Nikkie (36) groeide op in een warm en hecht gezin met twee broers en ouders die altijd veel aandacht hadden voor elkaar. “Het was echt een fijne jeugd,” vertelt ze. “Gewoon een normaal, gezellig gezin waar iedereen welkom was.” Toch is er één kant van haar familie waar ze steeds meer tegenop ziet: de familie van haar moeder.
Groot gezin
Haar moeder komt uit een groot gezin met negen kinderen. Haar grootouders verhuisden op jonge leeftijd met hun hele gezin naar Nederland en sindsdien is de familie erg hecht gebleven. “Ze doen echt alles samen,” zegt Nikkie. “Verjaardagen, feestdagen, alles wordt gezamenlijk gevierd. Dat is op zich mooi, maar het heeft ook een keerzijde.” Die keerzijde ervaart Nikkie vooral bij de tantes van haar moeder. Ze heeft er maar liefst vijf, en die laten volgens haar weinig aan de verbeelding over. “Het begint eigenlijk meteen als ik ze zie,” vertelt ze. “Dan word ik echt van top tot teen bekeken en daarna komen de opmerkingen.”
Anders door mijn vader
Die opmerkingen gaan vrijwel altijd over haar uiterlijk of haar leven. “Waarom heb je nog geen kinderen? Ben je nog steeds niet getrouwd? Je kleding zit wel strak hoor. Had je je haar niet even kunnen föhnen? Eet je wel genoeg? Of juist: moet je niet wat minder eten?” Nikkie zucht. “Het is echt nooit goed. Er is altijd wel iets.” Volgens haar is dit niet eens bedoeld als gemeen, maar gewoon hoe het binnen de familie gaat. “Ze vinden dat normaal. Ze denken dat ze betrokken zijn door dit soort dingen te zeggen.” Toch ervaart Nikkie het totaal anders. “Ik ben echt heel anders opgevoed door mijn vader. Daar bemoeit niemand zich met je uiterlijk of je keuzes. Iedereen laat elkaar gewoon met rust.”
Nooit goed genoeg
Ze merkt daardoor een groot verschil tussen de twee kanten van haar familie. “Mijn broers en vader krijgen dit soort opmerkingen nooit. Die mogen doen wat ze willen. Als zij single zijn of iets anders kiezen, is dat prima. Maar bij mij lijkt alles besproken te worden.” Dat steekt, zegt ze eerlijk. “Het voelt soms alsof ik nooit goed genoeg ben. Alsof ik mezelf steeds moet verdedigen.”
Met spanning de avond in
Hoewel Nikkie inmiddels volwassen is, een goede baan heeft, zelfstandig woont en haar leven op orde heeft, raken de opmerkingen haar nog steeds. “Je zou denken dat ik er inmiddels wel tegen kan, maar dat is niet zo. Het blijft gewoon binnenkomen.” Ze merkt zelfs dat ze zich al van tevoren ongemakkelijk voelt bij familiegelegenheden. “Ik weet gewoon dat het gaat komen. Die vragen, die opmerkingen. En dan ga ik al met spanning zo’n avond in.”
Komt er niet onderuit
Nikkie heeft haar moeder er al meerdere keren op aangesproken. “Ik heb gezegd dat ik het niet fijn vind en dat het me echt raakt,” vertelt ze. “Maar mijn moeder vindt het lastig om haar zussen daarop aan te spreken.” Volgens haar moeder bedoelen ze het niet slecht. “Ze zegt dan: ‘Zo zijn ze gewoon.’ Of: ‘Ze maken zich zorgen.’ Maar dat verandert voor mij niks aan hoe het voelt.” Daardoor blijft Nikkie een beetje tussen twee werelden hangen. Aan de ene kant haar warme gezin en broers die haar begrijpen, aan de andere kant een grote familie die ze moeilijk kan ontwijken. “Alle feestdagen en verjaardagen worden samen gevierd,” zegt ze. “Dus je kunt er niet zomaar onderuit. Als je niet komt, wordt daar ook weer iets van gevonden.”
Klassieke familie dynamiek
Ze heeft wel eens overwogen om minder te gaan of korter te blijven en dat doet ze inmiddels ook vaker. “Maar helemaal wegblijven kan niet. Dan krijg je weer vragen waarom je er niet was.” Wat haar misschien nog wel het meest frustreert, is het verschil tussen mannen en vrouwen in de familie. “Mijn broers en vader hebben hier geen last van,” zegt ze. “Die worden gewoon met rust gelaten. Maar bij mij lijkt iedereen iets van mijn leven te moeten vinden.” Ze lacht even wrang. “Het is echt zo’n klassieke familie-dynamiek waarin vrouwen overal op worden beoordeeld en mannen niet.”
Wordt weggewuifd
Toch wil Nikkie geen ruzie of drama. “Ik wil helemaal geen breuk met mijn familie. Ik hou van ze, echt. Maar ik wil gewoon dat ze stoppen met dat constante commentaar.” Ze heeft alleen nog niet gevonden hoe ze dat op een manier kan zeggen die ook echt iets verandert. “Als ik er iets van zeg, wordt het weggewuifd. En als ik niks zeg, blijf ik het voelen.” En dus blijft ze ermee zitten. Met een familie die dichtbij staat, maar soms toch verrassend ver weg voelt.
Afbeelding: mehrab zahedbeigi on Unsplash
Anna -
“ Helemaal wegblijven kan niet , dan gaan ze vragen waarom je er niet was “
Gewoon zeggen : Beste tantes ik was er niet omdat ik even geen zin had in jullie eeuwige commentaar op mij.