze vertelde dat haar man haar had verlaten. Daarna begon ze over haar moeder die ernstig ziek was. Vervolgens kwamen de problemen met haar dochter aan bod.” Sandrine luisterde aandachtig. Ze vond het verdrietig voor de vrouw en probeerde begrip te tonen. Toch merkte ze dat ze nauwelijks iets terug kon vertellen. “Als ik iets wilde zeggen, ging ze daar eigenlijk meteen weer overheen. Het gesprek draaide volledig om haar.” Toch vond Sandrine het moeilijk om daar iets van te zeggen.
Zelf ook een zwaar jaar
Misschien kwam dat ook doordat ze zelf wist hoe belangrijk een luisterend oor kan zijn. “Het afgelopen jaar is voor mij ontzettend spannend geweest.” Bij een controle werd een kwaadaardig bultje in haar borst ontdekt. Gelukkig kon het worden verwijderd en waren de vooruitzichten goed, maar de periode ervoor stond volledig in het teken van angst, onderzoeken en wachten op uitslagen. “Ik weet hoe fijn het is als iemand naar je luistert. Daarom wilde ik Ans niet afwijzen.” Opvallend genoeg had Ans nooit gevraagd hoe het eigenlijk met Sandrine zelf ging. Ze kwam simpelweg niet aan het woord. “Ik heb haar nooit verteld wat ik zelf had meegemaakt. Er was gewoon geen ruimte voor.”
Mijn boek bleef dicht
Zo verstreek de eerste vakantieweek. Elke ochtend verscheen Ans weer naast haar ligbed. Terwijl andere vakantiegangers een duik namen of rustig lagen te lezen, luisterde Sandrine urenlang naar de verhalen van haar nieuwe vakantiekennis. “Mijn boek heb ik bijna niet open gehad.” Haar man zag het ook gebeuren. Iedere middag vertelde Sandrine wat Ans die ochtend allemaal had gedeeld. Hij vroeg waarom ze er niets van zei. “Volgens hem mocht ik best wat meer voor mezelf kiezen.” Zijn advies was simpel: vriendelijk aangeven dat ze ook behoefte had aan een rustig uurtje voor zichzelf.
Een moeilijke beslissing
Toch bleef Sandrine twijfelen. “Ik vond haar zo zielig.” Ze zag ook dat andere gasten zich een beetje van Ans afkeerden. Aan het zwembad ontstonden groepjes, maar Ans leek daar nooit echt onderdeel van te zijn. “Misschien was ik wel de enige die nog naar haar luisterde.” Juist dat maakte het zo moeilijk om grenzen te stellen. Toch besloot ze aan het begin van de tweede week dat ze het anders wilde aanpakken.
“Ik wil graag even lezen”
Toen Ans opnieuw naast haar kwam zitten, haalde Sandrine diep adem. “Ik zei heel vriendelijk dat ik deze ochtend graag even alleen wilde zijn om mijn boek te lezen.” Meer zei ze eigenlijk niet. De reactie die volgde, kwam keihard binnen. “Ze noemde me een arrogant wijf.” Sandrine verstijfde. “Ik wist echt even niet wat ik hoorde.” Ans stond op, liep weg en keek haar vanaf dat moment nauwelijks meer aan.
Opeens viel alles op zijn plek
Hoewel Sandrine schrok van de uitbarsting, begreep ze tegelijkertijd ineens waarom andere mensen afstand hielden. “Misschien was dit niet de eerste keer dat ze zo reageerde.” Toch voelde Sandrine geen opluchting. Integendeel. “Ik bleef vooral medelijden met haar houden.” Iedere ochtend zag ze Ans ergens anders bij het zwembad liggen. Af en toe kruisten hun blikken elkaar. Volgens Sandrine waren die blikken allesbehalve vriendelijk. “Ze keek me echt boos aan.” Dat gaf haar een vervelend gevoel.
Had ik iets anders moeten doen?
Zelfs toen de vakantie voorbij was, bleef het knagen. In het vliegtuig terug dacht Sandrine opnieuw aan het voorval. “Ik vroeg me steeds af of ik het anders had moeten aanpakken.” Tegelijkertijd wist ze ergens ook dat ze recht had op een uurtje rust. “Ik was juist op vakantie om op te laden.” Na alles wat ze het afgelopen jaar had meegemaakt, had ze die ontspanning hard nodig. Toch bleef vooral het beeld van Ans hangen. “Ik hoop echt dat ze iemand vindt die haar kan helpen. Want ik denk dat ze vooral heel eenzaam is.” Maar één ding heeft Sandrine zich inmiddels wel voorgenomen. “De volgende keer geef ik eerder mijn grens aan. Vriendelijk, maar duidelijk. Want voor jezelf kiezen maakt je nog geen slecht mens. Maar had ik misschien toch iets meer geduld met haar moeten hebben…?”
Foto door Alexander Zvir via Pexels
Petra van Dorp -
Nou, die heeft zich toch mooi laten kennen! Je was alleen maar een middel om haar eigen grieven te ontlasten, en naar haar te luisteren. Voor jou had ze geen belangstelling zoals je zelf al aangaf, je kwam er niet tussen, het ging alleen maar over haar en toen je eigenlijk je ruggengraat had gevonden en er wat van zei, was je meteen een arrogant wijf. Wat een tokkie. En dan ga jij nog lopen miepen of je het anders aan had moeten pakken? Welnee! Meteen van je laten afglijden. Geen wonder dat niemand met dit mens wilde omgaan, zij hadden meteen al door wat voor vlees ze in de kuip hadden. Verschrikkelijk. Voortaan sneller je grens aangeven en je vooral niet ongemakkelijk voelen – juist jouw aandacht en compassie werden door deze vrouw misbruikt. Klaar en op naar de volgende vakantie!