Alice (41) verhuisde dit jaar met haar gezin van een klein dorp naar de stad. Voor haar werk was het noodzakelijk om te verhuizen en hoewel ze blij is met haar nieuwe baan, heeft de overgang voor haar kinderen behoorlijk wat voeten in de aarde gehad. Ze moesten afscheid nemen van hun vriendjes, vriendinnetjes en vertrouwde school. Op hun nieuwe school is Alice echter niet bepaald enthousiast over de gang van zaken. Vooral de gymleraar zit haar dwars. ‘Meester Dinand staat voor en na schooltijd buiten te paffen, precies op de plek waar alle kinderen langslopen. Hoe kan een school dat nou normaal vinden?’
Een grote overgang voor de kinderen
‘We woonden jarenlang in een dorp waar iedereen elkaar kende’, vertelt Alice. ‘De kinderen zaten op een fijne buurtschool met betrokken leraren, kleine klassen en een prettige sfeer. Als ik ze naar school bracht, maakte ik vaak even een praatje met de juf of een andere ouder. Het voelde vertrouwd. Toen ik voor mijn werk naar de stad moest verhuizen, wisten we dat er veel zou veranderen. Maar achteraf vind ik het moeilijker dan ik had verwacht.’
Haar kinderen, van acht en tien jaar, hadden het aanvankelijk zwaar. Ze moesten afscheid nemen van hun vriendjes en vriendinnetjes en van de leraren bij wie ze zich veilig voelden. Alice probeerde de overgang zo soepel mogelijk te laten verlopen, maar de nieuwe school bleek heel anders dan ze gewend waren. ‘We hadden vooraf verschillende scholen bekeken, maar alle scholen van onze voorkeur zaten vol. We waren uiteindelijk vooral blij dat we ergens terechtkonden. Je wilt natuurlijk dat je kinderen een goede plek hebben, maar op een gegeven moment heb je weinig te kiezen.’
Al snel merkte Alice dat de school niet aan haar verwachtingen voldeed. Er is een groot lerarentekort, de klassen zijn voller en de sfeer is volgens haar minder persoonlijk dan op hun oude school. Ook de schoolresultaten liggen beduidend lager. Ze probeert haar kinderen te helpen waar dat nodig is, maar het voelt alsof ze een stap achteruit hebben gezet.
Waarom mag ik dat niet?
Wat Alice daarnaast opvalt, is het verschil in eetgewoonten. Op de vorige school kregen de meeste kinderen volgens haar redelijk gezonde lunchpakketjes mee. Op de nieuwe school ziet ze regelmatig zakken chips, koeken, snoep en zoete drankjes voorbijkomen. ‘Ik wil niet de moeder zijn die overal commentaar op heeft, maar mijn kinderen zien natuurlijk wat anderen meenemen. Ineens willen ze ook van die pakjes drinken en allerlei snacks. Als ik fruit, een boterham en wat komkommer meegeef, vragen ze waarom zij niet gewoon hetzelfde mogen eten als hun klasgenootjes.’
Alice probeert uit te leggen dat ze thuis bewust met voeding omgaan. Ze wil haar kinderen niet alles verbieden, maar vindt het belangrijk dat ze leren wat een gezonde keuze is. Toch merkt ze dat ze steeds vaker moet onderhandelen over iets wat vroeger heel vanzelfsprekend was. ‘Het is niet zo dat ik denk dat ieder kind altijd gezond moet eten. Natuurlijk mogen ze weleens iets lekkers. Maar als de norm op school heel anders lijkt te liggen, wordt het lastiger om thuis onze eigen gewoonten vast te houden.’ Toch is dat niet haar grootste ergernis. Er is namelijk iets anders op school waar Alice zich echt aan stoort.
