Toen Justien met haar man Warre en hun kinderen terugkwam van hun vakantie in Zuid-Frankrijk, voelde ze eigenlijk vooral dankbaarheid. “We hebben echt een heerlijke tijd gehad,” vertelt ze. “Zulk mooi weer, ontspannen dagen, de kinderen die eindeloos buiten speelden… het was echt zo’n vakantie waarvan je denkt: hier wil ik later op terugkijken.” Overdag las Justien haar boek aan het zwembad, maakten ze lange fietstochten door kleine Franse dorpjes en aten ze ’s avonds uitgebreid buiten. “Het was precies zoals je het in films ziet,” zegt ze lachend. Toch zit er één ding dwars. “En ik weet dat het misschien oppervlakkig klinkt, maar het heeft me echt een rotgevoel gegeven.”
Onzichtbaar op de vakantiefoto’s
Het begon eigenlijk al tijdens eerdere vakanties. “Ik merkte dat ik nooit op de foto stond,” vertelt Justien. “Of nou ja: bijna nooit.” Als zij later door haar telefoon bladerde, zag ze vooral Warre met de kinderen. “Foto’s van hem op het strand, tijdens het koken, spelend met de kinderen, wandelend door een stadje. Maar van mij was er bijna niks.” Dat viel niet alleen haarzelf op. “In de familie-app vroeg iemand een keer voor de grap: ‘Was jij eigenlijk wel mee op vakantie?’ Iedereen moest lachen.” Ook Warre kreeg opmerkingen. “Ze zeiden: ‘Je vrouw is zeker de fotograaf van het gezin.’”
Hoewel het als grapje bedoeld was, raakte het Justien wel. “Want ergens was het gewoon waar. Ik legde alle herinneringen vast, maar zelf kwam ik er nauwelijks in voor.” Ze besloot het bespreekbaar te maken. “Ik heb tegen Warre gezegd dat ik het jammer vond. Niet omdat ik per se honderd foto’s van mezelf nodig heb, maar omdat ik later ook wil terugzien dat ík er onderdeel van was.”
Foto’s met tegenzin
Deze vakantie leek Warre daar rekening mee te houden. “Hij maakte ineens wel foto’s van mij,” zegt Justien. “Alleen voelde het totaal niet alsof hij dat deed omdat hij het leuk vond.” Volgens haar deed hij het vooral om nieuwe opmerkingen van familie en vrienden te voorkomen. “Alsof hij dacht: nou vooruit, dan maak ik wel wat foto’s zodat niemand weer kan zeggen dat Justien ontbreekt.”
Maar de manier waarop maakte het juist pijnlijker. “Hij nam alleen de meest verschrikkelijke foto’s.” Justien somt lachend, maar zichtbaar gefrustreerd op: “Ik sta erop terwijl ik net een hap neem, half liggend op een zwembadbedje met drie onderkinnen, of midden in een verhaal met mijn mond open.” Geen enkele foto voelde spontaan mooi of liefdevol. “Het zijn echt van die foto’s waarvan je denkt: waarom heb je hem überhaupt gemaakt?”
Geen enkele leuke foto
Wat haar vooral verdrietig maakte, was dat Warre blijkbaar niet zag wat haar dwarszat. “Het gaat me niet eens om perfectie,” legt ze uit. “Ik hoef geen influencer-foto’s in een mooie jurk bij zonsondergang. Maar gewoon één leuke, normale foto waarop ik ontspannen lach?” Die kwam er niet. “Hij heeft letterlijk niet één foto gemaakt waarvan ik dacht: oh, die is leuk.”
Sterker nog: Warre stuurde de foto’s ook nog enthousiast door in allerlei groepsapps. “Gewoon om te laten zien: kijk, Justien staat er heus wel op.” Maar voor Justien voelde dat bijna als een soort grap. “Alsof ik expres onflatteus word vastgelegd.”
Een ongemakkelijk gevoel
Justien merkt dat het iets raakt wat dieper zit dan alleen foto’s. “Je wil je gezien voelen door je partner,” zegt ze eerlijk. “En op een gekke manier voelde dit alsof hij helemaal niet ziet hoe ik graag herinnerd wil worden.” Ze kijkt zelf namelijk heel anders naar de foto’s die zij van Warre maakt. “Als ik hem fotografeer, probeer ik juist een leuk moment te pakken. Een foto waarop hij straalt met de kinderen of ontspannen lacht.”
Dat verschil voelt confronterend. “Alsof ik veel meer moeite doe om hem mooi vast te leggen dan andersom.”
Warre begrijpt het probleem niet
Toen Justien er iets van zei, reageerde Warre verbaasd. “Hij zei: ‘Maar je wilde toch foto’s?’” Voor hem is het probleem klein. “Hij vindt dat ik me aanstel en zegt dat het maar foto’s zijn.” Volgens Warre is hij simpelweg niet goed in fotograferen. “Maar eerlijk? Iedereen kan tegenwoordig toch gewoon even drie foto’s maken in plaats van één rare?”
Wat haar vooral stoort, is dat hij er ook een beetje lacherig over doet. “Dan zegt hij: ‘Zo zie je er toch gewoon uit als je relaxt?’” Dat bedoelt hij waarschijnlijk niet gemeen, maar het komt wel hard binnen. “Want natuurlijk weet ik ook wel dat ik niet altijd perfect eruitzie. Maar niemand vindt het leuk om alleen maar oncharmante vakantiefoto’s van zichzelf terug te zien.”
Meer dan alleen ijdelheid
Justien benadrukt dat het voor haar niet puur ijdelheid is. “Het gaat niet om filters of perfecte plaatjes. Het gaat om herinneringen.” Later wil ze foto’s terugzien waarop ze samen met haar kinderen staat. “Ik maak zoveel mooie momenten mee met hen, maar als ik straks terugkijk lijkt het alsof ik er amper was.”
Dat gevoel herkennen veel moeders volgens haar. “Wij staan vaak achter de camera. We regelen alles, maken de herinneringen zichtbaar, maar verdwijnen zelf uit beeld.”
Liever geen foto dan dit
Inmiddels weet Justien eigenlijk niet meer wat ze liever heeft. “Eerlijk? Dan heb ik liever helemaal geen foto’s.” Want deze beelden maken haar eerder onzeker dan blij. “Als hij met tegenzin foto’s maakt waarop ik er expres slecht uitzie, laat dan maar.”
Toch hoopt ze ergens dat Warre het uiteindelijk gaat begrijpen. “Niet omdat ik complimentjes nodig heb, maar omdat ik ook gewoon onderdeel ben van ons gezin.” Ze wil later niet alleen herinneringen hébben, maar er ook zichtbaar onderdeel van zijn. “Gewoon één normale vakantiefoto waarop ik lach met de kinderen. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?”
Afbeelding: Freepik
Petra van Dorp -
Joh, hij ‘begrijpt het niet’ omdat het hem geen hol interesseert. Gebruik een statief of gewoon een selfiestick, dan heb je de volledige regie en controle over hoe jij op een foto staat, met of zonder je kinderen. Je man laat je er natuurlijk af. Met zo’n eikel wil je toch niet samen poseren?