Nog een paar maanden en dan zit de basisschooltijd van Karsten erop. Voor veel kinderen uit groep acht een emotioneel moment, maar voor Karsten voelt het vooral als een opluchting. Zijn moeder Ellen kijkt er met gemengde gevoelens naar. Natuurlijk vindt ze het spannend dat haar zoon straks naar de middelbare school gaat, maar diep vanbinnen is ze vooral blij dat hij deze school eindelijk achter zich kan laten. “Hij heeft hier nooit echt tussen gepast,” vertelt Ellen. “Karsten is gevoelig, creatief en totaal niet bezig met voetbal of stoer doen. Hij houdt van zingen, dansen en musical. Dat vinden sommige kinderen blijkbaar reden genoeg om hem anders te behandelen.”
Veel impact
Vooral de laatste jaren werd het moeilijker. Karsten kreeg steeds vaker opmerkingen naar zijn hoofd. Volgens Ellen gebeurde dat zowel openlijk als stiekem tussendoor. “Dan werd hij ‘mietje’ genoemd of vroegen jongens uit de klas of hij soms een meisje wilde zijn. Het begon zogenaamd als grapje, maar het werd steeds gemener.” Het doet Ellen pijn om te zien hoeveel impact het op haar zoon heeft gehad. “Karsten is thuis echt een vrolijke jongen, maar op school werd hij steeds stiller. Hij ging zich aanpassen om maar niet op te vallen.”
Mag zijn wie hij is
Toch is er één plek waar hij helemaal zichzelf durft te zijn: musicalles. Al jaren volgt Karsten zang- en danslessen en volgens Ellen leeft hij daar helemaal van op. “Daar zit hij tussen kinderen die net zo zijn als hij. Creatief, expressief, gevoelig. Hij komt daar stralend vandaan.” Volgend jaar gaat Karsten naar een middelbare school waar onderwijs gecombineerd wordt met zang- en danslessen. Een droom die uitkomt. “Voor het eerst heeft hij het gevoel dat hij ergens echt mag zijn wie hij is.” Juist daarom vond Ellen het zo belangrijk dat haar zoon zijn basisschooltijd mooi kon afsluiten. En daar hoorde de eindmusical voor haar absoluut bij.
Rol is voor hem gemaakt
“Karsten leeft al maanden naar die musical toe,” vertelt ze. “Iedereen zei ook: die hoofdrol is voor hem gemaakt. Hij kan zingen, dansen, teksten onthouden… echt alles.” Ook Karsten zelf leek er stiekem vanuit te gaan. Niet arrogant, benadrukt Ellen, maar gewoon omdat het zo logisch voelde. “Zelfs andere ouders zeiden het tegen mij. ‘Nou, die hoofdrol gaat natuurlijk naar Karsten.’” Maar toen de rollen werden verdeeld, gebeurde iets waar Ellen nog steeds boos over is.
Onbegrijpelijk
De hoofdrol ging niet naar Karsten, maar naar Oliver. En laat Oliver nou net degene zijn die volgens Ellen al jaren wordt voorgetrokken door de meester. “Die jongen kan niks fout doen,” zegt ze gefrustreerd. “Als Oliver brutaal is, is hij ‘grappig’. Als een ander kind hetzelfde doet, krijgen ze straf.” Wat het voor Ellen extra pijnlijk maakt, is dat Oliver volgens haar juist degene is die regelmatig vervelende opmerkingen maakt richting Karsten. “Hij noemt hem een ‘half meisje’ of een ‘mietje’. En dan krijgt uitgerekend híj de hoofdrol? Ik vind dat echt onbegrijpelijk.”
Kans om uit te blinken
Karsten kreeg uiteindelijk een kleine bijrol. “Leerling nummer 7,” zegt Ellen cynisch. “Hij heeft misschien vijf zinnen tekst.” Sindsdien merkt ze dat haar zoon weer stiller is geworden. “Hij zei laatst: ‘Zie je wel mam, zelfs hierin ben ik niet goed genoeg.’ Dat brak echt mijn hart.” Volgens Ellen gaat het namelijk niet alleen om een musical. “Mensen doen alsof ik me druk maak om iets onbenulligs, maar voor Karsten was dit een kans geweest om eindelijk eens ergens in uit te blinken. Een moment waarop hij had kunnen voelen: ik mag er zijn.” In plaats daarvan voelt het voor hem opnieuw alsof hij op de achtergrond wordt gezet.
Lekker belangrijk
Toen Ellen haar frustratie voorzichtig uitsprak bij andere ouders, kreeg ze weinig begrip. “Dan zeggen ze: ‘Het is maar een groep 8-musical, lekker belangrijk.’ Of: ‘Je moet niet zo’n dramatische moeder worden.’” Maar zo ziet zij het helemaal niet. “Als jouw kind jarenlang moeite heeft gehad op school, dan betekenen dit soort dingen juist veel.” Ze twijfelt daarom enorm wat ze moet doen. Aan de ene kant wil ze het laten rusten voor Karsten. “Ik ben bang dat het anders nog ongemakkelijker voor hem wordt in die laatste maanden.” Aan de andere kant vindt ze het moeilijk om haar mond te houden. “Ik wil eigenlijk tegen die meester zeggen dat hij eens goed moet kijken naar hoe bepaalde kinderen behandeld worden.”
Meer dan een rol
Volgens Ellen speelt er meer dan alleen een musicalrol. “Kinderen voelen feilloos aan wie populair is bij een leerkracht en wie niet. Dat beïnvloedt echt de sfeer in een klas.” Toch durft ze niet goed actie te ondernemen. “Ik ben bang dat ik word weggezet als zo’n overbezorgde moeder die vindt dat haar kind overal de beste in is.” Maar daar gaat het volgens haar helemaal niet om. “Ik weet heus wel dat niet iedereen altijd de hoofdrol kan krijgen. Alleen voelt dit zo wrang omdat Oliver juist degene is die Karsten het leven zuur maakt.” Ze merkt dat ze steeds vaker fantaseert over volgend schooljaar. “Ik kan niet wachten tot hij opnieuw mag beginnen. Nieuwe kinderen, nieuwe docenten, nieuwe kansen.”
Voelt groter
Karsten zelf probeert zich groot te houden. “Hij zegt dat het hem niet uitmaakt, maar ik zie gewoon dat het hem raakt.” En dus blijft Ellen met dezelfde vraag zitten. Moet ze er iets van zeggen? Of moet ze accepteren dat sommige dingen nu eenmaal oneerlijk lopen? “Misschien hebben die andere ouders gelijk en is het maar een musical,” zegt ze uiteindelijk. “Maar als ik mijn zoon zo zie twijfelen aan zichzelf, voelt het voor mij toch een stuk groter dan dat.”
Afbeelding: Matteo Badini via Unsplash
Joris -
Hoe bestaat het dat je nu gaan lopen miepen over de eindmusical, maar we je de afgelopen jaren niet hebben gehoord over het pestgedrag? Dat lijkt me urgenter… Had dát aangepakt, samen met school. Het leven ís niet altijd eerlijk, dat zal op zijn nieuwe school echt niet opeens veranderen. Dat wordt wellicht nog een aardige desillusie.