Lola: “Na het eten hebben ze allemaal nog honger”

Lola (39) begrijpt er soms helemaal niets van. Vrijwel iedere avond staat ze uitgebreid in de keuken om een gezonde maaltijd op tafel te zetten. Verse groenten, volkoren producten en peulvruchten wisselen elkaar af. Ze zoekt recepten uit, probeert nieuwe smaken en doet haar best om gezond eten aantrekkelijk te maken voor haar gezin. Toch lijkt al die moeite nauwelijks resultaat op te leveren. “Na het eten hebben ze ineens allemaal weer honger. Dan pakken ze boterhammen, yoghurt of een bak fruitsalade. Dat voelt zo frustrerend.”

Eten amper

Samen met haar man Richard heeft Lola twee zoons: Sem van zeven en Des van tien. Twee actieve jongens die volop in de groei zijn. “Ik snap echt wel dat kinderen op deze leeftijd veel energie nodig hebben. Ze sporten, zijn de hele dag bezig en eten meer dan een paar jaar geleden. Daar heb ik helemaal geen moeite mee. Het gaat mij erom dat ze de maaltijd die ik heb gekookt amper eten, maar tien minuten later wel van alles uit de kast trekken.”

Gezond en voedzaam

Gezond eten vindt Lola belangrijk. Niet omdat ze streng wil zijn, maar omdat ze haar kinderen een goede basis wil meegeven. “Ik ben niet iemand die alles verbiedt. Op vrijdag gaat de frituur aan en op zondag halen we Chinees. In het weekend mogen de jongens ook best een zakje chips of een glas fris. Er is echt ruimte voor lekkere dingen. Juist daarom vind ik het belangrijk dat de doordeweekse maaltijden gezond en voedzaam zijn.”

Uur in de keuken

Daar steekt ze veel tijd in. “Ik kook eigenlijk iedere dag vers. Ik maak sauzen zelf, probeer groenten op verschillende manieren klaar te maken en zoek recepten waarvan ik denk dat de kinderen ze lekker vinden. Soms sta ik meer dan een uur in de keuken. Dat doe ik met liefde, maar ik merk dat ik het steeds moeilijker vind als het nauwelijks wordt gewaardeerd.”

Ongeloofwaardig

Aan tafel begint het vaak al. De jongens eten langzaam, prikken wat in hun eten en zeggen al snel dat ze vol zitten. “Ik ga ze echt niet dwingen om hun bord leeg te eten. Dat vind ik ouderwets. Kinderen moeten ook leren voelen wanneer ze genoeg hebben. Maar het wordt ongeloofwaardig als ze vijf minuten later ineens nog drie boterhammen kunnen eten.”

Zien dat ook

Wat Lola misschien nog wel lastiger vindt, is dat haar man precies hetzelfde doet. “Richard eet ook niet bepaald enthousiast als er een gezonde maaltijd op tafel staat. Hij schept weinig op en zegt vaak dat hij genoeg heeft. Maar zodra de borden zijn afgeruimd, loopt hij naar de keuken om yoghurt te pakken of maakt hij nog een paar boterhammen. De jongens zien dat natuurlijk ook.”

Het gevolg

Volgens Lola is dat precies waar het wringt. “Ik kan de kinderen moeilijk zeggen dat ze geen boterham mogen pakken als hun vader dat wel doet. Dan krijg ik meteen de vraag waarom papa het wel mag. En eerlijk gezegd hebben ze dan ook gewoon een punt.” Het gevolg is dat er regelmatig veel eten overblijft. “Bijna iedere avond sta ik weer plastic bakjes af te vullen voor de volgende dag. Soms eten we er de lunch van of vries ik het in, dus het wordt niet weggegooid. Maar ik kook liever een maaltijd die gewoon wordt opgegeten. Dat is toch waar je het voor doet.”

Slecht voorbeeld

Richard begrijpt haar frustratie wel, maar ziet het probleem minder groot. “Hij zegt dat hij na gezond eten gewoon sneller weer trek heeft. Volgens hem is een bak yoghurt of een boterham daarna helemaal niet erg. Misschien heeft hij daar ook wel gelijk in, maar ik vind het vooral jammer dat hij daarmee het voorbeeld geeft dat een warme maaltijd eigenlijk niet voldoende is.”

Anders koken

Lola vraagt zich soms af of ze niet gewoon anders moet gaan koken. “Moet ik grotere porties rijst of aardappelen maken? Moet ik vaker pasta serveren? Of zijn de jongens gewoon kieskeuriger geworden nu ze ouder zijn? Ik weet het oprecht niet meer.” Toch wil ze haar principes niet zomaar loslaten. “Ik ga niet iedere avond pizza, pannenkoeken of friet maken omdat dat beter gegeten wordt. Ik wil dat mijn kinderen leren dat gezond eten normaal is. Dat hoort gewoon bij opgroeien. Alleen voelt het soms alsof ik de enige ben die daar zo over denkt.”

Ze merkt ook dat haar eigen plezier in koken afneemt. “Vroeger vond ik het heerlijk om nieuwe recepten uit te proberen. Nu denk ik soms: waarom zou ik eigenlijk? Als ze het toch niet eten, kan ik net zo goed iets simpels maken. Dat vind ik eigenlijk heel jammer, want koken was altijd iets waar ik veel voldoening uit haalde.”

Richard nodig

Volgens Lola zit de oplossing niet alleen in het eten zelf, maar vooral in de afspraken eromheen. “Ik zou graag willen dat we als gezin afspreken dat we eerst gewoon normaal eten aan tafel. Als je daarna echt nog trek hebt, is dat prima. Maar niet omdat je tijdens het eten nauwelijks iets hebt gegeten.” Daarvoor heeft ze Richard wel nodig. “Ik kan dit niet alleen veranderen. Als hij na iedere maaltijd meteen een paar boterhammen smeert, volgen de jongens vanzelf. Kinderen kijken nu eenmaal veel meer naar wat je doet dan naar wat je zegt.”

Alle moeite voor niets

Ondanks haar frustratie begrijpt Lola ook dat haar gezin geen uitzondering is. “Ik hoor van vriendinnen hetzelfde. Veel kinderen eten aan tafel weinig en krijgen later op de avond weer trek. Misschien hoort het wel bij deze leeftijd. Maar ik vind dat we er als ouders wel bewust mee om moeten gaan.” Ze hoopt daarom dat zij en Richard binnenkort samen duidelijke afspraken kunnen maken. Niet om streng te zijn, maar om de rust aan tafel terug te krijgen. “Ik blijf met liefde gezond koken. Alleen zou het fijn zijn als mijn gezin dat ook een beetje waardeert. Want als ik iedere avond mijn best doe en vervolgens iedereen alsnog aan het brood en de yoghurt gaat, voelt het soms alsof al die moeite voor niets is geweest.”

Afbeelding: Unsplash+