Sinds de scheiding van haar zoon en schoondochter is er veel veranderd in het leven van Elvira. Waar ze vroeger een hechte band had met haar kleindochter Noor, ziet ze haar nu nauwelijks meer. Het doet pijn, want Elvira had altijd gedacht dat hun band onverwoestbaar zou zijn.
Een hechte band
“Elke woensdag kwam Noor vroeger bij mij na school,” vertelt Elvira. “We maakten samen pannenkoeken, speelden bordspelletjes en soms logeerde ze ook. Het was voor mij altijd een hoogtepunt van de week. Ze noemde me zelfs haar ‘beste vriendin’ en dat vond ik zo bijzonder. Ik voelde me meer dan alleen oma; ik was echt een belangrijke vertrouwenspersoon voor haar.” Toen de relatie van Elvira’s zoon Marco en zijn vrouw Sanne begon te wankelen, merkte ze al dat Noor stiller werd. “Ze was vaak verdrietig en stelde vragen als: ‘Waarom maken papa en mama ruzie?’ Ik probeerde er voor haar te zijn, maar ik voelde dat het haar zwaar viel. Ik dacht: als ze straks gescheiden zijn, kan ik er in ieder geval voor haar zijn. Maar dat liep heel anders.”
De breuk
Sinds Marco en Sanne officieel uit elkaar zijn, is het contact met Noor verwaterd. “Het lijkt wel alsof ze niet meer met me wíl praten. Als ik haar bel, zegt ze snel: ‘Geen tijd oma.’ Als ik vraag of ze komt logeren, zegt ze dat ze huiswerk heeft. Ik voel dat er afstand is en ik begrijp niet waarom. Het breekt mijn hart.” Elvira vermoedt dat de scheiding hierin een rol speelt. “Ik weet dat Sanne niet altijd blij was met de tijd die Noor bij mij doorbracht. Ze vond dat ik me te veel bemoeide met de opvoeding. Dat heb ik nooit zo bedoeld, ik wilde alleen maar helpen. Misschien dat Noor dat nu voelt, of dat Sanne haar beïnvloedt. Ik weet het niet. Maar ik voel dat ik mijn kleindochter verlies.”
Appjes zonder antwoord
Het gemis maakt Elvira onrustig. “Ik stuur Noor regelmatig berichtjes: hoe gaat het, succes met je toets, of een foto van de kat waar ze zo dol op is. Maar vaak krijg ik geen antwoord. Soms zie ik dat ze het gelezen heeft, maar er komt niets terug. En dan voel ik me zo afgewezen. Terwijl ik vroeger degene was die ze alles vertelde.” Ook op sociale media ziet Elvira foto’s van Noor met haar moeder of met vriendinnen. “Dan denk ik: daar is ze dus wel vrolijk, maar waarom niet met mij? Wat doe ik verkeerd? Ik voel me buitengesloten.”
De adviezen van vriendinnen
Haar vriendinnen proberen haar moed in te praten. “‘Laat het los Elvira, ze is een puber, ze komt wel weer bij je terug’, zeggen ze. Of: ‘Het is de scheiding, kinderen zijn dan vaak in de war.’ Maar voor mij is het zo moeilijk. Ik ben bang dat de kloof steeds groter wordt en dat het nooit meer wordt zoals vroeger.” Eén vriendin stelde zelfs voor om gewoon even geen contact te zoeken en Noor de ruimte te geven. “Maar dat voelt tegennatuurlijk. Ik ben altijd zo aanwezig geweest in haar leven, hoe kan ik dan nu zomaar afstand nemen? Dan voelt het alsof ik haar echt verlies.”
Het schuldgevoel
Wat het extra zwaar maakt, is dat Elvira soms het gevoel heeft dat ze partij kiest, ook al wil ze dat niet. “Als ik met Marco praat, lucht hij zijn hart bij mij. Hij vertelt hoe moeilijk hij het vindt dat Noor zo veel bij haar moeder is en hoe verdrietig hij daarvan wordt. Soms zegt hij ook dat Sanne haar tegen hem en misschien ook tegen mij opstookt. Ik wil daar niet in meegaan, maar ik ben bang dat Noor dat voelt. Dat ze denkt dat ik niet neutraal ben.”
De wens naar herstel
Ondanks alles blijft Elvira hopen dat de band weer herstelt. “Ik droom ervan dat Noor weer spontaan bij me aanbelt, zoals vroeger, dat ze zegt: ‘Oma, zullen we weer pannenkoeken bakken?’ Dat ze me weer vertrouwt en dat we kunnen lachen zoals toen. Ik zou er alles voor over hebben.” Ze heeft er zelfs over gedacht om een brief te schrijven aan Noor. “Gewoon om te zeggen hoeveel ik van haar hou, dat ik er altijd voor haar ben, wat er ook gebeurt. Misschien dat dat haar bereikt op een manier die mijn appjes niet doen. Maar ik ben bang dat ze het verkeerd opvat of dat Sanne boos wordt.”
Het stille verlangen
Voorlopig probeert Elvira zich te richten op de kleine momenten. “Laatst gaf ze me toch een knuffel toen we elkaar zagen bij een verjaardag. Het was kort, maar voor mij betekende het alles. Ik klamp me daaraan vast. Want ik kan me geen leven voorstellen zonder contact met mijn kleindochter. Ik hoop dat ze ooit weer de weg naar mij terugvindt.”
Afbeelding: Unsplash+
Martine van Os -
Het wordt nooit meer zoals vroeger besef dat nu maar eens. De situatie is verandert en je kleindochter is aan het puberen. Laat haar met rust. Zo af en toe een appje is prima, maar ga geen brieven schrijven. Hou de deur voor haar open. Daarbij zal ze binnenkort aan vriendjes en verkering beginnen en dan staat oma al helemaal niet op de prioriteitenlijst. Leuk is anders, maar zo loopt het leven. Zoek andere mensen en activiteiten op zonder je zo op één persoon te focussen.