Yolanda: “Mijn tienerdochter vindt dat ik mij teveel met haar bemoei”

Yolanda heeft altijd een hechte band gehad met haar dochter Fenna van vijftien. Als kind vertelde Fenna werkelijk alles. Over ruzies op school, verliefdheden, onzekerheden en kleine drama’s die voor haar op dat moment enorm voelden. Maar de laatste tijd merkt Yolanda dat hun gesprekken veranderen. “Ze zegt steeds vaker dat ik me overal mee bemoei,” vertelt ze. Dat komt hard binnen, want in haar eigen beleving probeert ze alleen maar te helpen. Tegelijkertijd voelt ze dat Fenna langzaam meer afstand neemt en haar moeder minder toelaat.

Altijd klaar met advies

Fenna is geen meisje dat stil in een hoekje zit. Ze spreekt veel af met vriendinnen, speelt in een orkest en past regelmatig op. Toch piekert ze veel en kan ze ineens verdrietig worden om iets wat op school of in haar sociale leven gebeurt. Voor Yolanda voelt het dan logisch om mee te denken. “Als zij ergens mee zit, wil ik haar helpen om het op te lossen,” zegt ze. Alleen blijkt Fenna daar steeds minder behoefte aan te hebben. Zodra Yolanda met oplossingen komt, rolt haar dochter vaak met haar ogen.

Dat feestje waar ze geen zin in had

Laatst ontstond er thuis discussie toen Fenna zei dat ze geen zin had in een feestje van school. Voor Yolanda voelde dat als een moment waarop ze haar dochter wilde stimuleren om toch te gaan. “Ik zei meteen dat het goed voor haar zou zijn om sociale contacten te onderhouden,” vertelt ze. Fenna reageerde geïrriteerd en zei dat ze zelf ook wel wist hoe vriendschappen werken. Volgens haar moeder hoeft niet elk gevoel meteen een lesmoment te worden. Dat verwijt bleef bij Yolanda hangen.

Even huilen zonder oplossingen

Steeds vaker krijgt Yolanda te horen dat Fenna soms gewoon verdrietig of boos wil zijn zonder dat daar direct advies tegenover staat. Dat vindt ze lastig. “Ik schiet automatisch in de helpmodus,” zegt ze eerlijk. Wanneer haar dochter huilend uit school komt omdat een vriendin iets vervelends heeft gezegd, wil Yolanda uitleggen hoe ze ermee om kan gaan. Maar Fenna ervaart dat heel anders. Zij voelt zich dan niet gehoord, maar gecorrigeerd. Alsof haar emoties eerst opgelost moeten worden voordat ze er mogen zijn.

Wanneer helpen verstikkend voelt

Voor Yolanda is het moeilijk om te begrijpen waar de grens ligt tussen betrokkenheid en bemoeienis. Ze bedoelt het liefdevol, maar merkt dat haar dochter het steeds vaker als controle ervaart. Zelfs kleine opmerkingen kunnen verkeerd vallen. Toen Fenna laatst klaagde dat ze moe was na een repetitieavond, begon Yolanda direct over beter plannen en eerder slapen. “Volgens haar kan ik nergens gewoon naar luisteren zonder er een levensles aan vast te plakken,” vertelt ze. Dat maakt haar onzeker.

Botsingen om de kleinste dingen

Wat Yolanda vooral opvalt, is hoe snel gesprekken tegenwoordig kunnen omslaan. Waar ze vroeger uren konden praten, eindigt een opmerking nu soms in een zucht of een dichtslaande deur. Fenna reageert kortaf wanneer haar moeder doorvraagt en zegt regelmatig dat ze het zelf wel kan oplossen. “Soms denk ik: zeg ik nou echt iets verkeerds?” vraagt Yolanda zich af. Ze wil haar dochter juist zelfvertrouwen meegeven, maar krijgt steeds vaker het gevoel dat haar woorden averechts werken.

Beschermen of loslaten?

Onder haar behoefte om advies te geven zit ook bezorgdheid. Yolanda weet hoe onzeker de puberteit kan voelen en wil voorkomen dat Fenna zich alleen door moeilijke situaties heen worstelt. Tegelijkertijd beseft ze dat haar dochter ouder wordt en meer behoefte heeft aan zelfstandigheid. “Misschien moet ik gewoon vaker mijn mond houden,” zegt ze lachend, al vindt ze dat duidelijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Voorlopig probeert Yolanda bewuster te luisteren zonder direct oplossingen aan te dragen. Maar dat blijft zoeken. Want als moeder wil ze betrokken zijn bij het leven van haar dochter, terwijl Fenna juist probeert haar eigen weg te vinden. En precies daar lijken ze elkaar soms kwijt te raken.

Foto door Kampus Production via Pexels