“Ik wist eerlijk gezegd niet eens wat ik moest zeggen toen ik de uitnodiging kreeg.” Ciska (43) kreeg onlangs een uitnodiging voor een babyshower. Niet voor een baby van een familielid of vriendin, maar voor het veulen van haar zus Harriëts paard. Hoewel Ciska haar zus alle geluk gunt, voelt de hele situatie voor haar vreemd en ongemakkelijk. “Ik snap dat haar paard belangrijk voor haar is. Ik weet ook dat ze veel verdriet heeft gehad toen ze ontdekte dat ze geen kinderen kan krijgen. Maar een babyshower organiseren voor een veulen vind ik echt een stap te ver.”
Bijzondere manier
De zus van Ciska, Harriët, heeft jarenlang gehoopt op een eigen kind. Toen duidelijk werd dat dit niet mogelijk was, was dat een enorme klap. “Ik heb haar daarin altijd gesteund. Ik vond het verschrikkelijk om haar zo verdrietig te zien.” Na verloop van tijd vond Harriët veel plezier en troost bij haar paard. “Dat paard werd echt haar maatje. Ik begrijp dat helemaal. Dieren kunnen ontzettend belangrijk zijn en veel liefde geven.”
Toen het paard drachtig bleek te zijn, was Harriët dolgelukkig. “Ze leefde er maanden naartoe. Ze las alles over de zwangerschap, maakte zich zorgen en was ontzettend betrokken.” Toen het veulen uiteindelijk werd geboren, wilde Harriët dat bijzondere moment vieren. “Dat vond ik nog prima. Als zij daar blij van wordt, moet ze dat vooral doen.” Maar toen kwam de uitnodiging voor de babyshower.
Cadeaulijst
Volgens Ciska ging het niet om een simpel bezoekje om het veulen te bewonderen. “Er kwam een officiële uitnodiging. Echt alsof het om een baby ging. Er stond een datum, een tijdstip en zelfs een lijst met cadeaus die welkom waren.” Dat vond ze moeilijk serieus te nemen. “Ik dacht eerst dat het een grap was. Maar iedereen werd blijkbaar verwacht om iets mee te nemen.”
Op de cadeaulijst stonden volgens Ciska allerlei spullen voor het veulen. “Ik snap dat mensen iets willen geven als iemand een dier heeft waar ze gek op zijn. Maar een babyshower met cadeaulijst voelt voor mij gewoon heel overdreven.” Ze twijfelt vooral omdat ze het idee heeft dat ze niet eerlijk mag zeggen wat ze ervan vindt. “Ik wil mijn zus niet kwetsen. Ik weet dat dit voor haar veel betekent. Maar ik hoef toch niet alles normaal te vinden omdat zij er gelukkig van wordt?”
De allergie maakt het extra lastig
Naast haar twijfels over het evenement zelf, speelt er nog iets anders mee: Ciska is allergisch voor paarden. “Ik krijg last van mijn ogen, begin te niezen en kan me echt beroerd voelen als ik lang bij paarden in de buurt ben.” Toen ze tegen Harriët zei dat ze waarschijnlijk niet zou komen, reageerde haar zus boos. “Ze zei: ‘Neem dan gewoon een allergiepil. Dan kun je toch komen?'”
Dat schoot bij Ciska in het verkeerde keelgat. “Dat vond ik eigenlijk nog het meest frustrerende. Alsof mijn klacht makkelijk opzij te zetten is.” Ze vindt het niet eerlijk dat de oplossing volledig bij haar wordt neergelegd. “Als ik ergens niet tegen kan, vind ik het niet normaal dat ik mezelf moet aanpassen met medicijnen om aanwezig te kunnen zijn.”
Doet alsof ik haar geluk niet gun
Harriët begrijpt volgens Ciska niet waarom ze zo moeilijk doet. “Zij ziet het als: mijn zus vindt mijn bijzondere moment blijkbaar niet belangrijk genoeg om erbij te zijn.” Maar zo voelt het voor Ciska helemaal niet. “Ik gun haar het plezier met haar paard. Ik gun haar alle mooie momenten. Maar ik hoef niet per se mee in elke manier waarop zij dat viert.”
Ze vindt het vooral jammer dat de discussie nu groter is geworden dan alleen de babyshower. “Het gaat niet meer alleen over een feestje. Het voelt alsof mijn zus mijn steun aan haar hele geschiedenis met haar kinderwens koppelt aan deze ene uitnodiging.”
Moet ze toch gaan?
Ciska twijfelt nog steeds. “Een deel van mij denkt: ga gewoon, maak haar blij en slik het maar.” Maar een ander deel voelt weerstand. “Ik ben bang dat ik daar zit terwijl ik me ongemakkelijk voel, last krijg van mijn allergie en ondertussen denk: waarom doe ik dit eigenlijk?” Ze wil haar zus niet het gevoel geven dat ze haar verdriet of liefde voor haar paard niet serieus neemt.
“Dat is absoluut niet mijn bedoeling.” Maar ze hoopt ook dat Harriët haar grenzen kan begrijpen. “Ik vind het lastig dat er geen ruimte lijkt te zijn voor mijn gevoel. Alsof ik alleen een goede zus ben als ik overal in meega.”
Ben ik nu degene die moeilijk doet?
Ciska vraagt zich af of ze misschien te nuchter reageert. “Misschien vinden anderen dit juist heel lief en bijzonder. Iedereen beleeft zoiets anders.” Ze begrijpt dat een huisdier voor sommige mensen als familie voelt. “Ik wil daar ook helemaal niet over oordelen.” Toch blijft ze erbij dat het voor haar persoonlijk anders voelt.
“Een dier kan ontzettend belangrijk zijn, maar voor mij is een babyshower verbonden aan de geboorte van een kind. Dat maakt dit voor mij gewoon moeilijk te plaatsen.” Voorlopig wil Ciska vooral opnieuw met haar zus praten. “Ik wil haar uitleggen dat ik van haar hou en haar geluk gun. Maar ik wil ook kunnen zeggen dat ik niet overal enthousiast over ben en dat mijn allergie niet zomaar iets is wat ik moet wegdrukken.”
Of ze uiteindelijk naar de babyshower van het veulen gaat, weet ze nog niet. “Ik hoop vooral dat we elkaar weer begrijpen. Want uiteindelijk gaat het mij niet om dat feestje, maar om onze band.”
Afbeelding: Unsplash+
Petra van Dorp -
Je zus is volkomen gestoord om een babyshower te organiseren voor een veulen. Ze heeft hulp nodig, en veel ook. Erg jammer voor haar en haar kinderwens, dat is spijtig, maar om dat nu helemaal op haar paard en diens nakomeling te projecteren heeft iets triests, wanhopigs en obsessiefs. Ze zit er al zo ver in dat ze het ziet als een afwijzing van haar zelf en haar eigen verdriet als je niet komt. Ik zou, hoe moeilijk dan ook, niet meegaan in die gekte, allergisch of niet. Iemand die een babyshower houdt voor een veulen en daar zelfs cadeaus voor verwacht, is niet goed in zijn hoofd. Geef haar een strippenkaart GGZ en laat haar nakijken.