Monique: “Mijn dochter loopt altijd zomaar binnen”

Na haar scheiding, inmiddels zes jaar geleden, heeft Monique haar leven langzaam weer opgebouwd. Haar twee oudste kinderen wonen aan de andere kant van het land, maar haar jongste dochter Noa woont op nog geen tien minuten afstand. “Ik vind het heerlijk dat ze zo dichtbij woont.” Noa heeft nog een sleutel van het huis, omdat er vroeger nog spullen van haar stonden en ze regelmatig even iets kwam ophalen. Die sleutel is nooit teruggevraagd en inmiddels loopt ze nog geregeld spontaan binnen.

Het is altijd gezellig

Eigenlijk vindt Monique het helemaal niet vervelend. Noa komt vaak even een kop koffie drinken, ploft op de bank of duikt de koelkast in. “Ze roept meestal alleen: ‘Mam, ik ben er!'” Dat spontane heeft ook iets gezelligs. Monique geniet ervan dat haar dochter zich nog zo thuis voelt in het ouderlijk huis. Toch wringt er de laatste tijd iets.

Bij haar dochter gaat dat heel anders

Als Monique haar dochter wil bezoeken, moet ze eerst een berichtje sturen. Zelfs als ze toevallig in de buurt is, loopt ze niet zomaar binnen. “Noa zegt altijd dat ik eerst even moet appen.” Soms krijgt ze direct een enthousiast antwoord, maar regelmatig komt het niet uit. Noa werkt veel vanuit huis, spreekt af met vriendinnen of wil gewoon even tijd voor zichzelf. Monique begrijpt dat best, maar ergens voelt het niet helemaal eerlijk.

De situatie is veranderd

Sinds een paar maanden speelt er nog iets anders. Heel voorzichtig is Monique weer aan het daten. “Ik had nooit gedacht dat ik het na mijn scheiding nog zo leuk zou vinden.” De man met wie ze afspreekt is geen onbekende. Hij is de vader van een oud-vriendinnetje van Noa. Er is niets geheimzinnigs aan hun contact, maar ze vinden het allebei nog te pril om het meteen met iedereen te delen. Ze willen eerst kijken of het echt iets kan worden.

Waar moeten we afspreken?

Bij hem thuis afspreken is geen handige optie. Een van zijn kinderen woont nog thuis en ook hij wil voorlopig liever wat rust rondom de nieuwe relatie. Daarom spreken ze meestal bij Monique af. “Dat voelt voor ons allebei het prettigst.” Alleen is daar die reservesleutel. Steeds vaker betrapt Monique zichzelf erop dat ze luistert of ze een sleutel in het slot hoort. Stel dat Noa onverwacht binnenkomt terwijl zij samen op de bank zitten. Niet omdat er iets verkeerd is, maar omdat ze graag zélf wil bepalen wanneer ze haar kinderen over haar nieuwe relatie vertelt.

Mag ik daar iets van zeggen?

Monique weet dat ze eenvoudig kan vragen of Noa voortaan eerst wil appen voordat ze langskomt. Toch houdt iets haar tegen. “Ik ben bang dat ze denkt dat ze niet meer welkom is.” Ze wil de spontane band met haar dochter niet kwijtraken. Tegelijkertijd vraagt ze zich af waarom zij zich altijd aan de grenzen van Noa houdt, terwijl haar eigen grenzen nooit echt ter sprake zijn gekomen.

Is dat niet een beetje krom?

Hoe meer Monique erover nadenkt, hoe vreemder ze het eigenlijk vindt. Zij mag niet onaangekondigd aanbellen bij haar dochter, maar Noa loopt nog altijd zonder aankondiging haar huis binnen. “Misschien is het helemaal niet raar dat ik nu ook om die ruimte vraag.” Toch vindt ze het lastig om het gesprek aan te gaan. Ze wil niet dat Noa denkt dat haar nieuwe relatie belangrijker is dan hun band. Het liefst houdt ze alles zoals het was, maar dat lijkt niet meer te passen bij de fase waarin ze nu zit.

Hoe pak ik dit aan?

Voorlopig heeft Monique nog niets gezegd. Iedere keer als ze een afspraak met haar nieuwe vriend maakt, hoopt ze stiekem dat Noa die dag niet onverwacht binnenloopt. “Ik wil gewoon zelf kunnen bepalen wanneer ik haar vertel dat ik weer gelukkig ben.” Maar ze weet ook dat dit niet eindeloos zo kan blijven. Is het redelijk om haar dochter te vragen voortaan eerst een berichtje te sturen? Of maakt ze daarmee iets kapot wat juist zo fijn en vanzelfsprekend is?

Foto door Adem Erkoç via Pexels