Toen Anita hoorde dat haar broer Alexander een nieuwe relatie had, was ze in eerste instantie blij voor hem. “Na zijn breuk met Dees gunde ik hem echt iemand die hem gelukkig maakte,” vertelt ze. “Dees was een lieve en leuke vrouw, maar soms lopen relaties gewoon stuk. Ik vond het verdrietig voor hem, maar ik dacht vooral: hopelijk vindt hij weer geluk.”
Dat gevoel veranderde compleet toen Anita hoorde wie zijn nieuwe vriendin was. “Het was Yona. Een meisje dat ik al jaren ken. Ze woont in ons dorp, werkt als kassamedewerker en is altijd vriendelijk tegen iedereen.” Op zich heeft Anita niets tegen Yona. “Dat wil ik heel duidelijk zeggen. Yona is echt een schat van een meid. Ze heeft een hart van goud en ze verdient ook liefde en geluk.” Maar er is één ding waardoor Anita de relatie niet kan accepteren. “Yona is niet alleen veel jonger dan mijn broer. Ze is ook nog eens ons achternichtje.”
“Ik kreeg een knoop in mijn maag”
Toen Alexander vertelde dat hij verliefd was op Yona, wist Anita niet hoe ze moest reageren. “Ik probeerde rustig te blijven. Ik wilde niet meteen boos worden of iets zeggen waar ik later spijt van zou krijgen. Maar eerlijk gezegd kreeg ik meteen een knoop in mijn maag.” Alexander zelf ziet geen probleem. “Hij zegt dat het wettelijk gewoon mag. En daar heeft hij gelijk in. Ik weet dat er geen wet is die dit verbiedt. Ik weet ook dat je niet altijd kunt kiezen op wie je verliefd wordt.”
Toch vindt Anita dat liefde niet het enige is waar je rekening mee moet houden. “Je kunt misschien niet kiezen welke gevoelens ontstaan, maar je kunt wel kiezen wat je ermee doet. Er zijn situaties waarin je moet nadenken over de gevolgen.” Volgens Anita gaat het niet alleen om Alexander en Yona zelf. “Het raakt een hele familie. Ineens moeten wij allemaal omgaan met iets wat voor ons heel ingewikkeld voelt.”
“Yona is zo jong”
Een ander punt waar Anita moeite mee heeft, is het leeftijdsverschil. “Mijn broer is 41 en Yona is 24. Dat is een verschil van zeventien jaar. Natuurlijk zijn er relaties met leeftijdsverschil die prima werken. Daar oordeel ik niet over.” Maar in deze situatie voelt het voor haar anders. “Ik zie haar nog steeds als dat jonge meisje uit het dorp. Misschien komt dat ook doordat ik haar al zo lang ken. Het voelt gewoon vreemd om haar nu als de partner van mijn broer te zien.”
Anita vertelt dat ze soms worstelt met haar eigen gevoelens. “Ik wil niet gemeen zijn tegen Yona. Ze heeft mij niets aangedaan. Als ik haar zie, voel ik ook geen boosheid naar haar toe. Maar de situatie zelf vind ik heel moeilijk.”
“Het hele dorp praat erover”
Sinds de relatie bekend is, merkt Anita dat veel mensen ervan weten. “Het is een klein dorp. Mensen praten. Je kunt natuurlijk zeggen dat niemand zich ermee moet bemoeien, maar zo werkt het niet altijd.” Volgens Anita worden zij en haar familie ook aangesproken. “Mensen kijken naar mij alsof ik iets moet uitleggen. Alsof ik verantwoordelijk ben voor de keuze van mijn broer. Dat vind ik heel lastig.”
Wat haar misschien nog het meest raakt, is dat Alexander en Yona zich nergens iets van lijken aan te trekken. “Ze lopen gewoon hand in hand door het dorp. Ze verstoppen zich niet. Aan de ene kant denk ik: ze staan blijkbaar achter hun keuze. Aan de andere kant doet het pijn om te zien.”
Geen contact meer
Na verschillende gesprekken met haar broer besloot Anita afstand te nemen. “Op dit moment heb ik geen contact met hem. Dat klinkt misschien hard, maar ik merk dat ik te boos ben.” Ze heeft geprobeerd uit te leggen waarom dit haar zo raakt. “Maar iedere keer komt hij terug op hetzelfde punt: het mag wettelijk. En dan houdt het gesprek eigenlijk op.”
Juist dat maakt Anita verdrietig. “Ik heb niet het gevoel dat hij begrijpt wat dit met mij en de rest van de familie doet.” Toch mist ze haar broer. “Dat vind ik misschien nog wel het moeilijkste. Alexander is niet zomaar iemand. Het is mijn broer. We hebben samen een jeugd gehad, herinneringen gemaakt en veel meegemaakt.”
“Doe ik hier goed aan?”
Anita vraagt zich af of ze de juiste keuze maakt door afstand te houden. “Soms denk ik: wie ben ik om te bepalen met wie mijn broer gelukkig wordt? Maar dan komt mijn gevoel weer terug en denk ik: dit gaat voor mij over een grens.”
Ze wil niet dat de familie uit elkaar valt. “Ik wil geen ruzie. Ik wil geen drama. Ik wil alleen dat mijn gevoel ook wordt gezien.” Voorlopig weet Anita niet hoe ze verder moet. “Misschien verandert mijn gevoel ooit. Misschien kan ik er over een paar jaar anders naar kijken. Maar op dit moment lukt dat niet.”
Ze hoopt vooral dat mensen begrijpen dat haar boosheid niet tegen Yona als persoon gericht is. “Ik gun haar echt alle geluk. Maar ik vind de keuze van mijn broer ontzettend moeilijk te accepteren.” Nu blijft Anita achter met een vraag waar ze zelf geen antwoord op heeft. “Moet ik mijn broer blijven steunen, ook als ik zijn relatie niet kan accepteren? Of mag ik mijn eigen grens trekken?”
Afbeelding: Dima Kapralov via Unsplash
Willemijn -
Wettelijk mag het, moreel ook? Zeventien jaar leeftijdsverschil, gatverdamme. Ik zou eerder aan je achternichtje twijfelen waarom ze met iemand die bijna twee keer zo oud is, samen is/wil zijn. En gezien zijn stugge antwoord, denk ik dat er aardig wat dwang/grooming achter zit. Ranzig.