Reineke en Petra waren jarenlang onafscheidelijk. Ze leerden elkaar kennen tijdens hun studie en groeiden uit tot vriendinnen die vrijwel alles met elkaar deelden. Ze maakten elkaars relaties mee, stonden elkaar bij tijdens moeilijke periodes en vierden samen de mooie momenten in het leven. “Petra was iemand die altijd aanwezig was,” vertelt Reineke. “Ze had een sterke persoonlijkheid en wist precies wat ze wilde. Dat bewonderde ik altijd aan haar.”
Alles moest kloppen
Toen Petra ging trouwen, hoorde Reineke bij de kleine groep mensen die een belangrijke rol speelde tijdens de bruiloft. De voorbereidingen waren uitgebreid en Petra had overal goed over nagedacht. “Ze had een heel duidelijk beeld van hoe haar dag eruit moest zien. Van de bloemen tot de tafeldecoratie en van de muziek tot de kleding van de gasten. Alles moest kloppen.” Voor de mensen die dicht bij haar stonden, had Petra een opvallende wens. “Ze wilde dat wij allemaal zwart droegen. Geen lichte kleuren, geen opvallende jurken, gewoon zwart. Ze zei dat ze als enige echt wilde opvallen en dat iedereen daarom wat meer op de achtergrond moest blijven.”
Als dat haar gelukkig maakt
Reineke vond daar destijds niets van. “Natuurlijk dacht ik wel even: bijzonder verzoek. Maar tegelijkertijd begreep ik het ook wel. Het was haar trouwdag. Als dat haar gelukkig maakte, dan deed ik dat met liefde. Dus ik trok die zwarte jurk aan en stond naast haar zoals zij dat graag wilde.” De dag zelf verliep prachtig. Petra straalde, de gasten hadden het naar hun zin en Reineke keek met warme gevoelens terug op de bruiloft van haar vriendin. “Ik heb nooit het idee gehad dat ik iets moest inleveren. Ik wilde juist dat Petra zich speciaal voelde. Dat gun je een vriendin.”
Ik wist het meteen
Jaren later was het de beurt aan Reineke zelf. Nadat zij ten huwelijk was gevraagd, begon ook voor haar een periode van plannen, regelen en dromen over de grote dag. “Ik keek er enorm naar uit. Niet omdat ik graag in het middelpunt sta, maar omdat ik ging trouwen met de man van wie ik houd. Dat voelde heel bijzonder.” Vooral de zoektocht naar haar trouwjurk herinnert ze zich nog goed. “Ik heb maanden gezocht. Ik paste allerlei verschillende modellen, maar niets voelde echt goed. Tot ik die ene jurk aantrok. Toen wist ik het meteen. Dit was hem. Ik voelde me mooi, zelfverzekerd en helemaal mezelf.”
Even slikken
Naarmate de trouwdag dichterbij kwam, groeide de voorpret. Familie en vrienden leefden mee en ook Petra was gewoon uitgenodigd. “Op dat moment was er geen enkele reden om ergens over na te denken. Ik was vooral bezig met genieten.” Op de dag van de bruiloft gebeurde er vervolgens iets waar Reineke nog regelmatig aan terugdenkt. “Ik zag Petra binnenkomen en moest eerlijk gezegd even slikken. Niet omdat ze er niet mooi uitzag, maar juist omdat haar jurk zo opvallend veel leek op die van mij.”
Leek op elkaar afgestemd
Volgens Reineke was het geen witte trouwjurk en ook geen letterlijke kopie. Toch voelde het vreemd. “De kleur zat heel dicht tegen die van mijn jurk aan. Ook de stijl leek behoorlijk op elkaar. Als we naast elkaar stonden, zag het er bijna uit alsof onze jurken op elkaar waren afgestemd.” Op dat moment besloot Reineke er niets van te zeggen. “Wat moest ik doen? Op mijn eigen bruiloft een discussie beginnen over een jurk? Dat wilde ik absoluut niet. Dus ik glimlachte, gaf haar een knuffel en ging verder met genieten van de dag.”
Puzzelstukjes vallen op hun plek
Toch bleef het gevoel knagen. “Ik weet nog dat ik gedurende de dag een paar keer naar haar keek en dacht: dit is toch bijzonder. Misschien zag ik spoken, maar ik vond het echt opvallend.” Na afloop schoof ze het gevoel weer naar de achtergrond. Het huwelijk, de foto’s en alle mooie herinneringen kregen terecht de hoofdrol. Maar jaren later kwam die herinnering opnieuw naar boven. “Soms kijk je anders naar dingen als er tijd overheen gaat. Dan vallen bepaalde puzzelstukjes ineens op hun plek.”
Vreemd
Wanneer Reineke terugdenkt aan de kledingregels op Petra’s bruiloft, voelt de situatie anders dan vroeger. “Op haar dag moesten wij allemaal bewust een stap terug doen. Zij wilde alle aandacht en daar hield iedereen rekening mee. Dat was blijkbaar belangrijk voor haar.” Juist daarom vindt ze het moeilijk om de keuze van Petra op haar eigen trouwdag helemaal als toeval te zien. “Ik blijf het vreemd vinden dat iemand die zó bezig was met haar eigen uitstraling, vervolgens op mijn bruiloft een jurk kiest die qua uitstraling zo dicht tegen die van de bruid aan zit.”
Emotionele herinnering
Volgens Reineke gaat het inmiddels niet meer eens om de jurk zelf. “Het is meer wat die jurk voor mij symboliseert. Als ik eerlijk ben, denk ik dat er altijd een klein spanningsveld in onze vriendschap heeft gezeten. Niet iets waar we ruzie over maakten, maar wel iets wat ik achteraf steeds beter herken.” Ze denkt terug aan momenten waarop Petra graag in het middelpunt stond of situaties naar zich toe trok. “Destijds zag ik dat als een karaktereigenschap. Nu vraag ik me soms af of ik mezelf niet te vaak heb aangepast aan haar.” Dat maakt de herinnering aan haar trouwdag emotioneel. “Omdat het juist de enige dag was waarop ik mezelf niet wilde wegcijferen. Het was mijn huwelijk, mijn moment en mijn herinnering. En toch voelde het alsof Petra daar ook een klein stukje van opeiste.”
Gescheiden
Inmiddels hebben Reineke en Petra nog nauwelijks contact. Er is nooit een grote ruzie geweest en ook geen dramatische breuk. “Die vriendin is ondertussen gescheiden en door haar nieuwe relatie en leven zijn we volledig uit elkaar gegroeid,” vertelt Reineke. “Soms loopt het leven gewoon zo.” Toch merkt ze dat de herinnering aan haar trouwdag is blijven hangen. Niet omdat ze nog boos is, maar omdat die gebeurtenis achteraf symbool lijkt te staan voor iets wat er misschien altijd al was. “Misschien zag ik het vroeger niet, omdat ik zo gewend was om rekening met haar te houden. Maar als ik nu terugkijk, begrijp ik beter waarom die jurk me zo raakte. Het ging nooit echt om de jurk zelf. Het ging om het gevoel dat ik op haar dag ruimte voor haar maakte, maar dat zij dat op mijn dag niet helemaal voor mij deed.”
Afbeelding: Unsplash
Joris -
Ja, nou, hé, en dus… Haar jurk leek op de jouwe. Ik haal uit he-le-maal niets dat zij vooraf op de hoogte was van hoe jouw jurk eruit zag. Het hele interviewtje wekt de suggestie als ware het expres gebeurd zou zijn. Hoe kan het expres zo zijn als zij niet weet welke jurk jij gaat dragen?