Voor Rinkie draait een groot deel van haar leven om haar kleinkinderen. Pip van 3 en Job van 6 zijn haar alles. “Ik ben echt een oma-oma,” vertelt ze. “Zo’n oma waar ze lekker op schoot kruipen, waar ze mogen spelen, knutselen en waar het altijd gezellig is.” Haar weken hebben een vast ritme. “Elke donderdag pas ik op en om het weekend komen ze logeren. Dat zijn de momenten waar ik naar uitkijk.” Die structuur geeft haar houvast. “Mijn leven is er een beetje omheen gebouwd,” zegt Rinkie eerlijk. “Natuurlijk heb ik ook mijn eigen dingen, maar dit is waar ik het voor doe.”
Een verwoestende mededeling
Vorige week veranderde alles. Haar zoon kwam langs met wat hij zelf ‘goed nieuws’ noemde. “Hij zei dat hij een kans had gekregen om voor zijn werk een jaar naar Hongkong te gaan. En dat ze dat gingen doen.” Rinkie slikt even. “Hij bracht het niet als een vraag, niet als iets waarover we konden praten. Het was een mededeling.” De impact was direct voelbaar. “Ik voelde echt paniek,” vertelt ze. “Mijn eerste reactie was: dit kan niet waar zijn.” Haar zoon en zijn gezin willen al in juli vertrekken, zodat Job daar in september kan starten op school en alvast kan wennen. “Ze hebben alles al min of meer geregeld. Het is gewoon besloten.”
Het gevoel van verlies
Voor Rinkie voelt het alsof haar iets wordt afgenomen. “Het idee dat ik ze een jaar niet zie… dat is voor mij bijna ondraaglijk,” zegt ze. “Ik zie ze nu meerdere keren per week. Dat valt straks helemaal weg.” Ze probeert uit te leggen wat het met haar doet. “Het gaat niet alleen om gemis. Het is echt een soort verlies. Alsof iemand een belangrijk deel van je leven ineens wegneemt.” Dat maakt haar emotioneel. “Ik weet dat het niet mijn kinderen zijn, maar zo voelt het soms wel een beetje. Ze zijn zó verweven met mijn dagelijks leven.”
Botsing met haar zoon
Rinkie kon haar gevoelens niet voor zich houden en sprak haar zoon erop aan. “Ik heb gezegd dat ik dit echt niet wil. Dat ik het verschrikkelijk vind en dat ik hoop dat ze er nog eens goed over nadenken.” Maar dat gesprek liep niet zoals ze had gehoopt. “Hij werd boos,” vertelt ze. “Hij zei: ‘Ga zelf een leven opbouwen, mam. Het is te triest voor woorden dat wij onze plannen zouden aanpassen omdat jij zo gek bent op de kinderen.’” Die woorden kwamen hard binnen. “Ik vond dat zo pijnlijk. Alsof mijn liefde voor mijn kleinkinderen iets is om je voor te schamen.” Volgens haar zoon hoeft het geen probleem te zijn. “Hij zegt dat ik altijd langs kan komen. Dat ik zo vaak als ik wil kan overvliegen.” Maar dat is voor Rinkie allesbehalve een oplossing.
Vliegangst als barrière
“Hij weet dat ik vliegangst heb,” zegt ze. “Echt ernstige vliegangst. Alleen al het idee van zo’n lange vlucht naar Hongkong maakt me misselijk.” Voor haar voelt dat als een onoverbrugbare drempel. Haar zoon probeerde mee te denken. “Hij heeft aangeboden om een cursus tegen vliegangst voor me te betalen. Dat is lief, dat zie ik ook wel. Maar voor mij voelt dat als nóg een enorme stap.” Ze twijfelt. “Misschien zou ik het moeten doen. Maar ik zie er zo tegenop. Het is niet zomaar iets waar je even overheen stapt.”
Onbegrip en verdriet
Wat Rinkie het moeilijkst vindt, is het gevoel dat haar emoties niet serieus worden genomen. “Het lijkt alsof hij denkt dat ik me aanstel,” zegt ze. “Maar dit is voor mij echt groot.” Ze begrijpt ergens ook wel de andere kant. “Het is een kans voor hem, voor zijn werk en voor hun gezin. Dat snap ik heus wel.” Maar dat neemt haar verdriet niet weg. “Waarom moet dat ten koste gaan van mijn band met de kinderen?” Ze voelt zich verscheurd. “Aan de ene kant wil ik hem steunen. Aan de andere kant voelt het alsof ik mezelf moet wegcijferen.”
Een lege plek vooruitzicht
Als ze vooruitkijkt naar de komende maanden, voelt het zwaar. “Geen oppasdagen meer, geen logeerweekenden… het wordt stil in huis,” zegt ze. “Ik weet nu al dat ik dat heel moeilijk ga vinden.” Ze probeert zichzelf voor te bereiden. “Misschien moeten we vaker videobellen, foto’s sturen, dat soort dingen. Maar dat is toch niet hetzelfde.” Voor Rinkie draait het om nabijheid. “Een knuffel, samen een boekje lezen, dat kun je niet vervangen door een scherm.”
Geen makkelijke oplossing
Voor nu zit Rinkie met haar gevoelens. “Ik weet dat ik hem niet kan tegenhouden,” zegt ze. “Het is zijn leven, zijn gezin.” Maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Ze zoekt naar een manier om ermee om te gaan. “Misschien moet ik accepteren dat dit erbij hoort. Dat kinderen hun eigen weg gaan, ook als dat ver weg is.” Toch blijft de vraag knagen. “Waarom voelt het alsof ik degene ben die alles moet loslaten?”
Afbeelding: Freepik
Ria -
Lieve Rinkie,
Had je net gedacht dat je behoefte aan liefde en verzorgen zo prettig werd gevoed door de kleinkinderen en dan gebeurt dit. Ik snap je paniek, maar ik neem aan dat je zelf ook inziet dat je inderdaad zélf je eigen leeft in het leven moet vullen: dat haal je niet bij een ander. Hoewel bruut verwoord gaf je zoon je wel een eerlijk advies: maak zelf iets van je leven! Voor veel vrouwen moeilijk omdat dat hun identiteit zo is opgehangen aan ‘het gezin’. Ga die cursus tegen vliegangst doen en nog een paar andere ook, investeeer in jezelf. Kleinkinderen worde. Hoe dan ook groter en gaan straks niet meer op schoot….