Hilde zit in de woonkamer met een kop thee in haar handen. Ze kijkt naar buiten, naar de straat waar haar zoon Pieter straks weer in zijn schoolkleding – nou ja, zwarte kleding en eye-liner – naar buiten zal stappen. “Het valt me zwaar,” zegt ze zacht. “Ik hou ontzettend veel van Pieter, maar ik merk dat hij door een lastige fase gaat en ik weet niet hoe ik hem moet helpen zonder hem te verliezen.”
Een gevoelige jongen
“Pieter is altijd een gevoelige jongen geweest,” vertelt Hilde. “Op de basisschool hield hij van musicals, van acteren, van toneelstukjes bedenken met zijn vriendjes. Hij kon zich helemaal verliezen in verhalen en emoties. Hij had veel vriendjes en leek helemaal op zijn plek. Maar toen hij naar de middelbare school ging, veranderde alles.”
Nieuwe school, nieuwe groep
“Veel van zijn basisschoolvriendjes gingen naar andere scholen. Pieter voelde zich ineens een beetje alleen,” legt Hilde uit. “In de tweede klas vond hij uiteindelijk een nieuw groepje waar hij zich bij aansloot, maar het zijn allemaal gothics. Ze dragen zwarte kleding, zwarte nagellak en jongens doen ook eye-liner op. Voor Pieter was dit simpelweg de manier om erbij te horen. Hij wilde niet buitengesloten worden en paste zich aan, hoewel het helemaal niet bij hem past.”
Verlies van identiteit
“Vroeger was hij een jongen die vrolijk was, met een passie voor theater en musicals. Nu zie ik hem elke ochtend in die zwarte kleding en met een strak aangezette eyeliner naar school gaan, en ik voel een soort verlies. Alsof mijn gevoelige, creatieve jongen wordt overschaduwd door een rol die hij speelt om geaccepteerd te worden,” zegt Hilde met een zucht. Hilde maakt zich ook zorgen over de groep zelf. “Het zijn allemaal andere types dan Pieter. Ze zijn echt outcasts, ieder op hun eigen manier, en Pieter past er niet volledig bij. Ik wil dat hij zich kan ontwikkelen zoals hij is, zonder zich te verstoppen achter een identiteit die hem niet gelukkig maakt. Maar hoe leg je dat uit aan een 13-jarige die gewoon wil dat mensen hem aardig vinden?”
Het gesprek met de mentor
Uit wanhoop besloot Hilde contact op te nemen met de mentor van Pieter. “Ik wilde advies over hoe ik hem kan steunen en tegelijk helpen zijn eigen identiteit terug te vinden,” vertelt ze. De mentor luisterde aandachtig en zei: “‘Hilde, het is normaal dat pubers experimenteren met hun uiterlijk en bij een groep willen horen. Het is een fase van zoeken naar identiteit. Belangrijk is dat je grenzen stelt waar het kan, maar laat Pieter ook ruimte om te ontdekken wie hij is. Probeer te praten over zijn interesses, zijn gevoelens en zijn passie voor toneel, zonder hem te veroordelen. Dat kan hem helpen zich weer te verbinden met zichzelf.’”
Het zoeken naar balans
“Dat advies heeft me iets opgelucht, maar het voelt nog steeds zwaar,” zegt Hilde. “Ik wil dat hij gelukkig is en vrienden heeft, maar ik wil ook dat hij zichzelf niet verliest. Het is een lastige balans tussen loslaten en begeleiden. Soms denk ik dat ik hem moet negeren en gewoon moet accepteren wat hij doet, maar dan voel ik me weer schuldig dat ik zijn creativiteit en gevoel niet bescherm.”
Dagelijkse zorgen
Hilde merkt dat het elke dag terugkomt. “Elke ochtend dat ik hem zie aankleden, voel ik een steek. Ik zie die eyeliner en die zwarte kleding en vraag me af: waar is mijn jongen gebleven? Soms probeer ik hem uit te nodigen voor een activiteit die we vroeger samen deden, zoals naar een musical gaan of samen een toneelstukje oefenen. Dan zie ik dat glimlachje weer en voel ik even dat hij nog steeds mijn creatieve jongen is. Maar zodra hij weer bij zijn groep is, vervaagt dat gevoel.”
Het gevoel van machteloosheid
“Het ergste is dat ik hem niet kan dwingen om anders te zijn. Het is zijn keuze, zijn zoektocht,” zegt Hilde. “Ik voel me machteloos. Soms wil ik gewoon schreeuwen: ‘Weet je nog wie je bent? Weet je nog waar je van hield?’ Maar ik weet dat het niets oplevert. Hij moet het zelf ontdekken en ervaren.”
Hoop en vertrouwen
“Toch probeer ik hoop te houden,” vertelt Hilde. “Ik praat met hem, toon interesse in zijn wereld en herinner hem aan zijn passies. We kijken samen filmpjes van musicals, we oefenen soms kleine scènes. Dat zijn momenten waarop ik hem zie stralen zoals vroeger. Ik hoop dat hij zich uiteindelijk weer zal verbinden met die kant van zichzelf, ook al voelt het nu alsof hij op een zijspoor zit.”
Een moederhart vol liefde
Hilde leunt achterover en ademt diep. “Ik hou zo van hem, dat zal nooit veranderen. Mijn taak is nu geduld hebben, hem steunen en liefde tonen, ook als hij keuzes maakt die ik moeilijk vind. Misschien zal hij later terugkijken en dankbaar zijn dat ik hem ruimte heb gegeven om te ontdekken wie hij is. En dat is het enige dat ik kan doen: hem laten groeien, zelfs als het anders is dan ik had gehoopt.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
Dat zijn vriendjes naar andere scholen gingen is toch geen reden om die vriendschappen overboord te gooien? De nieuwe kunnen er gewoon bij. Dit gothic gedoe is gewoon een fase. Gaat wel weer over. Verder was het jong dol op musicals en nu acteert hij lekker dat ie een gothic is. Leuk toch.