Marie-Anne houdt zielsveel van haar twee kinderen. Ze vindt het heerlijk om naar ze te kijken, geniet van hun verhalen en kan uren luisteren als ze vertellen wat ze op school hebben meegemaakt. Maar zodra haar kinderen vragen of mama mee wil spelen, moet ze zichzelf soms echt bij elkaar rapen. “Ik vind het verschrikkelijk om te zeggen, maar ik heb er gewoon geen zin in. Ik doe het wel, omdat ik weet dat zij het leuk vinden. Maar als ik eerlijk ben, zit ik liever naast ze met een kop koffie dan dat ik op de grond met blokken zit.”
Altijd maar spelen
Met twee jonge kinderen is er eigenlijk iedere dag wel een moment waarop er gespeeld moet worden. De ene keer wil haar dochter dat Marie-Anne winkeltje speelt, de volgende keer moet ze samen een poppenhuis inrichten. Haar zoon wil weer dat ze met auto’s over de vloer racet of dat ze een toren bouwt die hij vervolgens omver kan rijden.
Marie-Anne doet haar best. Ze weet dat samen spelen belangrijk is en wil haar kinderen aandacht geven. Toch voelt het voor haar vaak als iets wat ze moet opbrengen, zeker na een lange werkdag. “Als ik om vijf uur thuiskom, ben ik soms al helemaal leeg. Dan moet ik koken, de kinderen helpen met van alles en ondertussen hoor ik: ‘Mama, kom je spelen?’ Dan denk ik weleens: alsjeblieft, niet nu.”
Ze is vaak moe
Marie-Anne werkt vier dagen per week en probeert thuis zoveel mogelijk zelf te doen. De kinderen moeten naar school en opvang, er moet worden gekookt, er zijn boodschappen, wassen en een huis dat zichzelf bepaald niet opruimt. In het weekend wil ze vooral bijslapen en bijkomen. Maar juist dan hebben de kinderen alle tijd en energie om te spelen. “Ik kan op zaterdagmorgen echt denken: heerlijk, de kinderen zijn wakker en we hebben alle tijd. Maar na tien minuten spelen ben ik er eigenlijk alweer klaar mee.”
Ze voelt zich daar soms schuldig over. Op sociale media ziet ze moeders die uitgebreid knutselen, verkleedpartijen organiseren en op de grond tussen het speelgoed zitten. Bij haar ziet het er heel anders uit.
Liever samen iets ondernemen
Marie-Anne ontdekt steeds meer dat ze het contact met haar kinderen veel leuker vindt zodra ze iets ondernemen. Een wandeling maken, samen naar de kinderboerderij of ergens een ijsje eten vindt ze gezellig.
Ook koken met haar kinderen vindt ze prima. Dan zijn ze samen bezig en gebeurt er iets. “Ik vind het heerlijk om samen met ze naar buiten te gaan. Dan praten we, lachen we en maken we herinneringen. Maar een uur lang doen alsof ik een paard ben terwijl mijn dochter op mijn rug zit? Daar word ik gewoon niet gelukkig van.”
Haar man vindt dat ze zich er niet zo druk om moet maken. Volgens hem spelen kinderen ook prima zonder dat hun ouders constant meedoen. Toch blijft Marie-Anne twijfelen. Want wat als haar kinderen later terugkijken en denken dat mama nooit met ze wilde spelen?
Een andere fase
Soms probeert ze zichzelf gerust te stellen door vooruit te kijken. Haar kinderen worden vanzelf ouder. Dan kunnen ze samen naar de bioscoop, ergens lunchen, winkelen of een dagje weg. Dat zijn de momenten waar Marie-Anne zich op verheugt. “Ik verheug me er eerlijk gezegd op dat ze wat ouder zijn. Dat klinkt misschien heel onaardig, maar ik denk dat ik het moederschap dan nog veel leuker ga vinden.”
Ze weet dat ze daarmee misschien tegen een taboe aanschopt. Veel moeders zullen zeggen dat je juist moet genieten van deze korte jaren. Dat doet ze ook, maar niet van ieder onderdeel. Ze geniet van knuffelen, voorlezen, gesprekken voeren en samen op pad gaan. Alleen dat eindeloze spelen ligt haar simpelweg niet.
Toch blijft het knagen
Laatst vroeg haar dochter of mama met haar wilde spelen. Marie-Anne had net een lange dag achter de rug en zei dat ze even wilde zitten. Haar dochter keek haar teleurgesteld aan en vroeg of mama haar dan niet leuk vond. Dat kwam hard aan.
“Dat vond ik echt verschrikkelijk. Natuurlijk vind ik haar leuk. Ik hou zóveel van haar. Maar ik wil niet dat mijn kind denkt dat mijn tegenzin om te spelen iets met haar te maken heeft.” Daarna ging ze toch op de grond zitten en speelde ze mee. Niet omdat ze er ineens zin in had, maar omdat ze haar dochter niet verdrietig wilde maken.
Mag je dit gewoon zeggen?
Marie-Anne vraagt zich af waarom er zo weinig ruimte lijkt te zijn om toe te geven dat je sommige onderdelen van het ouderschap gewoon niet leuk vindt. Je kunt toch dol zijn op je kinderen en tegelijkertijd geen plezier beleven aan Playmobil, poppen of eindeloos dezelfde autootjes over de vloer laten rijden?
“Ik wil een leuke moeder zijn. Ik wil dat mijn kinderen zich geliefd voelen en weten dat ik er voor ze ben. Maar ik wil ook eerlijk kunnen zeggen dat ik liever met ze naar de film ga als ze ouder zijn dan dat ik nu iedere middag op de grond moet zitten spelen.”
Foto door Andrea Piacquadio via Pexels
Petra van Dorp -
En jij denkt dat je kinderen op jou zitten te wachten zodra ze wat ouder zijn en hun eigen vriendjes en vriendinnetjes hebben waarmee ze liever naar de film gaan? Ik ben opgegroeid met een moeder die ook tegen heug en meug met mij ‘speelde’. Ik kan je verzekeren dat je kinderen het heus wel aanvoelen dat jij er geen zin in hebt. Op een dag zullen ze vanzelf stoppen met vragen, en op een dag zul jij je afvragen waarom het contact met je kinderen niet zo heel erg best is. En oh ja, dat gezeik over het huishouden en boodschappen doen en de kinderen ophalen… je hebt een man, die doet zeker geen flikker vanwege zijn Belangrijke Baan? Geef die gast een schop onder z’n hol en verdeel de taken. Dan hou je tijd over en ook al vindt je het spelen zelf niet leuk, doe het voor je kinderen. Voordat je het weet zijn ze ouder en dat komt die gedroomde tijd voor jou niet, omdat hun interesses inmiddels bij anderen liggen.