Veel mensen vertellen dat Ibiza een bijzondere plek is die iets in je losmaakt. Het eiland staat niet alleen bekend om zon, zee en feesten, maar ook om de spirituele sfeer die er zou hangen. Hierbij wordt vaak Es Vedrà, de imposante rots voor de zuidwestkust, genoemd. Er doen allerlei verhalen de ronde over deze plek, die volgens sommigen een bijzondere energie heeft. Ook in B&B Vol Liefde vertelde Wadie over de spirituele kant van Ibiza. Als je dat allemaal hoort, klinkt het misschien een beetje zweverig. Dat dacht ik eerlijk gezegd ook. Ik ben behoorlijk nuchter en heb mezelf nooit als een spiritueel persoon gezien.
Ik houd van fietsen, wandelen, zwemmen (en dat heb ik ook heerlijk gedaan :-)) en lekker bezig zijn. Heerlijk vind ik het om nieuwe plekken te ontdekken, maar bij verhalen over spiritualiteit, energieën en bijzondere ervaringen denk ik al snel: wat moet ik daarmee? Toch begrijp ik na mijn bezoek aan Ibiza ineens beter waarom mensen zeggen dat het eiland iets met je doet. Of het spiritualiteit was, geluk of gewoon het resultaat van even helemaal uit je dagelijkse routine stappen? Ik weet het nog steeds niet. Maar wat ik wel weet, is dat ik iets heb ervaren wat ik niet snel vergeet.
Parco Ibiza: een plek waar ik helemaal mezelf kon zijn
Voordat ik aan mijn bijzondere ervaringen begon, hadden de medewerkers van Parco Ibiza me al op mijn gemak gesteld. Ik verbleef er alleen, maar voelde me geen moment eenzaam. Naast alle andere fijne dingen bij Parco Ibiza die ik al eerder heb beschreven, kun je bovendien verschillende activiteiten doen die gericht zijn op ontspanning en welzijn. Ik besloot me daarvoor open te stellen. Niet omdat ik op zoek was naar een spirituele ervaring, maar omdat ik het leuk vond om iets nieuws te proberen. Dat pakte anders uit dan ik had gedacht.
Mijn eerste yogales ooit
Om tien uur werd ik verwacht in de Secret Garden van Parco Ibiza. Ik trok mijn sportieve trainingsoutfit aan en meldde me bij de yogadocent, Amber. Dit zou mijn allereerste yogales ooit worden. Ik sport regelmatig, dus ik dacht dat ik vast wel een eind zou komen. Toch bleek yoga weer heel iets anders dan mijn gebruikelijke trainingen.
Voordat de les begon, mocht ik blind een mandalakaart kiezen. Op mijn kaart stond: ‘I have so much to be grateful for.’ Ik kreeg de opdracht om die woorden goed tot me door te laten dringen. Waar was ik dankbaar voor? En kon ik daar tijdens de les mijn aandacht bij houden?
In het ochtendzonnetje begonnen we aan de oefeningen. Sommige bewegingen herkende ik van mijn eigen trainingen, maar bij andere voelde ik me een stijve hark. Toch hield ik het de hele les vol. Ook daar was ik dankbaar voor! Af en toe dwaalden mijn gedachten af, maar steeds probeerde ik ze weer terug te brengen naar de woorden op mijn kaart.
En dat werkte. Na afloop ging ik nog even wandelen en gedurende de dag merkte ik dat ik me steeds soepeler voelde. De yogales leek nog lang door te werken. En die nacht? Ik sliep acht uur achter elkaar door. Dat gebeurt me niet iedere nacht, dus ik was er bijzonder blij mee.
Amber op Instagram: @vagabundosyoga
Muziekmeditatie: de tranen kwamen vanzelf
De volgende ochtend werd ik uitgerust wakker. Na een heerlijk ontbijt in het restaurant liep ik opnieuw naar de Secret Garden, dit keer voor een muziekmeditatie. Ik had geen idee wat ik kon verwachten. De ruimte zag er anders uit dan de dag ervoor. Er hing een grote gong en er stonden allerlei schalen en belletjes klaar.
De docente, Bri heette ons welkom. Er hing meteen een fijne sfeer. Ik ontmoette er ook Meta, de masseuse van Parco Ibiza, die ik later beter zou leren kennen. We kregen de uitnodiging om lekker te gaan liggen, onze ogen te sluiten en een thema in gedachten te nemen waarop we ons wilden richten. Misschien was het luiheid, misschien voelde het gewoon goed, maar ik koos opnieuw voor de tekst van mijn mandalakaart: ‘I have so much to be grateful for.’
Met mijn ogen dicht luisterde ik naar de klanken van de gong. Het geluid was intens, maar op een prettige manier. Mijn dagelijkse gedachten verdwenen naar de achtergrond. Het leek alsof ik langzaam wegzakte in het geluid. Daarna veranderden de klanken. Ik vermoed dat de schalen werden gebruikt. Een van de geluiden deed me denken aan het geluid dat je hoort wanneer je met je vinger over de rand van een kristallen glas wrijft.
