Ruim veertig jaar waren de ouders van Yvette met elkaar getrouwd. Vijf jaar geleden moesten Yvette en haar moeder Ans afscheid nemen van Peter, de vader van Yvette. Op dat moment voelde dat ergens ook als een verlossing, omdat hij een moeilijke periode achter de rug had. Toch mist ze hem nog iedere dag. Haar moeder heeft haar leven inmiddels weer opgepakt en een nieuwe liefde gevonden. Daar is Yvette oprecht blij om. Maar er is één ding waar ze steeds meer moeite mee krijgt: Ans vergelijkt haar nieuwe partner voortdurend met Peter. En vrijwel altijd komt Wim er beter vanaf. “Ik gun mijn moeder alle geluk van de wereld. Ze heeft na het afscheid van mijn vader een moeilijke tijd gehad en ik vind het fijn dat ze weer iemand heeft om leuke dingen mee te doen. Maar iedere keer als ze vertelt hoeveel beter Wim het allemaal doet, voelt het alsof mijn vader een beetje wordt uitgewist.”
Eindelijk weer iemand aan haar zijde
In de eerste jaren nadat ze afscheid hadden genomen van haar vader, was Yvette er veel voor haar moeder. Ans belde regelmatig, kwam vaak langs en wilde het liefst overal bij zijn. Zelfs tijdens vakanties met Yvettes gezin bleef ze aandringen om mee te gaan. Dat legde behoorlijk wat druk op Yvette, die haar moeder niet wilde kwetsen, maar ook behoefte had aan tijd voor haar eigen gezin. Sinds twee jaar heeft Ans een relatie met Wim, die ze bij de bridgeclub heeft leren kennen. Hij komt uit een welgestelde familie, heeft een groot huis en neemt Ans graag mee op reis. Ze hebben inmiddels verschillende cruises gemaakt, overwinterden in Spanje en plannen nu een rondreis door Canada. Yvette vindt het heerlijk dat haar moeder weer geniet. “Ik was echt opgelucht toen Wim in haar leven kwam. Mijn moeder had weer iets om naar uit te kijken en ik hoefde niet meer voortdurend het gevoel te hebben dat ik haar gelukkig moest maken.”
Wim doet alles beter
Toch zijn het juist de verhalen over Wim die Yvette steeds vaker tegenstaan. Ans vertelt uitgebreid hoe attent hij is, hoe dankbaar hij is als ze lekker kookt en hoe hij haar verrast met mooie sieraden. Ook laat ze regelmatig vallen dat Wim liever voor haar is dan haar Peter en dat ze zich bij hem pas echt gewaardeerd voelt. Yvette probeert te luisteren en mee te leven, maar vanbinnen voelt ze steeds meer weerstand. Haar vader was misschien niet perfect, maar hij was haar vader en de man met wie haar moeder meer dan veertig jaar haar leven deelde. Het huwelijk van haar ouders leek voor Yvette nooit slecht, maar door alle vergelijkingen begint ze zich af te vragen of ze vroeger iets heeft gemist. “Soms vraag ik me af of mijn moeder al die jaren ongelukkig is geweest en ik dat gewoon niet heb gezien. En tegelijk word ik boos, omdat ik het gevoel krijg dat alles wat mijn vader voor haar heeft betekend ineens niet meer telt.”
Mijn broer begrijpt me niet
Yvette heeft het er weleens met haar broer over gehad, maar die begrijpt haar frustratie niet. Hij kan juist goed met Wim opschieten. Ze gaan samen wandelen en op feestjes hebben ze de grootste lol. Volgens haar broer moet Yvette niet zo moeilijk doen en vooral blij zijn dat hun moeder opnieuw gelukkig is. Dat maakt het voor haar lastig om haar gevoelens te bespreken. Ze wil niet de dochter zijn die haar moeders nieuwe relatie in de weg staat. Bovendien voelt ze zich schuldig als ze merkt dat ze Wim niet dezelfde warmte kan geven als haar broer. Het is niet dat Wim onaardig tegen haar is; ze kan alleen niet ontspannen wanneer hij weer wordt neergezet als de man die alles beter doet. “Ik weet dat mijn vader er niet meer is en dat mijn moeder recht heeft op een nieuw leven. Maar als ik gezellig met Wim zou doen alsof hij mijn vader kan vervangen, voelt dat voor mij alsof ik mijn vader tekortdoe.”
Moet ik er iets van zeggen?
Yvette twijfelt of ze haar moeder moet vertellen hoeveel pijn de vergelijkingen doen. Ze wil Ans niet het gevoel geven dat ze haar geluk moet verbergen of dat ze niet over Wim mag praten. Tegelijkertijd wil ze niet iedere keer met een knoop in haar maag naar haar moeders verhalen luisteren. Misschien beseft Ans helemaal niet hoe haar opmerkingen overkomen. Yvette zou haar graag duidelijk maken dat ze blij voor haar is, maar dat ze haar vader niet steeds als maatstaf wil horen terugkomen. “Ik wil mijn moeder haar geluk niet afpakken, maar ik wil ook niet telkens horen dat Wim beter is dan mijn vader. Kan ik haar dat zeggen zonder ondankbaar of jaloers over te komen? Of moet ik leren accepteren dat mijn moeder haar verleden anders beleeft dan ik?”
Photo by Edmond Dantès via Pexels
Sanderien van Mul -
Waarom zou een moeder-dochter gesprek hierover meteen betekenen dat je haar geluk afpakt? Als je (hopelijk) een beetje goede band met je moeder hebt, kun je hier toch open en eerlijk met haar over praten? Geef aan dat je blij voor haar en Wim bent, maar dat je het gevoel hebt iets gemist te hebben omdat ze hem constant met je vader vergelijkt en hij er steeds slecht afkomt. Misschiet doet ze het wel onbewust, misschuen was het huwelijk niet zo goed als je dacht. Neem de tijd voor het gesprek, luister aandachtig, bespreek je emoties en veroordeel niet. Wie weet wat je moeder wel niet te vertellen heeft, en dat kunnen ook minder leuke dingen zijn. Hou daar rekening mee.