Meester Dinand en zijn vaste plekje
De gymleraar, meester Dinand, werkt al tientallen jaren op de school. Hij is 57 jaar en volgens verschillende ouders een goede gymleraar. Hij kent de kinderen, weet hoe hij een klas in beweging krijgt en heeft veel ervaring. Maar er is één gewoonte waar Alice zich enorm aan ergert: voor, na en tijdens schooltijd staat hij regelmatig buiten te paffen. ‘Hij staat net buiten het schoolplein, op de openbare weg. Precies op de plek waar ouders hun kinderen brengen en ophalen. De kinderen lopen er dus gewoon langs en zien hem daar staan. Ik vind dat een ongelofelijk slecht voorbeeld.’
Alice begrijpt dat volwassenen hun eigen keuzes maken. Toch vindt ze dat iemand die dagelijks met kinderen werkt, zich bewust moet zijn van de voorbeeldfunctie die hij heeft. Zeker wanneer het gaat om gedrag dat kinderen gemakkelijk overnemen of als normaal gaan beschouwen. ‘Het gaat mij niet om wat hij in zijn vrije tijd doet. Maar dit gebeurt op een plek waar alle kinderen hem zien. Ze noemen hem meester Dinand, hij staat voor de klas en vertelt hun hoe ze gezond moeten leven en goed voor hun lichaam moeten zorgen. Dan vind ik het tegenstrijdig als hij buiten de school staat te paffen terwijl de kinderen naar binnen lopen.’
Hij zegt dat hij wordt verbannen
Alice heeft haar zorgen inmiddels meerdere keren bij de schoolleiding neergelegd. Ze hoopte dat de school met Dinand in gesprek zou gaan en samen naar een oplossing zou zoeken. Maar volgens de school is er weinig aan te doen. De gymleraar staat immers niet op het schoolterrein, maar op de openbare weg. Daarmee overtreedt hij de schoolregels niet. Bovendien werkt hij al jaren op de school en staat hij goed bekend als leraar. ‘De directie zegt dat ze begrijpt dat ik het geen prettig gezicht vind, maar dat ze hem niet zomaar kunnen verbieden om daar te staan. Ze wijzen erop dat hij zijn werk goed doet en dat de situatie vroeger heel anders was. Toen hij hier begon, was het blijkbaar heel normaal dat er zelfs op het schoolplein werd gepaft.’
Alice begrijpt dat tijden veranderen, maar vindt dat geen reden om niets te doen. Ze zou het al een verbetering vinden als Dinand een plek kiest waar de kinderen hem niet voortdurend zien staan. Dat voorstel valt echter niet goed bij de gymleraar. Volgens Alice heeft hij laten merken dat hij zich door de klachten persoonlijk aangevallen voelt. Hij zou het gevoel hebben dat hij wordt verbannen, terwijl hij al ruim dertig jaar met plezier op de school werkt. ‘Ik begrijp best dat het vervelend is als iemand kritiek op je heeft. Maar het gaat toch niet om hem als persoon? Ik zeg nergens dat hij een slechte leraar is. Ik vind alleen dat hij een verkeerd voorbeeld geeft.’
Ouders die gezellig meedoen
Wat Alice misschien nog wel het meest verbaast, is dat niet alle ouders haar mening delen. Sommige ouders halen hun schouders op en vinden dat ze zich aanstelt. Er zijn zelfs ouders die tijdens het wachten gezellig naast Dinand gaan staan en zelf ook eentje opsteken. ‘Dan sta je daar als ouder met je kind naast je, terwijl je met de gymleraar staat te paffen. Ik vind dat zo vreemd. Natuurlijk mag iedereen zijn eigen keuzes maken, maar moeten we dat nou echt pal bij de school doen?’
Wat vind jij? Heeft Alice gelijk dat meester Dinand rekening moet houden met zijn voorbeeldfunctie, of moet ze accepteren dat hij buiten het schoolterrein zelf mag bepalen wat hij doet?
Afbeelding: Ahmet Yüksek ✪ via Unsplash
