Als Pamela (38) opnieuw zou kunnen kiezen, zou ze sommige dingen anders aanpakken. Niet omdat ze spijt heeft van haar relatie met Floris, maar omdat ze inmiddels weet hoe ingewikkeld bonusouderschap kan zijn. “Op wie je verliefd wordt, kies je niet. Ik ben nog steeds ontzettend gelukkig met Floris, maar als ik had geweten hoe lastig het soms zou worden met zijn kinderen, had ik daar vanaf het begin andere afspraken over gemaakt.”
Snel onderdeel
Pamela en Floris zijn inmiddels zes jaar samen. Ze wonen in een koophuis, hebben allebei een fijne baan en genieten van hun leven samen. Floris heeft uit een eerdere relatie een tweeling van tien jaar oud. De meisjes zijn een deel van de week bij hen. Toen Pamela hen voor het eerst ontmoette, klikte het direct. “Ze waren lief, vrolijk en wilden altijd samen spelletjes doen. Ze kwamen knuffelen en vonden het leuk als ik meeging naar de speeltuin of iets met ze bakte. Ik voelde me al snel onderdeel van hun leven.”
Sfeer veranderde
In de eerste jaren verliep alles eigenlijk vanzelf. Pamela hoefde nauwelijks iets te zeggen, want de meisjes luisterden goed en Floris regelde de opvoeding. “Ik zag mezelf niet als moeder, maar wel als een vertrouwd gezicht. Dat werkte prima. Er was weinig discussie en we hadden het gezellig met elkaar.” Pas de laatste twee jaar veranderde de sfeer langzaam. De tweeling werd ouder, kreeg een sterkere eigen mening en begon steeds vaker grenzen op te zoeken.
Regels gelden niet meer
“Dat hoort natuurlijk bij deze leeftijd,” zegt Pamela. “Ik verwacht echt niet dat kinderen altijd braaf zijn. Maar ik vind wel dat er basisregels moeten zijn.” Volgens haar gaat het niet om grote opvoedkundige kwesties, maar juist om eenvoudige afspraken in huis. Hun bord na het eten naar de keuken brengen, hun kamer een beetje netjes houden en normaal tegen elkaar praten. “Dat zijn dingen die voor mij vanzelfsprekend zijn en bij hun moeder moeten ze dit ook. Alleen lijkt het alsof die regels ineens niet meer gelden zodra de meiden hier zijn.”
Doen alsof ik het niet zie
Wat Pamela het lastigst vindt, is dat Floris niet wil dat zij de meisjes aanspreekt. “Hij zegt dat hij hun vader is en dat hij degene moet zijn die corrigeert. Op zich snap ik dat wel. Ik wil ook niet de boze stiefmoeder worden. Maar hij is regelmatig voor zijn werk weg. Dan ben ik degene die met de kinderen thuis is. Moet ik dan net doen alsof ik niets zie als ze hun rommel laten slingeren of brutaal doen?”
Niet thuis
Volgens Pamela voelt dat steeds ongemakkelijker. Zeker als Floris niet thuis is. “Als een van de meiden haar bord op tafel laat staan en naar boven loopt, zeg ik daar automatisch iets van. Dan reageert Floris later dat hij dat liever zelf had gedaan. Maar op dat moment is hij er helemaal niet. Ik kan toch moeilijk wachten tot hij thuiskomt om te zeggen dat een bord moet worden opgeruimd?” Daardoor voelt ze zich regelmatig machteloos in haar eigen huis.
Verantwoordelijkheid afschuiven
De gesprekken daarover lopen vaak vast. Floris vindt dat Pamela soms te streng is, terwijl zij juist denkt dat hij dingen laat lopen om conflicten met zijn dochters te vermijden. “Ik begrijp dat hij na de scheiding geen politieagent wil zijn. Misschien voelt hij zich schuldig en wil hij de tijd die hij met zijn kinderen heeft vooral leuk houden. Maar ondertussen schuift hij de verantwoordelijkheid wel van zich af. En ik blijf achter met de irritaties.”
Meer dan logisch
Pamela merkt dat de spanning daardoor niet alleen tussen haar en de kinderen ontstaat, maar ook binnen haar relatie. “Ik wil helemaal niet de plaats van hun moeder innemen. Dat is ook nooit mijn bedoeling geweest. Maar ik woon hier wel. Ik betaal mee aan dit huis, ik zorg mee voor het huishouden en ik ben degene die er vaak is als de meisjes thuiskomen. Dan vind ik het logisch dat ik ook iets mag zeggen over hoe we met elkaar omgaan.” Ze probeert inmiddels bewuster te kiezen welke discussies ze wel en niet aangaat. Kleine irritaties laat ze soms maar zitten, omdat ze geen ruzie wil. Toch merkt ze dat dit haar steeds meer energie kost. “Ik slik dingen in die ik eigenlijk wil uitspreken. Dat is ook niet gezond. Uiteindelijk bouw je frustratie op en komt die er op een verkeerd moment uit.”
Nieuwe afspraken maken
Volgens Pamela is het tijd voor nieuwe afspraken. Niet alleen over de kinderen, maar juist ook tussen haar en Floris. “We moeten samen bepalen welke huisregels voor iedereen gelden. Als Floris wil dat ik de opvoeding volledig aan hem overlaat, dan moet hij er ook zijn om dat te doen. En als hij er niet is, moet hij accepteren dat ik de meiden aanspreek op gewone afspraken die voor iedereen gelden.” Ze hoopt dat ze daarin samen een middenweg kunnen vinden. “Ik hoef geen moeder te zijn en ik wil zeker niet bepalen hoe hij zijn dochters opvoedt. Maar respect voor elkaar en voor ons huis is iets wat iedereen kan leren. Uiteindelijk wonen we hier allemaal samen. Dan kun je niet doen alsof ik alleen maar een logé ben.”
Duidelijkheid creëren
Ondanks alles ziet Pamela nog steeds veel mooie momenten. “We lachen ook veel met elkaar en de meiden kunnen ontzettend lief zijn. Daarom wil ik juist dat dit goed komt. Ik houd van Floris en ik gun zijn dochters een fijne jeugd. Maar daarvoor moeten we wel duidelijkheid creëren. Niet alleen voor hen, maar ook voor onszelf. Want als de regels voor niemand helder zijn, ontstaan er alleen maar meer irritaties. Ik denk dat veel bonusgezinnen hiermee worstelen. Je bent geen ouder, maar ook geen buitenstaander. Juist daarom moeten we nu samen beslissen hoe we dit als gezin willen aanpakken.”
Afbeelding: Unsplash+