Langzaam voelde ik een warm gevoel van dankbaarheid door me heen trekken. Ik dacht aan het feit dat ik op Ibiza mocht zijn, aan mijn fantastische man en gezin en aan het werk waar ik zoveel plezier mee heb. Natuurlijk kwamen er ook minder fijne gedachten naar boven. Er zijn altijd dingen in het leven die anders lopen dan je zou willen. Maar ook dat hoort erbij, bedacht ik.
Bri op Instagram: @soundofbri
En toen gebeurde er iets wat ik moeilijk kan uitleggen
Ik hoorde een heel zacht geluid mijn kant op komen. De belletjes klonken lieflijk en voorzichtig. Opeens was ik niet meer in de Secret Garden op Ibiza, maar voelde ik me terug op Adam’s Peak in Sri Lanka, waar ik ooit samen met een van mijn dochters was. Dat was een van de mooiste ervaringen van mijn leven. Een herinnering waar ik nog altijd met veel dankbaarheid aan terugdenk. Het voelde alsof er op dat moment iets samenkwam. Alsof die herinnering, het geluid en het gevoel van dankbaarheid ineens één geheel vormden. Ik kan het niet beter omschrijven. Maar terwijl ik daar lag, begonnen de tranen over mijn wangen te rollen. Ik, Sandra. De nuchtere vrouw die zichzelf nooit als spiritueel heeft beschouwd. Daar lag ik dan, met tranen op mijn gezicht, geraakt door iets wat ik niet goed kon verklaren.
Na afloop praatten we nog gezellig met elkaar. Ik voelde me rustig en blij, en er was een soort openheid ontstaan die ik niet had verwacht. Ik maakte met Meta een afspraak voor de volgende ochtend om mij door haar laten masseren. Gewoon lekker ontspannen, dacht ik. Al begon ik inmiddels te vermoeden dat er op Ibiza meer kon gebeuren dan ik vooraf had bedacht.
Een massage die me opnieuw raakte
Helaas was het alweer mijn laatste ochtend op Parco Ibiza. Ik zou naar huis gaan, maar eerst stond de massage bij Meta op het programma. Daar keek ik naar uit. We hadden meteen een klik en ik vond haar zo’n leuke vrouw! Ze is iets ouder dan ik, al zou je dat niet zeggen. Ze vertelde dat ze een deel van haar opleiding in India had gevolgd.
Tijdens het eerste deel van de massage werden mijn spieren lekker losgemaakt. Heerlijk, want ontspanning kon ik na alle indrukken van de afgelopen dagen goed gebruiken. Maar daarna merkte ik dat Meta af en toe mijn handen op bepaalde plekken neerlegde en ze daar even stilhield. De massage kreeg daardoor opnieuw een bijzondere, bijna spirituele kant. Misschien kwam het doordat ik, jawel, weer aan mijn mandalakaart dacht. ‘I have so much to be grateful for’. Het was inmiddels een soort persoonlijke mantra geworden.
Aan het einde van de massage legde Meta haar handen over mijn gezicht. Dat voelde heel zacht en koesterend. Ik voelde me veilig, alsof ik even helemaal niets hoefde en alles mocht loslaten. Toen ze haar handen weghaalde, viel het ochtendzonnetje op mijn gezicht. En daar was dat gevoel weer. Die overweldigende dankbaarheid, die warmte vanbinnen. Ik voelde me gelukkig. Niet omdat er iets groots was gebeurd, maar juist omdat ik op dat moment zo sterk voelde hoeveel moois er in mijn leven is. Voor mij was de cirkel rond.
Meta op Instagram: @metamassagemakeup
Is dit spiritualiteit of gewoon geluk?
Ik was naar Ibiza gekomen om een fijne plek te ontdekken. Ik wilde ervaren hoe het is om er te verblijven, hoe de restaurants zijn, hoe het zwembad en de accommodaties bevallen en of dat gezellige dorpsgevoel er echt is. Dat alles bleek te kloppen. Maar daarnaast kreeg ik iets wat ik niet had kunnen plannen of verwachten.
Misschien begon het allemaal doordat ik me zo prettig voelde op Parco Ibiza. Doordat ik alleen op reis was, maar me niet alleen voelde. Doordat ik de tijd nam om te ontspannen, nieuwe dingen te proberen en niet steeds met mijn gedachten bij thuis of mijn werk te zijn. Misschien was er daardoor ruimte voor herinneringen en gevoelens die in het dagelijks leven wat minder aandacht krijgen.
Of ik het spiritualiteit kan noemen? Ik weet het eerlijk gezegd nog steeds niet. En het hoeft voor mij ook geen naam te hebben. Ik ben nog altijd dezelfde nuchtere Sandra. Ik geloof niet ineens in alles wat ik niet kan verklaren. Maar ik heb wel ervaren hoe fijn het is om stil te staan bij waar je dankbaar voor bent. En hoe bijzonder het kan zijn als een herinnering je onverwacht zo diep raakt. Wat ik zeker weet, is dat ik het gevoel van dankbaarheid mee naar huis heb genomen. Het is er nog steeds. En iedere keer als ik eraan terugdenk, word ik er opnieuw blij van.
Dank je wel, Parco Ibiza. Voor de fijne plek, de lieve mensen en de ruimte om even helemaal mezelf te zijn. En voor deze ervaring, die ik als een geschenk beschouw. In allerlei opzichten!
Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Parco Ibiza 🙂
